Μπαράζ αποχωρήσεων από το κόμμα Καρυστιανου: Έφυγε και η Κατερίνα Μουτσάτσου
Ακόμα τρία στελέχη του Κινήματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» αποχώρησαν την Τρίτη (4/8),
αφήνοντας αιχμές για την λειτουργία και την έλλειψη δημοκρατικών διαδικασιών.
Η ηθοποιός Κατερίνα Μουτσάτσου, που ήταν μέλος της Ομάδας Πολιτισμού, ο συνδικαλιστής των παράκτιων αλιέων Τάκης Κοτσόργιος, μέλος του Αγροτικού Τομέα και το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου, Μαρία Ιωαννίδου.
«Δεν αποχωρώ από το κόμμα ‘Ελπίδα για τη Δημοκρατία’, αλλά αποχωρώ από μία αυταπάτη σχετικά με την καταπάτηση κάθε έννοιας της δημοκρατίας στο εσωτερικό του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Τάκης (Δημήτρης) Κοτσόργιος στην επιστολή παραίτησης στην οποία κάνει σοβαρές καταγγελίες για τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού.
Εξηγεί ότι «διαφώνησα σε ουσιαστικές πολιτικές, γιατί δεν μπορώ να συνεχίσω να συμμετέχω σε έναν πολιτικό φορέα που, κατά τη δική μου άποψη και εμπειρία, απομακρύνθηκε οριστικά από τις αρχές που διακήρυξε δημόσια μέχρι σήμερα, δηλαδή τη δημοκρατία, τη διαφάνεια και τη λογοδοσία».
Σε άλλο σημείο, αναφέρει: «Αντί να δημιουργηθεί πραγματικά μια ουσιαστική ελπίδα για τον Ελληνικό λαό, δημιουργήθηκε ένα μόρφωμα με δήθεν δημοκρατικά χαρακτηριστικά με σκοπό να αποτύχει και να δημιουργήσει στον Ελληνικό λαό την ψευδαίσθηση ότι κανένα διεκδικητικό κίνημα δεν έχει προοπτική στη χώρα μας».
Μάλιστα, ο -κατά δήλωσή του- ψαράς, καταλήγει με την εξής φράση: «Η ιστορία δεν συγχωρεί τους προδότες, αλλά περισσότερο δεν συγχωρεί αυτούς που σιωπούν μπροστά στην προδοσία».
Η δήλωση αποχώρησης της Κατερίνας Μουτσάτσου
«Αποχωρώντας από τη συμμετοχή μου στην ομάδα Πολιτισμού επιθυμώ να εκφράσω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε φίλους και στελέχη του κινήματος με τα οποία συνεργάστηκα, αλλά και κάποιους από τους εξαιρετικούς συναδέλφους της ομάδα αυτής.
Ήταν τιμή μου να πορευτώ με ανθρώπους πανάξιους που διαθέτουν όραμα και αγωνίζονται για υψηλά ιδανικά, και ήμουν τυχερή που βρέθηκα να συμβάλλω με όσες δυνατότητες και γνώση είχα σε αυτή την προσπάθεια.
Εύχομαι καλή δύναμη και υπομονή σε όλους στον δύσκολο αυτό αγώνα μιας τραυματισμένης και αποκαμωμένης κοινωνίας, κομμάτι της οποίας είμαστε όλοι μας ανεξαιρέτως, και δηλώνω ότι δεν παύω να αγωνίζομαι για αυτό το ‘όνειρο’ που μας συνδέει όλους, και που αναζητά δημοκρατία, ελευθερία, και κοινωνική χειραφέτηση».
Η ανακοίνωση της Μαρίας Ιωαννίδου
«Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι,
Θέλω να σας ευχαριστήσω από καρδιάς για τη συνεργασία, τις συζητήσεις και τις στιγμές που μοιραστήκαμε όλο αυτό το διάστημα. Σήμερα ολοκληρώνεται για μένα αυτός ο κύκλος, όμως κρατώ μόνο εκτίμηση για όλους εσάς και εύχομαι ολόψυχα το Κίνημα να πετύχει τους στόχους για τους οποίους δημιουργήθηκε.
Σας εύχομαι δύναμη, υγεία και καλή συνέχεια στο έργο σας. Ελπίζω οι δρόμοι μας να συναντηθούν ξανά στο μέλλον, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Να είστε όλες και όλοι καλά.
Μαρία Ιωαννίδου»
Η επιστολή αποχώρησης του Τάκη Κοτσόργιου
Αγαπητοί Πατριώτες, Έλληνες Δημοκράτες,
σήμερα με την επιστολή μου αυτή δεν αποχωρώ από το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», αλλά αποχωρώ από μία αυταπάτη σχετικά με την καταπάτηση κάθε έννοιας της δημοκρατίας στο εσωτερικό του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου.
Είναι γεγονός ότι υπάρχουν πολιτικές ήττες που δε μετριούνται στις κάλπες, αλλά μετριούνται όταν οι ίδιες οι αξίες για τις οποίες γεννήθηκε ένα κίνημα εγκαταλείπονται από αυτούς που είχαν την ευθύνη να τις υπηρετήσουν.
Σήμερα αποχωρώ από την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» όχι γιατί κουράστηκα, αλλά γιατί διαφώνησα σε ουσιαστικές πολιτικές, γιατί δεν μπορώ να συνεχίσω να συμμετέχω σε έναν πολιτικό φορέα που, κατά τη δική μου άποψη και εμπειρία, απομακρύνθηκε οριστικά από τις αρχές που διακήρυξε δημόσια μέχρι σήμερα, δηλαδή τη δημοκρατία, τη διαφάνεια και τη λογοδοσία.
Εντάχθηκα στο κόμμα αυτό γιατί πίστεψα ότι η κραυγή της κοινωνίας μετά τις μνημονιακές πολιτικές και τις χιλιάδες δολοφονημένους ανθρώπους που οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία, μετά τη φτωχοποίηση του Ελληνικού λαού, την εκποίηση του Εθνικού πλούτου, την εκχώριση της Εθνικής ανεξαρτησίας, την καταστροφή του Ε.Σ.Υ., τη δολοφονία της παιδείας, το έγκλημα στα Τέμπη και τα αναρίθμητα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά σκάνδαλα, θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια νέα πολιτική κουλτούρα και έκφραση.
Πίστεψα ότι θα μπορούσε με τις αξίες που φάνηκαν ότι θα έδινε ένα νέο διαφορετικό δρόμο για μια πραγματική αλλαγή προς την κατεύθυνση της επιστροφής της δημοκρατίας που μας έχουν κλέψει, αλλά και της Πατρίδας μας που την έχουν καταλάβει εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Εντάχθηκα σε ένα κίνημα όπου πίστευα ότι κανείς δεν θα ήταν ιδιοκτήτης, όπου οι αποφάσεις θα ανήκαν στα μέλη, όπου η κριτική θα ήταν δύναμη και όχι απειλή, όπου η δημοκρατία θα ξεκινούσε από το εσωτερικό του ίδιου του κινήματος και θα κατέβαινε στην κοινωνία δίνοντας στους πολίτες το μεγαλείο που τόσα χρόνια οι συστημικές κυβερνήσεις μας στέρησαν καταστρέφοντας έτσι τη χώρα.
Αντί γι’ αυτό, βίωσα μια πραγματικότητα που δεν μπορούσα πλέον να αγνοώ.
Μετά την ολοκλήρωση και την κατάθεση εκ μέρους μου των θέσεων στον αγροτικό τομέα, δεν υπήρξε καμία ενημέρωση, έπαψα ουσιαστικά να έχω οποιαδήποτε συμμετοχή. Δεν υπήρχε ουσιαστική ενημέρωση για συνεδριάσεις, για διαβουλεύσεις ή για τη διαμόρφωση πολιτικών θέσεων. Ο διάλογος ήταν ανύπαρκτος και η συλλογικότητα έχανε το νόημά της.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες άρχισα να προβληματίζομαι πολύ σοβαρά σχετικά με τον χαρακτήρα του κόμματος στο οποίο συμμετείχα, αν και εφόσον θα μπορούσε να θεωρηθεί συμμετοχή αυτό.
Κάθε οργανισμός, κάθε πολιτικός φορέας κρίνεται από τον Ελληνικό λαό όχι από όσα υπόσχεται, αλλά από τον τρόπο που λειτουργεί και μετατρέπει την κραυγή του λαού που καθημερινά καταστρέφεται σε εφαρμοσμένη πολιτική.
Η Δημοκρατία δεν αποδεικνύεται στις ομιλίες, στις δημόσιες τοποθετήσεις. Αποδεικνύεται όταν ανέχεσαι τη διαφωνία, όταν ακούς αυτούς που διαφωνούν, όταν λογοδοτείς, όταν δεν φοβάσαι την εσωτερική κριτική, όταν προσπαθείς να μάθεις αυτό που δεν γνωρίζεις και που κάποιοι άλλοι το γνωρίζουν πολύ καλά.
Η μεγάλη μου απογοήτευση είναι βαθιά πολιτική, γιατί φοβάμαι ότι για ακόμη μία φορά στην Ελλάδα δημιουργήθηκε η ελπίδα πως μπορεί να γεννηθεί κάτι πραγματικά νέο και διαφορετικό, μόνο και μόνο για να αναπαραχθούν γνώριμες λογικές συγκέντρωσης της πολιτικής εξουσίας σε ένα προσωποπαγές συστημικό κόμμα.
Αντί να δημιουργηθεί πραγματικά μια ουσιαστική ελπίδα για τον Ελληνικό λαό, δημιουργήθηκε ένα μόρφωμα με δήθεν δημοκρατικά χαρακτηριστικά με σκοπό να αποτύχει και να δημιουργήσει στον Ελληνικό λαό την ψευδαίσθηση ότι κανένα διεκδικητικό κίνημα δεν έχει προοπτική στη χώρα μας.
Ο στόχος είναι σαφής και καθαρός και εδώ θα πρέπει εμείς να δώσουμε το σωστό αντίμετρο.
Το κίνημα των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων δεν δημιουργήθηκε και οι πολίτες δεν βγήκαν στους δρόμους για να αλλάξουν απλώς τα πρόσωπα διαχείρισης της εξουσίας. Βγήκαν γιατί ήθελαν να αλλάξει ο τρόπος που ασκείται η εξουσία. Αυτό είναι το μεγάλο διακύβευμα που θα έφερνε πραγματικά ριζοσπαστική συστημική αλλαγή στην Ελλάδα.
Αν ένα κίνημα όπως αυτό που μετασχηματίστηκε σε κόμμα δεν μπορεί να εφαρμόσει τη δημοκρατία που είχε κάνει σημαία στο εσωτερικό του, πώς είναι δυνατόν να πείσει ότι μπορεί να την αποκαταστήσει στη χώρα;
Αν το κόμμα δεν μπορέσει ή κάποιοι από την ηγεσία δεν θέλουν να εφαρμόσουν τη δικαιοσύνη, τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και την ανακλητότητα, είναι δυνατόν να τα εφαρμόσουν στην κοινωνία;
Κρατώ μόνο μια ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που πίστεψαν ότι η πολιτική μπορεί να γίνει αλλιώς σε αυτόν τον πολιτικό χώρο. Σε αυτούς οφείλω να πω την αλήθεια όπως την έζησα.
Δεν αποχωρώ από τον αγώνα, δεν αποχωρώ από την κοινωνία, δεν αποχωρώ από τους ανθρώπους της παραγωγής, της αλιείας, της υπαίθρου και της εργασίας.
Αποχωρώ από μια προσωποπαγή πολιτική επιλογή που δεν μπορώ πλέον να υπερασπιστώ με καθαρή συνείδηση, γιατί απουσιάζουν από αυτήν οι βασικές αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας.
Η Δημοκρατία δεν έχει, δεν είχε και δεν θα έχει ποτέ ανάγκη από πιστούς. Η Δημοκρατία έχει ανάγκη από ελεύθερους ανθρώπους, και η ελευθερία αρχίζει από τη στιγμή που σταματάς να σιωπάς, από τη στιγμή που δεν μπορείς να συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο από την καθαρή δημοκρατία.
Σήμερα, λοιπόν, επιλέγω να μιλήσω, γιατί η μεγαλύτερη προδοσία απέναντι στην Ελπίδα των πολιτών δεν είναι η αποχώρηση από το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», αλλά είναι η ΣΙΩΠΗ. Μας απαγόρευαν να κάνουμε εκλογές για να αναδείξουμε τη νομαρχιακή συντονιστική επιτροπή στην Αιτωλοακαρνανία.
Δεν μπορούσαμε να συμμετάσχουμε σε διαδικασίες διαλόγου για διαμόρφωση πολιτικών θέσεων και αυτό γιατί δεν τους ενδιέφεραν οι πολιτικές θέσεις, αλλά μόνο η πορεία προς τις εκλογές. Το κόμμα λειτουργούσε με ανθρώπους ουσιαστικά διορισμένους και όχι εκλεγμένους.
Εκείνο όμως που μου προκάλεσε σοβαρό προβληματισμό είναι πως όταν κατέθεσαν τα νομιμοποιητικά έγγραφα στον Άρειο Πάγο, αξιοποίησαν το διαζευκτικό «Η» στον νόμο και προσκόμισαν μόνο την ιδρυτική διακήρυξη και όχι το καταστατικό. Αυτό δείχνει ότι δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση καταστατικές δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που δείχνει το έλλειμμα δημοκρατίας που κυριαρχεί και θα κυριαρχεί στο κόμμα.
Για μένα είναι ξεκάθαρο, δεν υπάρχει χώρος σε ένα κόμμα με δυσανεξία στις δημοκρατικές διαδικασίες. Υπάρχει όμως ατελείωτη διάθεση για κάτι ΝΕΟ μέσα από την κοινωνία των πολιτών και των διεκδικητικών κινημάτων.
Ας μην τους χαριστούμε. Ας πάρουμε πίσω το πραγματικό κίνημα των Τεμπών, ας οργανώσουμε τον κόσμο κάτω από την ασπίδα της δημοκρατίας.
Ας καλέσουμε όλους αυτούς που είναι υποστηρικτές του κοινωνικού πατριωτισμού, της πραγματικής δημοκρατίας και οι οποίοι κάνουν τις ίδιες διαπιστώσεις, να συνταχθούν μαζί μας σε μία πορεία για ένα νέο πολιτικό – ηθικό – κοινωνικό συμβόλαιο με τον λαό.
Η ιστορία δεν συγχωρεί τους προδότες, αλλά περισσότερο δεν συγχωρεί αυτούς που σιωπούν μπροστά στην προδοσία.
Κοτσόργιος Δημήτριος (Τάκης)
Ψαράς
