Εργασία στα χαρτιά, φτώχεια στην πραγματικότητα
Η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε για το πρώτο τρίμηνο του 2026 ανεργία 10,6%
Την ίδια στιγμή, το 5,7% των εργαζομένων είναι σε μερική απασχόληση, με πολλούς να εργάζονται μόλις τέσσερις ώρες την ημέρα.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι απλό και σκληρό: Μπορεί ένας άνθρωπος να επιβιώσει με 400 ή 500 ευρώ τον μήνα; Να πληρώσει ενοίκιο, λογαριασμούς ρεύματος και νερού, τρόφιμα, καύσιμα και τις βασικές του υποχρεώσεις;
Η απάντηση είναι προφανής: Όχι.
Για τα στατιστικά στοιχεία, όποιος έχει έστω και μία ώρα εργασίας την εβδομάδα «δεν είναι άνεργος»
Στην πραγματική ζωή όμως, χιλιάδες πολίτες βρίσκονται πιο κοντά στην οικονομική ασφυξία παρά στην αξιοπρεπή εργασία.
Οι αριθμοί από μόνοι τους δεν λένε την αλήθεια. Η αγορά εργασίας δεν κρίνεται μόνο από το πόσοι είναι «απασχολούμενοι», αλλά από το αν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς από τον κόπο τους.
Διαφορετικά, η «εργασία» γίνεται απλώς ένας ευφημισμός για τη φτώχεια με στολή.
Επειδή Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα και το λέω αυτό επειδή εκεί βρίσκετε το 50% του πληθυσμού της χώρας και σίγουρα τα στοιχεία που υπάρχουν επηρεάζονται απο τη πρωτεύουσα. ΑΛΛΑ. Δεν είναι ακριβώς έτσι και μάλιστα καθόλου έτσι για την υπόλοιπη χώρα. Στην επαρχία τα πράγματα είναι σχεδόν εντελώς διαφορετικά. Και λέω σχεδόν γιατί υπάρχουν και επιχειρήσεις που είναι τυπικές και σε όλα νόμιμες. Αλλά σε πολλές δυστυχώς τα τετράωρα είναι πεντάωρα, εξάωρα και φυσικά πληρώνονται για τετράωρα. Τα οκτάωρα επίσης δεν είναι οκτάωρα, αλλά δεκάωρα και δωδεκάωρα και φυσικά και τα Σάββατα, αλλά η πληρωμή φυσικά και είναι για πέντε ημέρες και για οκτώ ώρες. Από την άλλη, στις συμβάσεις των εργαζομένων εκεί γίνεται το μεγάλο γλέντι. Ο εργοδότης δίνει στο κράτος την σύμβαση που έχει θεσπίσει το κράτος, αλλά και εδώ δεν ισχύει στη συντριπτική πλειοψηφία των επιχειρήσεων τίποτα από την σύμβαση γιατί πολύ απλά άλλα έχουμε μιλήσει και συμφωνήσει και άλλα θα γίνουν. ( Αυτή η πρακτική συνεχίζετε μέχρι και σήμερα να βγάζει μάτι πχ στα τουριστικά επαγγέλματα – ρωτώντας οι δημοσιογράφοι μόνο τους εργοδότες και η απάντησή τους πάντα είναι ότι δεν βρίσκουν προσωπικό, όχι ότι δεν πληρώνουν αυτά που πρέπει, αλλά δεν βρίσκουν προσωπικό γιατί πολύ απλά δεν θέλουν να δουλέψουν κάποιοι. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι θέλουν φθηνό προσωπικό και πιέζουν τις Κυβερνήσεις για εισαγωγή φθηνών εργατικών χεριών όπως είχε συμβεί πριν από κάποια χρόνια με Υπουργό κάποιας Κυβέρνησης που έκανε συμφωνίες με κάποια κράτη για τον τουρισμό και με αυτήν την δικαιολογία της μετεκπαίδευσης – που περιλαμβάνονταν στις συμφωνίες – δεν προσλαμβάνανε οι εργοδότες επαγγελματίες αλλά εισαγόμενους από Ρωσία – Ρουμανία – και από Βουλγαρία τους λιγότερους κλπ κλπ. Τα ίδια έκανε και ένας άλλος Υπουργός που έφερε εργάτες γης από γειτονικό κράτος, λες και η χώρα μας με ανεργία τότε 24% δεν είχε εργάτες. Και βέβαια είχε εργάτες αλλά δεν μπορούσαν δεν θέλανε ; να πληρώνουν το νόμιμο μεροκάματο και φέρνανε φθηνούς εργάτες με τα γνωστά αποτελέσματα. Το 1997 είχαμε ανακαλύψει ότι η συντριπτική πλειοψηφία κάποιων επιχειρήσεων ανάγκαζε τους εργαζόμενους να χτυπάνε την κάρτα στο σχόλασμα και να επιστρέφουν στην δουλειά τους. Τώρα θα με ρωτήσετε. Τους ανάγκαζε; Ε άμα σου λέει ότι αυτό είναι και άμα θέλεις, τότε δεν είναι μια μορφή εξαναγκασμού; Εχω κρατημένη ως ενθύμιο και ως απόδειξη μια σύμβαση που έλεγε ότι το ωράριο μου ήτανε 8 το πρωί με 5 το απόγευμα και για 5 ημέρες εργασίας. Εγώ εργαζόμουνα από τις 5 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ και κάθε Σάββατο να πηγαίνω για να πλύνω και να περιποιηθώ το φορτηγό. Οσον αφορά την εργασία δεν ήμουν μόνο οδηγός αλλά και βοηθός και λογιστής.
ΤΗΝ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΦΕΡΑ ΩΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΟΤΙ ΣΧΕΔΟΝ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΑ ΜΑ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΥ …