Πυρκαγιά στο ΜΑΤΙ: 104 νεκροί και μνήμες που δεν θα ξεχαστούν
Οκτώ χρόνια έχουν περάσει από τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής,
την τραγωδία που σημάδεψε βαθιά την Ελλάδα και στέρησε τη ζωή από 104 ανθρώπους.
Η 23η Ιουλίου 2018 έμεινε χαραγμένη στη συλλογική μνήμη ως μία από τις πιο μαύρες ημέρες της σύγχρονης ιστορίας της χώρας, αφήνοντας πίσω της ανείπωτο πόνο, δεκάδες τραυματίες, εγκαυματίες και ανυπολόγιστες καταστροφές.
Πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται άνθρωποι, οικογένειες και προσωπικές ιστορίες.
Άνθρωποι που μέσα σε λίγες στιγμές έχασαν αγαπημένα πρόσωπα, σπίτια, περιουσίες και τη ζωή που γνώριζαν μέχρι τότε. Οι μαρτυρίες των επιζώντων και των συγγενών των θυμάτων κρατούν ζωντανή τη μνήμη εκείνης της ημέρας και υπενθυμίζουν το μέγεθος της ανθρώπινης απώλειας.
Οκτώ χρόνια μετά, η μνήμη παραμένει ζωντανή.
Δεν αποτελεί μόνο έναν φόρο τιμής στα θύματα, αλλά και μια διαρκή υπενθύμιση της αξίας της ανθρώπινης ζωής, της ανάγκης για ευθύνη και της υποχρέωσης της Πολιτείας και της κοινωνίας να μην επιτρέψουν να επαναληφθεί μια τέτοια τραγωδία.
Με αφορμή τη μαύρη επέτειο, ο Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών, σε συνεργασία με τον Δήμο Μαραθώνα, διοργανώνει σήμερα εκδηλώσεις μνήμης για τα θύματα της φονικής πυρκαγιάς.
Ο Σύλλογος, σε ανακοίνωσή του, σημειώνει ότι «οκτώ χρόνια μετά, η μνήμη δεν είναι μόνο πράξη τιμής, αλλά και διαρκής υπενθύμιση της αξίας κάθε ζωής που δεν μπορεί να υπονομεύεται και οι θεσμοί, η Πολιτεία και η κοινωνία δεν μπορούν να παραβλέπουν».
Οι εκδηλώσεις κορυφώνονται με την αγρυπνία στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη Προδρόμου στον Νέο Βουτζά,
κοντά στο Μνημείο των Θυμάτων της πυρκαγιάς, ενώ θα πραγματοποιηθούν επιμνημόσυνες δεήσεις και τρισάγια στη μνήμη όσων χάθηκαν.
Παράλληλα, έχει προγραμματιστεί η καθιερωμένη «πρόσκληση νεκρών», αλλά και πεζοπορία στα σημεία όπου γράφτηκαν οι πιο δραματικές στιγμές της τραγωδίας, με τελικό προορισμό την Αργυρά Ακτή, εκεί όπου δεκάδες άνθρωποι αναζήτησαν καταφύγιο στη θάλασσα για να σωθούν από τις φλόγες.
Οκτώ χρόνια μετά, το Μάτι θυμάται. Οι πληγές παραμένουν ανοιχτές για τις οικογένειες των θυμάτων και τους επιζώντες, όμως η μνήμη συνεχίζει να αποτελεί χρέος απέναντι σε όσους έφυγαν και μια υπενθύμιση ότι η προστασία της ανθρώπινης ζωής πρέπει να βρίσκεται πάνω από όλα.
Αναμφισβήτητα ότι έγινε στο ΜΑΤΙ είναι μια Εθνική Τραγωδία , αλλά αφενός μεν υπάρχει Κυβερνητική Ευθύνη αφετέρου υπάρχει και ατομική ευθύνη , και αυτό γιατί ?
Διότι έκτισαν τα σπίτια τους ενώ πρώτα η έκταση ήταν εξολοκλήρου Δασική και με τερτίπια παραδώσει και έγινε Οικιστική περιοχή χωρίς κανένα προγραμματισμό
( Δρόμοι – Αποχεύτηση – καταπάτηση ακτών – δένδρα μέσα σε βεράντες και πολλά άλλα ) , και κανέναν δεν ενδιέφεραν οι Υποδομές παρά μόνο το ατομικό συμφέρον.
Σε αντίθεση με τα ΤΕΜΠΗ που η ευθύνη είναι 100% του κράτους που θα έπρεπε να εξασφαλίσει την ασφάλεια των Μέσων Μεταφοράς ( εξάλλου το είχε πει και Ο Υπουργός ότι υπάρχει ασφάλεια )
Και τι βλέπουμε η μεν Κυβέρνηση να πηγαίνει σε εκδηλώσεις για το Μάτι , η δε αντιπολίτευση σε εκδηλώσεις για τα Τέμπη .
Και στις δυο περιπτώσεις αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια δεν έχει απολύτως τίποτα έτσι ώστε να εκλείψουν τα κακώς κείμενα και να έχουν τιμωρηθεί όλοι ανεξερέτως οι Υπεύθυνοι για ότι έχουν κάνει ανεξερέτως χρονολογίας .
Επίσης η ΜΑΝΔΡΑ δεν ήταν Εθνική Τραγωδία ? Αφού είχαν κτισθεί παράνομα , και είχαν κλείσει και το Ποτάμι ? Ποιες Υπηρεσίες είχαν την ευθύνη ? Τιμωρήθηκε κανείς για αυτή την Εθνική Τραγωδία .