Δύο χρόνια ατιμωρησίας: Η υπόθεση που δοκιμάζει την εμπιστοσύνη στην Πολιτεία

Η υπόθεση του θανάτου του Κωστή Μανιουδάκη στα Χανιά της Κρήτης

έχει πλέον υπερβεί τα όρια μιας ποινικής δικογραφίας

ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Έχει εξελιχθεί σε μείζον ζήτημα εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στο κράτος δικαίου.

Όταν τέσσερις αστυνομικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με την εξαιρετικά βαριά κατηγορία της ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο, όπως αυτή αποδίδεται από την ανακρίτρια, και εξακολουθούν επί δύο χρόνια να υπηρετούν, να οπλοφορούν και να μην έχουν τεθεί ούτε καν σε διαθεσιμότητα, το ερώτημα παύει να αφορά μόνο τη Δικαιοσύνη. Αφορά πρωτίστως την πολιτική ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας και του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Η παρατεταμένη αδράνεια εκπέμπει ένα εξαιρετικά επικίνδυνο μήνυμα προς την κοινωνία: ότι ακόμη και στις βαρύτερες υποθέσεις που αφορούν ένστολους, οι πειθαρχικοί μηχανισμοί παραμένουν αδρανείς. Οι πορείες διαμαρτυρίας, οι δημόσιες παρεμβάσεις, οι τηλεοπτικές εκπομπές και η έντονη κοινωνική κατακραυγή δείχνουν ότι η υπόθεση έχει αποκτήσει πανελλήνια διάσταση. Κάθε ημέρα που περνά χωρίς σαφή θεσμική αντίδραση βαθαίνει το χάσμα εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πολίτες και την Πολιτεία.

Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοίδης, καλείται να δώσει πειστικές απαντήσεις.

Όχι για να προκαταλάβει την κρίση της Δικαιοσύνης, αλλά για να διασφαλίσει ότι η Ελληνική Αστυνομία λειτουργεί με τους ίδιους κανόνες λογοδοσίας που ισχύουν για κάθε δημόσιο λειτουργό. Η θεσμική ισχύς παραλύει κι οι αρμόδιοι παράγοντες του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη βλέπουν τα «τρένα να περνούν» χωρίς οι ίδιοι να γράφουν ιστορία , χωρίς να αντιλαμβάνονται αυτό που οι δημοσιογράφοι έγκριτων τηλεοπτικών σταθμών ,αναλυτές, πανεπιστημιακοί και απλοί πολίτες ζητούν από την ηγεσία : Δηλαδή να μην είναι διεκπεραιωτές αλλά αποφασιστικοί στυλοβάτες ενός κράτους δικαίου.

Ο αείμνηστος φιλόσοφος Χρήστος Γιανναράς είχε μιλήσει για τη «σύληση του κράτους» από εκείνους που νέμονται την εξουσία και λεηλατούν τη ζωή των πολιτών, όταν παύουν να πράττουν τα αυτονόητα που επιβάλλει η θεσμική τους αποστολή. Η σκέψη του αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα κάθε φορά που η Πολιτεία εμφανίζεται απρόθυμη να δώσει απαντήσεις σε υποθέσεις που δοκιμάζουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα.
Η πολιτική διαδρομή του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοίδη , έχει συνδεθεί με σημαντικές επιτυχίες στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας και με περιόδους έντονης επιχειρησιακής δράσης. Ωστόσο, υποθέσεις που προκαλούν έντονες κοινωνικές αντιδράσεις και εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για τη λειτουργία των θεσμών κινδυνεύουν να επισκιάσουν αυτή την παρακαταθήκη, εάν η πολιτική ηγεσία δεν επιδείξει την απαιτούμενη αποφασιστικότητα και διαφάνεια.

Όταν η κοινωνία παρακολουθεί μια τόσο σοβαρή υπόθεση να παραμένει, κατά την αντίληψη πολλών πολιτών, χωρίς ουσιαστική διοικητική αντίδραση, η φθορά δεν περιορίζεται στο κύρος ενός υπουργού. Διαβρώνεται η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς, αποδυναμώνεται η πεποίθηση ότι ο νόμος εφαρμόζεται ισότιμα και τραυματίζεται ο κοινωνικός ιστός. Η απαίτηση για λογοδοσία δεν αποτελεί πράξη αντιπαράθεσης προς την Αστυνομία· αποτελεί προϋπόθεση για τη διατήρηση του κύρους της και για την εμπέδωση του κράτους δικαίου. Και δεν είναι μόνο το επικίνδυνο μήνυμα προς την κοινωνία που εκπέμπεται από έναν σχετικά επιτυχημένο υπουργό. Είναι ότι ο Κωστής Μανιουδάκης που η αστυνομική υπερβολή του άφησε ορφανά τρία ανήλικα παιδιά και μια χήρα γυναίκα -δεν μπορεί πλέον να υπερασπιστεί τη φτωχή του οικογένεια . Δωρεάν η όραση. Δωρεάν η τυφλότητα.