Ο Νίκος Μωραϊτης υπέρ του Αντώνη Ρέμου για την συναυλία του στη Θεσσαλονίκη: Ποιος μας κατέστησε “πενθόμετρα” των δημοσίων προσώπων;
Σε παρέμβαση του ο Νίκος Μωραϊτης αναφέρει:
Στη ζωή μου φοβάμαι πολλά πράγματα.
Σε ένα έχω αποφασίσει να είμαι γενναίος: στη γνώμη μου.
Δε με νοιάζει λοιπόν που θα πέσετε να με φάτε, δε με νοιάζει να πηγαίνω με το ρεύμα. Τη γνώμη μου θα τη λέω.
Ποιος ανήγαγε σε κριτήριο θλίψης την ακύρωση συναυλιών;
Γιατί πενθείς περισσότερο αν ακυρώσεις μία συναυλία σου και λιγότερο αν δεν την ακυρώσεις; Ποιος μας κατέστησε «πενθόμετρα» των δημοσίων προσώπων;
Ο Αντώνης Ρέμος συμπληρώνει 30 χρόνια στο τραγούδι.
Αποφάσισε λοιπόν να κάνει μία υπαίθρια συναυλία με τα εξής χαρακτηριστικά:
1.
Κάνει τη συναυλία αυτή δωρεάν για τον κόσμο και όχι με εισιτήριο, άρα χωρίς οικονομικό όφελος για τον ίδιο.
2.
Επιλέγει την πόλη του και όχι την Αθήνα όπου θα συγκέντρωνε 4πλάσιο κόσμο λόγω πληθυσμού.
Πώς βγαίνετε και λέτε τόσο εύκολα «δεν ακυρώνει για τα φράγκα»; Ποια φράγκα με δωρεάν είσοδο;
Και πώς ακυρώνεται ή αναβάλλεται μία συναυλία ανοιχτή σε όλο τον κόσμο, ανακοινωμένη εδώ και τρεις μήνες, όταν χιλιάδες άνθρωποι από άλλες περιοχές της χώρας έχουν πληρώσει για μεταφορά και διαμονή;
Και ποιο είναι τελοσπάντων αυτό το κακό που έκανε ο Ρέμος εναντίον του Μαζωνάκη, επειδή είχε πει ότι πρέπει να βοηθηθεί να βγει από τα σκοτάδια του;
Αμφισβητούμε τα σκοτάδια του Μαζωνάκη; ΚΑΙ γι’ αυτά δεν τον κλαίμε τόσο πολύ; Για το γεγονός ότι ένας νέος άνθρωπος που θεωρητικά τα είχε όλα, τελικά ήταν βαθιά πονεμένος και τραγικά μόνος.
Δεν μπλέκω ούτε με Μεγαλέξανδρους ούτε με Βουκεφάλες – άλλωστε η ελληνικότητα της Μακεδονίας δεν αμφισβητείται πια διεθνώς, χάρη σ’ έναν άλλο… «προδότη».
Ποιος σας είπε ότι για να κατανοήσεις έναν άνθρωπο πρέπει να συμφωνείς σε όλα μαζί του;
Ποιος σας είπε ότι για να δώσεις τραγούδια σου σε μία φωνή που εκτιμάς πρέπει να ψηφίζεις το ίδιο κόμμα με αυτή;
Όμως ποιο είναι, γαμώτο, το έγκλημα ενός τραγουδιστή που πήγε να δώσει στον κόσμο μια βραδιά δωρεάν και, με τέτοιο μίσος, τελικά αποκλείεται να τη χαρεί;
Βρίστε τον.
Τσακίστε τον.
Εκμηδενίστε τον.
Κι όταν πεθάνει, κι όταν μαθευτεί ποιες δομές επισκεπτόταν και πόσες οικογένειες βοηθούσε, κι όταν θυμηθείτε μια τυχαία στιγμή που μπήκε στη ζωή σας κρυφά η φωνή του, τότε βάλτε δυνατά στο αυτοκίνητο ένα τραγούδι του και κλάψτε τον κι αυτόν. Ανθρωποφάγοι στη ζωή – υμνητές στον θάνατο. Όχι. Έτσι δεν έχει καμία αξία.
*Δε θα διαγράψω κανένα σχόλιο. Χτυπήστε, λοιδορήστε, ξεσπάστε εδώ, αφού δεν το κάνετε εκεί που πρέπει, αφού μάθατε να ανέχεστε αυτούς που εξευτελίζουν καθημερινά τις ζωές σας.
