Κώστας Βαξεβάνης: Στον Τσίπρα δεν του βγήκε το Κέντρο και ξαναανακάλυψε την Αριστερά

Το πρόβλημα με το να βάζεις πολύ ψηλά τον πήχη, είναι ότι μπορεί να περάσεις από κάτω

Η παρουσίαση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα στο Θησείο, είχε σκηνοθεσία, φώτα, το παλιό σκηνοθετικό μοτίβο με το κοριτσάκι που φέρνει το μήνυμα (κάτι ανάμεσα στο κοριτσάκι της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων και στο κοριτσάκι της Αλλαγής του Αντρέα Παπανδρέου), υποσχέσεις (ξανά) για μια άλλη Ελλάδα και κόσμο που ήθελε από κάπου να πιαστεί.

Κώστας Βαξεβάνης απο το documentonews.gr

Στημένος πάνω σε μία κυκλική εξέδρα, ο Αλέξης Τσίπρας, προσπαθούσε να είναι κάτι το νέο και ωραίο που πρώτη φορά κατέβηκε στον πλανήτη της πολιτικής. Η δική μου πρώτη εντύπωση ήταν πως ο Τσίπρας αντιγράφει επικοινωνιακά τον Μητσοτάκη του 2019 , ο οποίος είχε χρησιμοποιήσει ακριβώς το ίδιο φόντο με την Ακρόπολη, παριστάνοντας ωστόσο τον Σταύρο Θεοδωράκη. Ένα υβρίδιο που προσπαθεί να δικαιολογήσει τη συνεχή ροπή προς την πολιτική μετάλλαξη.

Οι συναισθηματικές γενικότητες και οι ποιητικοφανείς βερμπαλισμοί, επιχειρούσαν να εμφανίσουν έναν πολιτικό που μόλις ανακάλυψε τι πρέπει να γίνει. Παίζοντας τον ρόλο «Σταύρος Θεοδωράκης ο Β΄», ο Αλέξης Τσίπρας, ανακάλυψε τις θάλασσες, τα λιόδεντρα, τις ομορφιές της Ελλάδας ως αντίδοτο στην φαρμακερή πολιτική του Μητσοτάκη. Την ίδια ώρα ωστόσο προσέφερε και «ολίγον από Αριστερά», με πρώτο και κύριο το όνομα του κόμματός του που είναι Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Ο πρώην πρωθυπουργός φαίνεται να επιβεβαιώνει τον εαυτό του, σε κείνη την αναφορά γκάφα στη «στροφή 360 μοιρών», επιστρέφοντας εκεί απ όπου ήθελε να απομακρυνθεί: την Αριστερά.

Σε μια πιο πραγματιστική ανάλυση που έκανε πολύ καλή φίλη για την εμφάνιση Τσίπρα,

θυμίζει τον φανταστικό ήρωα στο «καφέ της Χαράς», Περίανδρο Πώποτα, ο οποίος έχει ως πολιτικό του σύνθημα το «Μπρος, πίσω». Προφανώς πρόκειται για μια κατά Μαραντζίδη μετάφραση της γνωστής τακτικής του Λένιν «Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω», που τον εμφανίζει ως Πώποτα.

Από άποψη ουσίας, αυτό που παρουσίασε ο Τσίπρας δεν ήταν η διακήρυξη ενός κόμματος, όπως άλλωστε το κείμενο που εμφάνισε το Ινστιτούτο του πριν μερικές μέρες ως «Μανιφέστο» δεν ήταν μανιφέστο. Η διακήρυξη ενός κόμματος, περιλαμβάνει πολιτικές και ιδεολογικές αρχές του κόμματος, όχι με την έννοια του προσδιορισμού (Αριστερό ή Δεξιό κόμμα) αλλά με την έννοια της πολιτικής επεξεργασίες και των λύσεων. Οι αναφορές στα καρτέλ, την ακρίβεια, το Κράτος Δικαίου και όσα αναφέρθηκαν ως «δεσμεύσεις» ήταν γενικόλογες αναφορές προεκλογικού τύπου, χωρίς προγραμματική επεξεργασία. Δεν φτάνει να λες θα φορολογηθούν τα μεγάλα εισοδήματα (αυτό είναι προεκλογικό πυροτέχνημα) αλλά γιατί έχει σημασία να φορολογηθούν και πώς αυτό θα ενταχθεί σε μια ανασυγκρότηση της χώρας. Την πλειοψηφία των «δεσμεύσεων» θα μπορούσε να τις εξαγγείλει και ο Νίκος Ανδρουλάκης ακόμη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Την έλλειψη των προγραμματικών θέσεων με πρόσημο, ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε να τις καλύψει με συναισθηματικές αναφορές στην Αριστερά. Θυμήθηκε την ΕΔΑ, τους αγώνες ακόμη και την Εθνική Αντίσταση. Έχει σημασία πως ως σύμβολο της Αντίστασης ανέφερε την Ηλέκτρα Αποστόλου, την ηρωίδα που βασάνισαν οι ασφαλίτες συνεργάτες των Γερμανών. Απέφυγε αναφορές στα σύμβολα της Εθνικής Αντίστασης Άρη Βελουχιώτη ή Στέφανο Σαράφη, προφανώς για να μην δυσαρεστήσει τον σύμβουλό του και αναθεωρητή της Ιστορίας Νίκο Μαραντζίδη, που τους έχει εμφανίσει ως σφαγείς που προκαλούσαν τους Γερμανούς κάνοντας Αντίσταση.

Ο Αλέξης Τσίπρας κατά τα λοιπά, σκηνοθέτησε τον εαυτό του, κατά τα πρότυπα Μητσοτάκη του 2019. Ο πρώην πρωθυπουργός έπαιξε με επιτυχία το ρόλο. Τολμώ να πω καλύτερα από τους δύο ηθοποιούς που προλόγισαν την εκδήλωση.

Κορυφαία στιγμή υποκριτικής ήταν όταν, ο Τσίπρας ανοίγει το γράμμα που του φέρνει το μικρό κοριτσάκι και μένει θεατρικά έκπληκτος διαβάζοντας το όνομα του κόμματος που ο ίδιος έχει επιλέξει!

Αμήχανες στιγμές στο έργο, ήταν όταν ενώ προσπαθούσε να παίξει τον «παλιό Αλέξη» έπρεπε να κοιτάει τις κακά τοποθετημένες οθόνες με το κείμενο της ομιλίας του και να εμφανίζεται έτσι ως Μεσσίας που αλληθωρίζει.

Ας δούμε όμως πώς προετοιμάστηκε όλο αυτό.

Η παράσταση «ΕΛΑΣ ΕΛΑΣ τι θα γίνει φίλε μου με εμάς» άρχισε τις προετοιμασίες τον Μάρτιο του 2024. Ήταν τότε που η κάμερα του κινητού ενός επιβάτη σε αεροπορικό ταξίδι, φωτογραφίζει τον Αλέξη Τσίπρα να διαβάζει ένα memo της Γαλλικού κολοσσού επικοινωνίας Publicis. Το κείμενο φαίνεται να είναι η πρόταση της εταιρείας για το rebranding του Τσίπρα. Την αναδιαμόρφωση δηλαδή του προφίλ του. Όσα ακολουθούν, θυμίζουν τοποθέτηση προϊόντος. Ο Αλέξης Τσίπρας απομακρύνεται από την τρέχουσα πολιτική που καθορίζει η τοξικότητα Μητσοτάκη και φτιάχνει πολιτικό μάγουλο και μακιγιάζ. Φτιάχνει ένα Ινστιτούτο, ταξιδεύει πέραν του Ατλαντικού για να αποκτήσει εσάνς Χάρβαρντ, ζητάει συγνώμη για τη Novartis, διαρρέει ότι είναι πλέον ένας ώριμος συστημικός παίκτης και (κυρίως) υπογράφει, είτε το γράφει είτε όχι, ένα βιβλίο που ευλογεί τα γένια του και ξυρίζει ΣΥΡΙΖΑ τους ανθρώπους με τους οποίους έκανε το άλμα στην εξουσία. Άκρως αντιφατικός, υπερασπίζεται την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όχι αυτούς που ήταν μέλη της και ταυτόχρονα δείχνει πως θέλει να την ξεχάσει. Διατρανώνει ότι είναι άλλος, από αλλού και διακατέχεται ξαφνικά από τη λαγνεία του Κέντρου. Στις εμφανίσεις του, ο όρος Αριστερά δεν υπάρχει πουθενά. Του διαφεύγει ότι στη Γάζα γίνεται γενοκτονία και πως ο Νετανιάχου είναι δολοφόνος. Γύρω του, εμφανίζονται ως σύμβουλοι, πάτρωνες και αναλυτές, πρόσωπα όπως ο Νίκος Μαραντζίδης και ο Γιώργος Σιακαντάρης που υπήρξαν πολέμιοι του ίδιου και της πολιτικής του. Δηλώνουν δε δημόσια πως συνεχίζουν να μην εκτιμούν την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τον πρωθυπουργό Τσίπρα και να διαβεβαιώνουν πως είναι αυτός που έχει αλλάξει.

Φυσικά όλα αυτά έρχονται ως επιστέγασμα της βουλευτικής του αφωνίας. Παραμένει στη Βουλή επί δύο χρόνια, χωρίς να αρθρώσει λέξη ενάντια στον Μητσοτάκη. Αντιθέτως παρεμβαίνει παρασκηνιακά στο πρώην κόμμα του, το ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργώντας διαλυτικές καταστάσεις στο όνομα της προσμονής της επιστροφής του. Αφού ζήτησε με παρέμβασή του να τελειώσει το «τραγικό φαινόμενο Κασσελάκη» (που ο ίδιος επέβαλε στο ΣΥΡΙΖΑ έχοντας την βεβαιότητα του ελέγχου του από το παρασκήνιο), εγκαταλείπει το κόμμα του με τον πιο προσβλητικό τρόπο. Απευθύνεται στο κόμμα, την ηγεσία, τα στελέχη με την απαξιωτική τοποθέτηση που τους εμφανίζει ανίκανους να κάνουν αντιπολίτευση. Αποδίδει στον εαυτό του κατ αξίωμα, τον ρόλο του σωτήρα και Μεσσία.

Μόνο που τα δημοσκοπικά δεδομένα που τόσο αγάπησε και μίσησε ο Τσίπρας, δείχνουν πως δεν έχει πρόσβαση στο ακροατήριο του Κέντρου. Έτσι ξαφνικά, στην παρουσίαση στη Ρεματιά Χαλανδρίου, ανακαλύπτει την «Κυβερνώσα Αριστερά» ξανά. Στο Θησείο, γίνεται η πλήρης μεταμόρφωση. Κάνει Αριστερό κόμμα, θυμάται την Εθνική Αντίσταση και ανακαλύπτει το φως του. Κατά την διάρκεια αυτών των τακτικισμών υπάρχουν μερικά μειονεκτήματα εκτός σκηνοθεσίας:

1. Ο Τσίπρας επιβεβαιώνει πάλι τον μισητό προσδιορισμό του κωλοτούμπα

2. Τελειώνει το παιχνίδι της επικοινωνιακής προσμονής και ξαναμπαίνει στο δια ταύτα της πολιτικής χωρίς να μπορεί να υποστηρίξει ότι προέρχεται από παρθενογένεση. Γιατί δεν έκανε όσα λέει ότι θα κάνει ως κυβέρνηση και γιατί δεν τα υποστήριξε ως Αντιπολίτευση;

3. Θα κινηθεί σε ένα εχθρικό περιβάλλον που ο ίδιος δημιουργεί με το χώρο του, έχοντας δηλώσει προκαταβολικά ότι οι άλλοι είναι οι αχρείαστοι και πεπαλαιωμένοι. Επιπλέον δεν θα ξέρει τι να κάνει όσους ψώνισε για να τον οδηγήσουν προς το Κέντρο κατηγορώντας την Αριστερά.

Ο Τσίπρας εγκατέλειψε τη λαγνεία του Κέντρου και έκανε την εκλογική του ανάγκη Αριστερά. Η σκηνοθεσία μόλις τελείωσε και αρχίζει η πραγματικότητα. Πόσο Πώποτα να αντέξει αυτή η Αριστερά;

ΥΓ: Ο Τσίπρας προφανώς επιθυμούσε ηρωικούς συνειρμούς εθνικής αντίστασης με το ΕΛΑΣ ως όνομα κόμματος αλλά μοιραία παραπέμπει στην Ελληνική Αστυνομία. Το δε σήμα, συγχωρέστε με, παρότι επιχείρησε την αντιγραφή από το αστέρι του ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζει σήμα βενζινάδικου.