Λιαντίνης: Το μυστικό της Ωραίας Ελένης – Πώς ο Όμηρος απέφυγε την περιγραφή για να αναδείξει το «υπέροχο» ως την απόλυτη και επικίνδυνη μορφή ομορφιάς
Παρά τη φήμη της, ο Όμηρος αποφεύγει σκόπιμα να περιγράψει λεπτομερώς την εξωτερική εμφάνιση της Ελένης
Χρησιμοποιεί μόνο γενικά επίθετα, όπως «καλλίκομος» για τα ωραία μαλλιά της ή «λευκώλενος» για τα λευκά της χέρια.
Αυτή η επιλογή δεν αποτελεί τυχαία παράλειψη.
Όπως εξηγούσε ο καθηγητής Δημήτρης Λιαντίνης στους φοιτητές του στο Μαράσλειο Διδασκαλείο, ο ποιητής αρνείται να «φυλακίσει» την ομορφιά σε συγκεκριμένα όρια. Εδώ ακριβώς εντοπίζει ο Λιαντίνης: Το μυστικό της Ωραίας Ελένης, εξηγώντας ότι ο ποιητής αποφεύγει τα δεσμά μιας περιορισμένης περιγραφής για να διατηρήσει το κάλλος της στο επίπεδο του απείρου.
Απο το arxaiaellinika.gr
Ο Λιαντίνης υπογραμμίζει ότι ο Όμηρος δεν μας δίνει κανένα φυσιογνωμικό χαρακτηριστικό. Δεν γνωρίζουμε αν η Ελένη ήταν ψηλή, αν είχε γαλανά μάτια ή ποιο ήταν το σχήμα του προσώπου της. Με αυτό το «τέχνασμα», ο ποιητής επιτρέπει στον κάθε αναγνώστη να πλάσει τη δική του Ελένη.. Χρησιμοποιώντας τη δική του φαντασία και αισθητική καλλιέργεια. Ο καθηγητής τόνιζε χαρακτηριστικά ότι, αν ο Όμηρος την περιέγραφε ως ξανθιά, θα απέκλειε όσους γοητεύονται από τις μελαχρινές.. Αφαιρώντας έτσι από την Ελένη το στοιχείο της καθολικής τελειότητας.
Πέρα από το «ωραίο», ο Λιαντίνης εισάγει στην ανάλυσή του την έννοια του «υπέροχου»
Διακρίνει την απλή ομορφιά από μια ανώτερη, σχεδόν τρομακτική μορφή κάλλους που εμπεριέχει τον κίνδυνο. Χρησιμοποιεί το παράδειγμα του κεραυνού: κάτι το εξαιρετικά όμορφο, που όμως έχει τη δύναμη να σκοτώσει. Με αυτή την οντολογική προσέγγιση, ο Λιαντίνης: Το μυστικό της Ωραίας Ελένης μας προσφέρει το κλειδί για να κατανοήσουμε την Ελένη όχι απλώς ως μια γυναίκα, αλλά ως μια ιδέα που ξεπερνά τον χρόνο και την ανθρώπινη φύση.
