Χειραψίες στις πλατείες, σιωπή στα εργοστάσια
Καθημερινά ακούμε πως οι, κάθε είδους και με χρήση κάθε είδους όπλου, οι ληστείες πυκνώνουν.
Στα πεζοδρόμια των κέντρων των πόλεων ο βαδιστής εμποδίζεται από τα τραπεζάκια των καφέ,
όσο για τις πλατείες δεν χρειάζεται αναφορά καμία, διότι όλοι γνωρίζουμε για το τι συμβαίνει σ αυτές καθημερινές και «σχόλες».
Και οι άφθονοι πολιτικοί μας, ορκισμένοι και μη, ή και ευέλπιδες ακόμα, εκεί περιτριγυρίζουν
δείχνοντας στα «παιδιά του λαού» δηλαδή του καφενείου, πως βρίσκονται κοντά τους.
Τώρα τελευταία ακόμα και αρχηγοί κομμάτων αραιά και που περιδιαβαίνουν ανταλλάσσοντας χειραψίες
με τους κάθε πλατείας εκεί ευρισκόμενους καθήμενους ή μη, για να δείξουν μη απώλεια επαφής με τον λαό. Με μια χειραψία και με το βλέμμα στον επόμενο, για να τους προλάβουν αν όχι όλους, τουλάχιστον τους πολλούς.
Και όλα αυτά διότι εκεί βρίσκονται και τα «ψηφαλάκια» τα πολλά.
Σπάνια, αλλά έχει όμως συμβεί, να βρεθεί πολιτικός αρχηγός σε λαϊκή αγορά για να ενημερωθεί, εκτός από τις χειραψίες, κυρίως ελέγχοντας ταυτόχρονα και τις τιμές των πρώτης ανάγκης τροφίμων του λαού.
Και όμως ποτέ δεν είδαμε, μα ποτέ, να μεταδοθεί ανταπόκριση από επίσκεψη πολιτικού αρχηγού σε μια εργατική κυψέλη, εργοστάσιο λέγεται, και να αλλάξει δυο λόγια με τους εργάτες της παραγωγής αγαθών, όχι για να τους μιλήσει, αλλά για να τους δει, και για να τον δουν, και κυρίως για να τους ακούσει να τον ενημερώνουν για τις αγωνίες τους, για το μεροκάματο, όπως επίσης και στην οικοδομή, και στο τέλος να τους πει και ο ίδιος απ ευθείας, το τι κατάλαβε. Και όχι μέσω «φίλτρου» του γραφείου τύπου.
Προ ετών στην έρημη σήμερα Ακτή Μιαούλη, μια Ακτή που κάποτε ήταν γεμάτη από εργάτες του μόχθου της θάλασσας.
Τότε που ακόμα υπήρχαν ναυτικοί. Πριν ακόμα διοριστούν ως υπεράριθμοι κλητήρες και θυρωροί κ.α. στο δημόσιο για τους «γνωστούς λόγους». Τότε που είχαν ανοίξει και παραρτήματα από όλες σχεδόν τις μεγάλες ξένες τράπεζες, και ενώ σήμερα δεν βλέπεται άνθρωπος. Προ πολλού δε ούτε και τα παραρτήματα. Και τόσα άλλα, ακόμη, και όχι λίγα. Τι άλλο συμπέρασμα λοιπόν να βγάλει ένας άνθρωπος για τους τότε κυβερνώντες, εκτός από ένα κακοσχεδιασμένο μέλλον για τον λαό του σήμερα, που και το βλέπουμε και το ζούμε. Και κυρίως αδιαφορούμε, για τα χειρότερα που έρχονται, αφού μειωμένα μεν, αλλά λίγο/πολύ η ψηφοθηρία, πες «ρουσφέτι» ακόμα και σήμερα εξακολουθεί ποικιλοτρόπως να «συνταγογραφείται» στα πολιτικά γραφεία.
Ας μας λένε ότι θέλουν, αφού η ελευθερία των λόγων, των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, και των ρουσφετιών, που είναι και τα κύρια χαρακτηριστικά μιας παρακμής, υπάρχει, υπάρχει όμως και το εξωτερικό χρέος που τότε δεν υπήρχε, και περνούσε ο κόσμος με αυτά που έβγαζε ή παρήγαγε. Τώρα το γιατί μας αρέσει πιότερο το σήμερα, από το τότε, ίσως να το εξηγήσει ο ιστορικός του μέλλοντος. Στους τότε. Αν του ζητηθεί.
