«Σκιές» στο καλώδιο Ελλάδας-Κύπρου: 5 ανεξάρτητοι βουλευτές φέρνουν στη Βουλή την παραχώρηση του 66% του GSI στη Γαλλική Meridiam
Πρόσθεσε το olympia.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google
Στη Βουλή φέρνουν οι 5 ανεξάρτητοι βουλευτές —Γιώτα Πούλου (Βοιωτίας),
Αλέξανδρος Αυλωνίτης (Κέρκυρας) , Μυρτώ Κοροβέση (Α΄ Ανατολικής Αττικής), Κυριακή Μάλαμα (Χαλκιδικής) και Θεοδώρα Τζάκρη (Πέλλας),
— την παραχώρηση του 66% της εταιρείας ειδικού σκοπού Μεγάλος Θαλάσσιος Διασυνδετήριος Αγωγός (Great Sea Interconnector – GSI) στον γαλλικό ιδιωτικό όμιλο Meridiam.
Η εξέλιξη αυτή περιορίζει τον ΑΔΜΗΕ (Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας – ΑΔΜΗΕ) σε ποσοστό μειοψηφίας (34%) και εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη διαχείριση του δημοσίου χρήματος, τις επιβαρύνσεις στους λογαριασμούς ρεύματος και τους γεωπολιτικούς κινδύνους στην Ανατολική Μεσόγειο.
Με κοινοβουλευτική Ερώτηση & Αίτηση Κατάθεσης Εγγράφων (ΑΚΕ) προς τους Υπουργούς Περιβάλλοντος & Ενέργειας, Εθνικής Οικονομίας & Οικονομικών και Εξωτερικών, οι βουλευτές αποκαλύπτουν μια έντονη αντίφαση. Στο πλαίσιο αναθεώρησης του Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης (COM(2026) 412, μέτρο 16880), την ίδια ώρα που διατίθενται 350-370 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (Recovery and Resilience Facility – RRF) για τη συμμετοχή του Δημοσίου στην Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου (ΑΜΚ) του ΑΔΜΗΕ, το πλειοψηφικό πακέτο του στρατηγικού αυτού έργου εκχωρείται σε ιδιωτικά κεφάλαια.
Δημόσιο ρίσκο, ιδιωτική υπεραξία και φόβοι για τους λογαριασμούς ρεύματος
Το κείμενο της ερώτησης στηρίζεται σε τρεις βασικούς άξονες οικονομικής και επιχειρησιακής φύσης:
●Χρηματοδότηση από το Ταμείο Ανάκαμψης
Οι βουλευτές στηλιτεύουν το γεγονός ότι το Ελληνικό Δημόσιο και οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι αναλαμβάνουν το αρχικό υψηλό ρίσκο κεφαλαιακής ισχυροποίησης του ΑΔΜΗΕ μέσω της ΑΜΚ, ενώ η μελλοντική υπεραξία και ο έλεγχος ενός εμβληματικού Έργου Κοινού Ενδιαφέροντος (Project of Common Interest – PCI) μεταφέρονται σε ιδιωτικό επενδυτικό κεφάλαιο (private equity fund).
● Επιστροφή επενδυμένων κεφαλαίων
Ο ΑΔΜΗΕ έχει ήδη εκταμιεύσει και δεσμεύσει τεράστια ποσά (εκτιμώμενου ύψους 250-300 εκατ. ευρώ) για βυθομετρικές μελέτες, τεχνικές έρευνες και προκαταβολές συμβάσεων κατασκευής καλωδίων, χωρίς να είναι σαφές πώς αποζημιώνεται.
●Επιβάρυνση καταναλωτών
Εκφράζεται έντονη ανησυχία ότι οι αυξημένες απαιτήσεις μεσοσταθμικού κόστους κεφαλαίου (Weighted Average Cost of Capital – WACC) που ζητούν τα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια (private equity funds) θα μετακυληθούν τελικά στους λογαριασμούς ρεύματος των Ελλήνων και Κυπρίων καταναλωτών μέσω των τελών χρήσης δικτύου.
Γεωπολιτικοί κίνδυνοι
Πέραν του οικονομικού σκέλους, η ερώτηση εστιάζει στις επικίνδυνες γεωστρατηγικές προεκτάσεις της εκχώρησης:
●Δικαιώματα αρνησικυρίας (βέτο – veto) & πάγωμα έργου
Με τον ΑΔΜΗΕ στο 34%, ελλοχεύει ο κίνδυνος το έργο να καταστεί όμηρος επιχειρηματικών σταθμίσεων. Ο ιδιώτης μέτοχος θα μπορεί να καθυστερήσει ή να παγώσει τον σχεδιασμό επικαλούμενος το υψηλό γεωπολιτικό ρίσκο στην περιοχή.
●Κίνδυνος τετελεσμένου σε βάρος της Ελλάδας
Επισημαίνεται ο κίνδυνος ενός «τεχνητού διαχωρισμού» της εμπορικής οντότητας από το κράτος. Αν ο ιδιώτης επενδυτής εμφανιστεί ως ανεξάρτητη εταιρεία και υποβάλει αιτήσεις ή γνωστοποιήσεις προς τις τουρκικές αρχές για άδειες διέλευσης και ερευνών βυθού, θα δημιουργηθεί σοβαρό τετελεσμένο σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων Ελλάδας και Κύπρου στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) και την υφαλοκρηπίδα.
Τα 5 αμείλικτα ερωτήματα προς τους Υπουργούς
Οι 5 ανεξάρτητοι βουλευτές ζητούν ξεκάθαρες απαντήσεις από τα συναρμόδια Υπουργεία:
1.Διοχέτευση κοινοτικών πόρων
Πώς δικαιολογείται η διοχέτευση εκατοντάδων εκατομμυρίων από το Ταμείο Ανάκαμψης για την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου του ΑΔΜΗΕ, όταν αμέσως μετά παραχωρείται το 66% του έργου σε ιδιωτικό επενδυτικό κεφάλαιο (fund);
2. Τίμημα & Αποζημίωση
Ποιο είναι το ακριβές τίμημα μεταβίβασης στη Meridiam και με ποιον τρόπο/αποτίμηση αποζημιώνεται ο ΑΔΜΗΕ για τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ (εκτιμήσεις για 250-300 εκατ. €) που είχε ήδη καταβάλει για μελέτες, έρευνες και προκαταβολές καλωδίων;
3.Προστασία Καταναλωτών
Πώς διασφαλίζεται ότι η προσδοκώμενη απόδοση κεφαλαίου (μεσοσταθμικό κόστος κεφαλαίου – WACC) του επενδυτικού κεφαλαίου (fund) δεν θα μετακυληθεί στους λογαριασμούς ρεύματος των καταναλωτών;
4. Ασφαλιστικές Δικλίδες
Ποιες είναι οι συγκεκριμένες δικλίδες στην καταστατική μειοψηφία (34%) που εμποδίζουν τον ιδιώτη να παγώσει, να τροποποιήσει ή να ματαιώσει το έργο λόγω γεωπολιτικού ρίσκου;
5. Αδειοδοτήσεις
Πώς αποτρέπεται ο κίνδυνος να εμφανιστεί η Meridiam ως ανεξάρτητη εμπορική οντότητα που ζητά άδεια ή υποβάλλει γνωστοποίηση στις τουρκικές αρχές, δημιουργώντας τετελεσμένο σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων;
Αίτηση Κατάθεσης Εγγράφων (ΑΚΕ)
Παράλληλα, οι βουλευτές ζητούν να κατατεθούν άμεσα στη Βουλή:
1.Η Σύμβαση Μετόχων (Shareholders’ Agreement) μεταξύ ΑΔΜΗΕ και Meridiam για την εταιρεία GSI.
2.Η επίσημη Έκθεση Αποτίμησης (Valuation Report) βάσει της οποίας μεταβιβάστηκε το 66% των μετοχών.
Ανάγκη για πλήρη διαφάνεια
Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου αποτελεί έργο ζωτικής σημασίας που αίρει την ενεργειακή απομόνωση της Κύπρου και θωρακίζει την Ανατολική Μεσόγειο. Όπως τονίζεται, η διαχείριση των δημοσίων πόρων και η διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων απαιτούν πλήρη διαφάνεια και δεν μπορούν να αφεθούν στις ορέξεις ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ «ΒΟΜΒΑ» ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΠΣΤΑΪΝ: ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΠΟΥ «ΕΘΑΨΑΝ» ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΘΕΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΗΣ, ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ — ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΤΕΙ ΕΝΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΛΑΟΣ – ΕΓΓΡΑΦΟ «ΦΩΤΙΑ» ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΕΙ ΧΕΙΡΟΠΕΔΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 2010 ΚΑΙ ΜΕΤΑ
Το καλοκαίρι του 2015 δεν ήταν απλώς μια δύσκολη περίοδος. Ήταν το σημείο μηδέν για μια χώρα που ένιωσε να χάνει την ανάσα της. Η Ελλάδα, εξουθενωμένη από χρόνια λιτότητας και κοινωνικής εξόντωσης, σύρθηκε σε αποφάσεις που δεν έπαιρνε η ίδια. Μια κοινωνία γονατισμένη βρέθηκε δεμένη χειροπόδαρα, ενώ η μοίρα της καθοριζόταν σε αίθουσες συνεδριάσεων μακριά από τους ανθρώπους της. Η Γερμανία είχε τον πρώτο λόγο και πρόσωπα όπως η Άνγκελα Μέρκελ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κρατούσαν στα χέρια τους τη ζωή και το μέλλον εκατομμυρίων πολιτών, επιβάλλοντας όρους που θύμιζαν περισσότερο επιτήρηση παρά συνεργασία.
Την ίδια στιγμή, σε ολόκληρο τον κόσμο καλλιεργούνταν ένα τοξικό αφήγημα. Οι Έλληνες παρουσιάζονταν ως ο εύκολος ένοχος: «τεμπέληδες», «διεφθαρμένοι», «ανεύθυνοι». Ένας λαός που –σύμφωνα με την επίσημη προπαγάνδα– ζούσε πέρα από τις δυνατότητές του και τώρα έπρεπε να τιμωρηθεί. Αυτό το αφήγημα έγινε άλλοθι για πολιτικές που διέλυσαν μισθούς, συντάξεις, δομές υγείας και αξιοπρέπεια.
Όμως, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, πίσω από κλειστές πόρτες και καλοφωτισμένα σαλόνια διεθνών φόρουμ, λεγόταν μια εντελώς διαφορετική αλήθεια. Μια αλήθεια ωμή, κυνική και βαθιά αποκαλυπτική. Τα emails που ήρθαν στο φως από τα αρχεία του Τζέφρι Επστάιν ανοίγουν ένα παράθυρο σε αυτό το παρασκήνιο. Και όσα αποκαλύπτουν σοκάρουν.
Σε αυτές τις επικοινωνίες, ο Νόαμ Τσόμσκι –ένας από τους πιο γνωστούς διανοητές και επικριτές της παγκόσμιας οικονομικής τάξης– μιλούσε με τρόπο που κανένας «θεσμικός» πολιτικός δεν τόλμησε ποτέ. Την εποχή εκείνη, ο Επστάιν θεωρούνταν από την ελίτ ένας πανίσχυρος παίκτης του χρηματοοικονομικού συστήματος, ένας άνθρωπος που είχε πρόσβαση στα άδυτα της εξουσίας. Και σε αυτόν ακριβώς ο Τσόμσκι περιέγραφε την ελληνική κρίση όχι ως αποτυχία ενός λαού, αλλά ως προσχεδιασμένη οικονομική παγίδα.
Πριν το όνομα του Επστάιν ταυτιστεί με την απόλυτη φρίκη, ήταν ο άνθρωπος που «άκουγε» τις αλήθειες που δεν έβγαιναν ποτέ προς τα έξω. Στα αρχεία του, η Ελλάδα δεν εμφανίζεται ως κακοδιαχειριστής του εαυτού της, αλλά ως θύμα ενός συστήματος που έστησε ένα τέλειο έγκλημα με αριθμούς, δάνεια και μνημόνια. Σε μήνυμά του τον Ιούνιο του 2015, ο Τσόμσκι ήταν ξεκάθαρος: σχεδόν το σύνολο των χρημάτων που παρουσιάζονταν ως «στήριξη» προς την Ελλάδα κατευθυνόταν κατευθείαν στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες. Τράπεζες που είχαν πάρει τεράστια ρίσκα και τώρα απαιτούσαν να πληρωθούν στο ακέραιο, χρησιμοποιώντας τον ελληνικό λαό ως ενδιάμεσο.
Με απλά λόγια, οι Έλληνες πλήρωναν χρέη που δεν δημιούργησαν ποτέ. Τα δισεκατομμύρια που βαφτίστηκαν «διασώσεις» δεν μπήκαν στην πραγματική οικονομία, δεν έφτασαν στα νοσοκομεία, στα σχολεία ή στις μικρές επιχειρήσεις. Ήταν λογιστικά τεχνάσματα, σχεδιασμένα για να διασώσουν ένα τραπεζικό σύστημα που κινδύνευε. Ο Τσόμσκι χαρακτήριζε αυτά τα χρέη επαχθή και άδικα, επιμένοντας πως αντί για κοινωνική θυσία, θα έπρεπε να είχαν διαγραφεί ή να αναδιαρθρωθούν ουσιαστικά.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η στάση του ίδιου του Επστάιν. Μέσα από την ψυχρή λογική του κόσμου των δισεκατομμυρίων, περιέγραφε τα μνημόνια σαν ένα κακοστημένο θέατρο. Για εκείνον, τα χρήματα απλώς μετακινούνταν από τη μία τσέπη στην άλλη, ενώ η «λογιστική» άλλαζε ονομασίες για να φαίνονται όλα νόμιμα και αποδεκτά. Αν ο τόκος ήταν υψηλός, λεγόταν τοκογλυφία. Αν ήταν χαμηλός, βαφτιζόταν διάσωση. Στην ουσία, τίποτα δεν άλλαζε.
From: Noam Chomsky
Sent: Monday,June 29,2015 2:29 AM
To: jeffrey E.
Subject: RE:
According to economists who have been trying to investigate the details,about 90% of the payments to Greece actually go to the German and French banks who made risky investments and want to be paid off.So in effect Greeks are paying the northern banks for debts that the people never incurred.These should,I think,be considered “odious debts,” and radically restructured ot cancelled.
Σύμφωνα με οικονομολόγους που έχουν προσπαθήσει να διερευνήσουν τις λεπτομέρειες, περίπου το 90% των πληρωμών προς την Ελλάδα καταλήγουν στην πραγματικότητα στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, οι οποίες πραγματοποίησαν επικίνδυνες επενδύσεις και θέλουν να αποπληρωθούν. Έτσι, στην ουσία, οι Έλληνες πληρώνουν τις τράπεζες του Βορρά για χρέη που ο λαός δεν είχε ποτέ κάνει. Αυτά θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, να θεωρηθούν «απεχθή χρέη» και να αναδιαρθρωθούν ριζικά ή να διαγραφούν.
Για αυτή την ελίτ, ο ανθρώπινος πόνος ήταν απλώς μια παράπλευρη απώλεια. Δεν είχε σημασία αν η ανεργία των νέων εκτοξευόταν, αν τα νοσοκομεία υπολειτουργούσαν ή αν μια ολόκληρη γενιά αναγκαζόταν να φύγει στο εξωτερικό. Το μόνο που μετρούσε ήταν να «βγαίνουν τα νούμερα» και να προστατεύονται τα συμφέροντα των ισχυρών.
Σήμερα, αυτές οι αποκαλύψεις λειτουργούν σαν καθρέφτης που δεν χαρίζεται σε κανέναν. Οι περικοπές, η κοινωνική διάλυση, η απόγνωση και το μαζικό brain drain δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας φυσικής καταστροφής ή μιας αναπόφευκτης μοίρας. Ήταν το τίμημα ενός διεθνούς οικονομικού πλιάτσικου. Η Ελλάδα εγκλωβίστηκε σε έναν μηχανισμό που έστησαν τραπεζίτες και τεχνοκράτες, ενώ ο λαός στοχοποιήθηκε για να μη φανεί ποιοι πραγματικά κέρδισαν.
Οι αληθινοί «τεμπέληδες» και «διεφθαρμένοι» δεν ήταν οι πολίτες που πάλευαν να επιβιώσουν, αλλά εκείνοι που, μακριά από τα βλέμματα, οργάνωσαν μια από τις μεγαλύτερες μεταφορές πλούτου στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. Οι διάλογοι Τσόμσκι–Επστάιν δείχνουν πως η αλήθεια ήταν πάντα εκεί. Απλώς κανείς από τους ισχυρούς δεν ήθελε να την ακούσει.
Η Ελλάδα δεν κατέρρευσε από μόνη της.
Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε.
Και οι υπεύθυνοι για αυτή τη λεηλασία συνεχίζουν, μέχρι σήμερα, να διαχειρίζονται τον κόσμο από τα πολυτελή γραφεία τους, ενώ μια ολόκληρη γενιά προσπαθεί ακόμα να μαζέψει τα κομμάτια της.