Ποίηση: Τα μότο του ποιητή

Τα μότο του ποιητή

Του Τσολάκη Πασχάλη

Η αγάπη μου φωνή
στο κενό της καρδιάς σου.
Δεν σ’ ακούω μου λες.
…………………………………………………….

Κοιμήθηκε με την Ιόλη,

ήπιε κρασί από το αμπέλι του Εμπεδοκλή,
περπάτησε στο σκοτεινό δρόμο Του Ηράκλειτου.
Άναβε φάρους τις νύχτες για ξεχασμένες αφίξεις
φρυκτωρίες για τα όνειρα χωρίς πυξίδα.
Ένας αντάρτης της ζωής
που ήθελε να περπατήσει στο σύμπαν
……………………………………………
Όταν καρατομηθεί κι ο τελευταίος αλέκτωρ
θα πάψουν να καταγράφονται οι προδοσίες.
Τότε προδώστε ανένοχα τον Ιησού.
…………………………….

Κάθε φορά που ετοίμαζες τα πανιά

για τον μεγάλο απόπλους,
είχε πάντα άπνοια.
Εσύ αρνιόσουν να θυσιάσεις
την ανέραστη Ιφιγένεια.
……………………………………….
Δεν βρίσκω φλέβα σου
να γράψω ένα στίχο
με το αίμα σου.
…………………………………………………

Όταν ο έρωτας είναι σε λήθαργο
με τι λόγια να τον ξυπνήσεις
αν δεν ουρλιάξεις.
……………………………..

Όταν ναυαγεί ο ποιητής

στο πέλαγος της ερημίας του,
κάνει την πένα του σωσίβιο,
επιπλέει συνεχίζοντας
να γράφει με τα κύματα.
………………………………………..
Η αγάπη μου φωνή
στο κενό της καρδιάς σου.
Δεν σ’ ακούω μου λες.
……………………………………..

Κάθε φορά που λείπεις
κι εσύ τάχα με ψάχνεις
στον αστερισμό του πόνου θα με βρεις
να χορεύω το ζεϊμπέκικο της απουσίας σου
……………………………………..
Ήθελε να την αρνηθεί
ο αλέκτωρ όμως της καρδιάς του
ποτέ δεν λάλησε.
…………………………………….

Περιμένοντας να έρθεις μεγάλωσα,

οι χειμώνες άσπρισαν τα μαλλιά μου,
η μοναξιά αλυχτά και με τρομάζει.
Ένα βράδυ που το φεγγάρι ήταν γιομάτο
ήπια από το παλιό κρασί της μνήμης.

Η μέθη με πήγε στα λημέρια της,
κάθισαν κι έγραψα ένα μεθυσμένο ποίημα,
έρημο τώρα κι εκείνο,
σε ένα ράφι βιβλιοπωλείου.