Ο εχθρός του εχθρού μου και ο λογαριασμός του γείτονά μου (τουρκικό δημοσίευμα)
Ο Έλληνας πρωθυπουργός Μητσοτάκης μίλησε προχθές στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Αναφερόμενος στις αμυντικές συμφωνίες που έχει υπογράψει η χώρα του με το Ισραήλ, δήλωσε:
«Είμαστε μια ειρηνική χώρα και δεν αποτελούμε απειλή για κανέναν, αλλά κανείς δεν πρέπει να παρεμβαίνει στην άμυνά μας», σημειώνει σε άρθρο του ο Melih Altınok στην τουρκική εφημερίδα Sabah.
Η διπλωματική φόρμουλα της Αθήνας είναι το κλισέ «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου».
Αυτό το μονοπάτι είναι εύκολο και φθηνό, και εξαλείφει την ανάγκη για σκέψη. Δεν διαλέγεις τον φίλο σου, διαλέγεις τον εχθρό σου και μετά βασίζεσαι στον εχθρό αυτού του εχθρού.
Η τοποθεσία της συμφωνίας δεν είναι τυχαία. Γι’ αυτό και η «Αχίλλειος Ασπίδα» τέθηκε στο τραπέζι στο Τελ Αβίβ στις 31 Αυγούστου.
Τρία δισεκατομμύρια ευρώ. Η σφεντόνα του David, το Barak MX, ραντάρ και ένα σύστημα διοίκησης. Είναι μία από τις μεγαλύτερες πωλήσεις όπλων του Ισραήλ.
Ωστόσο, το ίδιο το Ισραήλ αντιμετωπίζει αυξανόμενη απομόνωση στην Ευρώπη, στα πανεπιστήμια και στους δρόμους, λόγω του ζητήματος της Γάζας. Ορισμένες πρωτεύουσες διακόπτουν τους δεσμούς και μειώνουν τις αγορές τους από τη χώρα.
Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή, η Αθήνα το πλησιάζει.
Η δήλωση του Έλληνα υπουργού ότι «η ελευθερία μας εξαρτάται από αυτό» μυρίζει περισσότερο πανικό παρά συμμαχία.
Γι’ αυτό ο Βαρουφάκης την περιέγραψε ως «ντροπή». Μια χώρα διχασμένη εσωτερικά παραδίδει το σπίτι της στο εξωτερικό σε έναν εταίρο του οποίου οι επιλογές συρρικνώνονται.
Η Άγκυρα, ωστόσο, δεν κλείνει την πόρτα.
Ο Πρόεδρος Ερντογάν προειδοποιεί: «Θα κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο. Θα γυρίσουμε πίσω από αυτό το λάθος μονοπάτι, να μην οπλίσουν τα αποστρατιωτικοποιημένα νησιά».
Επιπλέον, ο επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, Ιμπραήμ Καλίν, έφτασε στην Αθήνα χωρίς τελετή, διασφαλίζοντας ότι τα κανάλια πληροφοριών θα παραμείνουν ανοιχτά.
Η γραμμή είναι ακόμα στη θέση της.
Αλλά η Αθήνα εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί να ξεπεράσει αυτό το όριο με τα όπλα.
Ωστόσο, το όνομα «Αχίλλειος Ασπίδα» είναι μεγαλοπρεπές, ενώ η ουσία του είναι περιορισμένη.
Είναι δύσκολο να αντισταθμιστούν οι αμυντικές δυνατότητες που έχει αναπτύξει η Τουρκία τα τελευταία δέκα χρόνια – από το δίκτυο των drones και των οπλισμένων drones της, έως τις δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου, το εγχώριο πυραυλικό οπλοστάσιό της, τις ναυτικές και αεροπορικές πλατφόρμες της και τα τοπικά παραγόμενα πυρομαχικά της – αναπτύσσοντας ισραηλινά συστήματα κατά μήκος των νησιών.
Ούτε υπάρχει αυτόματος κανόνας πολέμου.
Το Τελ Αβίβ δεν θα φρουρεί το Αιγαίο Πέλαγος. Θα πουλάει όπλα.
Το πραγματικό κέρδος σε αυτή την υπόθεση δεν είναι η ασφάλεια της Ελλάδας, αλλά οι εξαγωγές του Ισραήλ, η πύλη του προς την Ευρώπη και η προσπάθειά του να βρει μια πρώτη γραμμή εναντίον της Τουρκίας.
Η Αθήνα πληρώνει και το Τελ Αβίβ αναπτύσσεται.
Και εδώ ξεκινά η πραγματική απώλεια. Η Τουρκία και η Ελλάδα δεν είναι απλώς γειτονικές χώρες που επωφελούνται από τον τουρισμό.
Μόνο αυτό το καλοκαίρι, περισσότεροι από 260.000 Τούρκοι επισκέφθηκαν τα νησιά Χίο, Λέσβο και Σάμο, και ο αριθμός των ανθρώπων που έφτασαν στα νησιά με βίζα κατά την άφιξή τους έφτασε το εκατομμύριο. Τα πλοία λειτουργούν, τα ξενοδοχεία είναι γεμάτα και τα μπαρ και τα εστιατόρια είναι γεμάτα.
Ταυτόχρονα, η Αθήνα βάζει τα έσοδα αυτής της ροής στην τσέπη της με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο στιγματίζει τον γείτονά της ως «απειλή» και γράφει εντολή στο Τελ Αβίβ.
Ωστόσο, αν τα σύνορα συνδέονταν με αμοιβαίες εγγυήσεις, το τοπίο θα ήταν διαφορετικό.
Θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης ζώνες θαλάσσιας δικαιοδοσίας, να ανοίξουν ενεργειακοί αγωγοί και περιοχές εξερεύνησης, να τεθούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων οι κρίσεις και να μειωθούν οι στρατιωτικοί προϋπολογισμοί.
Τα κεφάλαια που συνδέουν δύο χώρες του ΝΑΤΟ θα μπορούσαν να κατευθυνθούν προς νοσοκομεία, σχολεία, πράσινο μετασχηματισμό, ετοιμότητα για σεισμούς και παραγωγή.
Η ενέργεια που δαπανάται για την ασφάλεια στο Αιγαίο Πέλαγος δεν θα εξαντληθεί, αλλά θα διοχετευτεί προς το εμπόριο, την τεχνολογία και τη διεθνή συνεργασία.
Οι σχέσεις γειτονίας θα ξεπεράσουν τότε τα απλά στοιχεία τουρισμού και θα γίνουν πηγή εθνικής ισχύος.
Οι χώρες που κλείνουν τα σύνορά τους η μία στην άλλη παραμένουν στάσιμες. Οι χώρες που διαχειρίζονται τα σύνορά τους προχωρούν.
Η Αθήνα δεν το βλέπει έτσι.
Αυτή η φόρμουλα μπορεί να φέρει ψήφους βραχυπρόθεσμα, αλλά μακροπρόθεσμα υπονομεύει την οικονομία των νησιών, την αμυντική ανεξαρτησία και την ευκαιρία για καλή γειτονία.
Επιπλέον, κάθε συμμαχία έχει έναν γείτονα.
Στο Αιγαίο Πέλαγος, ο γείτονας δεν είναι το Ισραήλ. Αντίθετα, είναι η απέναντι ακτή. Και η ασπίδα που αποδυναμώνει αυτήν την ακτή θα γίνει τελικά η αχίλλειος πτέρνα της.
—
