Χριστούγεννα 1942: το Βαρλίκ Βεργκισί και η οικονομική εξόντωση των Ελλήνων της Πόλης
Χριστούγεννα 1942: το Βαρλίκ Βεργκισί και η οικονομική εξόντωση των Ελλήνων της Πόλης
Δώδεκα χρόνια μετά το Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας του 1930,
και ενώ η Ελλάδα λιμοκτονούσε υπό ναζιστική Κατοχή, η τουρκική πολιτεία επέβαλε στους μη μουσουλμάνους της Κωνσταντινούπολης έναν «έκτακτο φόρο περιουσίας» που δεν ήταν φορολογία.
Ήταν μηχανισμός κατάσχεσης, χρεοκοπίας και εκτόπισης.
Οι κατάλογοι βγήκαν τις παραμονές των Χριστουγέννων του 1942. Το όνομα του νόμου έμεινε στην ιστορία ως Varlık Vergisi — Βαρλίκ Βεργκισί, το «βαρλίκι» των Πολίτικων.
Τον Ιούνιο του 1941 η Τουρκία υπέγραψε Σύμφωνο Φιλίας με τη ναζιστική Γερμανία. Ακολούθησε εμπορική διευθέτηση για την προμήθεια χρωμίου, μετάλλου κρίσιμου για την πολεμική βιομηχανία. Η Άγκυρα διατηρούσε επιτήδεια ουδετερότητα. Η Ελλάδα βρισκόταν ήδη σε πόλεμο. Ο κόσμος ήταν απασχολημένος αλλού.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το πρώτο βήμα:
τον Μάιο του 1941 κηρύχθηκε επιστράτευση μη μουσουλμάνων ανδρών 20 έως 45 ετών, οι λεγόμενες «Είκοσι Κλάσεις». Δεν πήραν όπλα. Οδηγήθηκαν σε καταναγκαστικά έργα στην Ανατολία. Οι οικογενειακές επιχειρήσεις έμειναν χωρίς τους ανθρώπους που τις κρατούσαν όρθιες.
Ο πρόεδρος Ισμέτ Ινονού και ο πρωθυπουργός Σουκρού Σαράτσογλου προχώρησαν στο δεύτερο, αποφασιστικότερο μέτρο:
έναν φόρο τόσο εξωφρενικό, ώστε όσοι δεν μπορούσαν να τον πληρώσουν να χάσουν την περιουσία τους και, αν χρειαζόταν, να σταλούν σε στρατόπεδα εργασίας.
Στις 11 Νοεμβρίου 1942 η τουρκική Εθνοσυνέλευση ψήφισε τον νόμο 4305. Την επομένη δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Επίσημα παρουσιαζόταν ως έκτακτη εισφορά στα «υπερβολικά κέρδη του πολέμου».
Στην εφαρμογή του χώριζε τους υπόχρεους σε κατηγορίες που αποτυπώνονταν στους φακέλους με γράμματα:
M: μουσουλμάνοι
G: μη μουσουλμάνοι — Έλληνες, Αρμένιοι, Εβραίοι
D: ντονμέδες
E: ξένοι υπήκοοι
Οι επιτροπές που όριζαν τα ποσά ήταν εξ ολοκλήρου μουσουλμανικές.
Έφεση δεν προβλεπόταν. Η προθεσμία ήταν δεκαπέντε ημέρες. Καθυστέρηση σήμαινε πρόστιμο. Μετά τον μήνα ερχόταν κατάσχεση και εκτόπιση.
Τα ποσοστά που έχουν καταγραφεί στη βιβλιογραφία δείχνουν το μέγεθος της διάκρισης: στους Αρμενίους περίπου 232% της εκτιμώμενης περιουσίας, στους Εβραίους 179%, στους Έλληνες 156%, στους μουσουλμάνους κάτω από 5%. Το συντριπτικό μέρος του βεβαιωθέντος φόρου — περί το 87% — έπεσε στους μη μουσουλμάνους.
Ο τότε έφορος Κωνσταντινούπολης Φαίκ Οκτέ, στο βιβλίο του Varlık Vergisi Faciası («Η συμφορά του φόρου περιουσίας»), περιγράφει πώς γινόταν η «εκτίμηση».
Άνοιγε ο φάκελος, βεβαιωνόταν θρήσκευμα και καταγωγή, και ακολουθούσε διάλογος του τύπου:
«Πόσο θα πληρώσει αυτός;
— 500.000 λίρες.
— Όχι, ένα εκατομμύριο.
— Πες ένα ενδιάμεσο να τελειώνουμε.»
Το παράδειγμα που ο ίδιος παραθέτει είναι αποκαλυπτικό: στο ίδιο τετράγωνο, μικρό κατάστημα χριστιανού με φόρο 5.000 λιρών· διπλανό μουσουλμανικό με φόρο 5 λιρών.
Οι κατάλογοι τοιχοκολλήθηκαν στα μέσα Δεκεμβρίου 1942.
Η μειονότητα γέμισε τις εφημερίδες με αγγελίες πώλησης. Εργοστάσια, στοές, πολυκατοικίες, σπίτια, μαγαζιά και οικόπεδα βγήκαν στην αγορά μέσα σε πανικό. Οι τιμές κατρακύλησαν. Περιουσίες άλλαξαν χέρια «για ένα κομμάτι ψωμί». Αγοραστές ήταν, σε μεγάλο βαθμό, μουσουλμάνοι ιδιώτες και κρατικοί φορείς.
Όσοι δεν εξόφλησαν είδαν τα ονόματά τους στις εφημερίδες από τις αρχές Ιανουαρίου 1943. Η ακίνητη περιουσία κατάσχονταν. Οι ίδιοι οδηγούνταν σε καταναγκαστική εργασία.
Από τις 27 Ιανουαρίου 1943 ξεκίνησαν οι αποστολές στο Ασκάλε της Ερζερούμ — περιοχή που οι ίδιοι οι εκτοπισμένοι αποκαλούσαν «Σιβηρία της Ανατολής». Συνολικά 1.229 μη μουσουλμάνοι από την Πόλη στάλθηκαν εκεί· άλλοι από Σμύρνη και Προύσα συμπλήρωσαν τον αριθμό των εκτοπισμένων. Δούλευαν από τα ξημερώματα ως το βράδυ. Το ημερομίσθιο των δύο λιρών «συμψηφιζόταν» με το χρέος — χρέος που στην πράξη ήταν αδύνατο να ξεπληρωθεί με εργασία μιας ζωής.
Στα στρατόπεδα καταγράφονται 21 θάνατοι. Ο αριθμός είναι μικρότερος από όσα κυκλοφορούν σε ορισμένα λαϊκά κείμενα· δεν μειώνει όμως την ουσία. Όσοι επέστρεψαν ήταν συχνά αγνώριστοι. Οι οικογένειες είχαν ήδη χάσει σπίτια, μαγαζιά και κεφάλαιο.
Τον Σεπτέμβριο του 1943 οι New York Times δημοσίευσαν επικριτικά άρθρα.
Η τουρκική Βουλή διέγραψε ανείσπρακτα υπόλοιπα. Τον Δεκέμβριο διαλύθηκαν τα τάγματα εργασίας. Ο νόμος καταργήθηκε οριστικά στις 15 Μαρτίου 1944 — τη στιγμή που ο σοβιετικός στρατός πλησίαζε τα σύνορα της Ρουμανίας και η Άγκυρα είχε κάθε λόγο να σβήσει τα ίχνη μιας πολιτικής που πλέον δεν τη συνέφερε διεθνώς.
Ο Σαράτσογλου το είχε πει καθαρά σε κλειστή συνεδρίαση του κυβερνώντος κόμματος: ο νόμος ήταν και «νόμος επανάστασης»· ευκαιρία να φύγει η αγορά από τα χέρια των «ξένων» και να περάσει σε τουρκικά.
Το Βαρλίκ Βεργκισί δεν ήταν πογκρόμ με μαχαίρια στους δρόμους, όπως τα Σεπτεμβριανά του 1955. Ήταν κάτι πιο ψυχρό: κράτος, εφορία, επιτροπές, εφημερίδες και στρατόπεδα εργασίας που μετέφεραν πλούτο και έσπασαν τον οικονομικό ιστό των Ρωμιών, των Αρμενίων και των Εβραίων της Πόλης.
Το ισχυρότερο είναι το αρχείο: ο νόμος 4305, οι κατάλογοι του Δεκεμβρίου 1942, η μαρτυρία του Οκτέ, οι αριθμοί των εκτοπισμένων και η ημερομηνία κατάργησης — όταν πια το διεθνές ισοζύγιο είχε αλλάξει.
ΜΑΣ ΚΡΑΤΟΥΝ ΣΚΟΠΙΜΑ ΣΤΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΥΦΑΡΠΑΞΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΜΑΣ
Συχνά ακούμε ότι η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει αλλά αυτός είναι απλώς ένας ευφημισμός που χρησιμοποιείται για να συγκαλύψει την μεταφορά πλούτου των Έλληνων στους πιστωτές rothschild που για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούν την βοήθεια των πολιτικών,των δημοσιογράφών και των δικαστών.
Οι άπληστοι πιστωτές της Ελλάδος,οι rothschild παρατήρησαν οτι οι Έλληνες έχουν μεγάλο αριθμό ακινήτων λόγω του γεγονότος ότι το Κράτος δεν είχε ποτέ εφαρμόσει στεγαστική πολιτική δηλαδή, ποτέ δεν έχτισε σπίτια για τον πολίτη αναγκάζοντάς τον να χτίσει και να αγοράσει σπίτια με τεράστιες θυσίες .
Για να κλέψουν οι rothschild τις ιδιοκτησίες του λαού ήταν απαραίτητο να τον φτωχοποιήσουν εφαρμόζοντας περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και επιβολή δυσανάλογων φόρων συμπεριλαμβανομένων των φόρων ακίνητης περιουσίας.
Για να κάμψουν τις αντιστάσεις του Έλληνα πολίτη ,oi rothschild τον έπεισαν ότι η χώρα είχε χρεοκοπήσει και δεν υπήρχαν χρήματα, απαραίτητο για τον σκοπό αυτό ήταν το έργο της χειραγώγησης των μαζών, εργασία που εκτελείται απο αρκετους δημοσιογράφους και πολιτικούς.
Η χρεοκοπία του ελληνικού λαού άρχισε όταν δεχτήκαμε τα μνημόνια, πληρώσαμε το χρέος και με τον τρόπο που επέβαλαν οι πιστωτές rothschild γιατί αν τα μέτρα που ελήφθησαν αφορούσαν τους πλουσιότερους και τις τράπεζες δεν θα υπήρχε η χρεοκοπία του ελληνικού λαού.
Επομένως η χρεοκοπία συνέβη επειδή κάποιοι προέκριναν τα συμφέροντα των πιστωτών και των τραπεζιτών rothschild έναντι των συμφερόντων του λαού.
Χρεοκοπία ενός κράτους δεν συμβαίνει αν οι πιστωτές rothschild δεν βοηθηθούν από μέσα.
Ένα άρθρο της Ines Zoettl της 13 Αυγούστου 2010 δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα των “FINANCIAL TIMES” της Γερμανίας, που επαίνουσε τον πρώην πρωθυπουργό Giorgos Papandreou κατονομάζοντάς τον «Ο άνθρωπός μας στην Αθήνα» (Unser Mann in Athen), παραδέχτηκε ότι:
” Δεν ήταν το γιγαντιαίο πακέτο διάσωσης για την Ελλάδα που έσωσε την Ευρώπη, αλλά η απόφαση της Αθήνας να δεχτεί τα χρήματα» και ότι «η κήρυξη πτώχευσης του ελληνικού κράτους θα ήταν πιο βολική λύση για τους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι χάρη σε μια αναδιάρθρωση του χρέους θα έμεναν σχεδόν αλώβητοι, δεδομένου ότι σχεδόν το 80% του χρέους το κατείχαν ξένα τραπεζικά ιδρύματα».
Αυτό το άρθρο μας λέει ότι αν η Ελλάδα δεν πλήρωνε το χρέος θα είχαν μεγάλο προβλήμα οι ξένες τράπεζες των rothschild που κατείχαν το ελληνικο χρέος που θα είχαν χρεοκοπήσει.
Σε άρθρο στην ιστοσελίδα της εφημερίδας “La Repubblica” της 5 Ιουλίου 2015, ο πρώην Ιταλός πρωθυπουργός Massimo D’Alema δηλώνει:«Έχουμε δώσει 250 δισεκατομμύρια ευρώ στην Ελλάδα. Αλλά όχι για τις συντάξεις των Ελλήνων, αλλά για να πληρώσουμε τις γερμανικές τράπεζες».
Ο πρώην επικεφαλής του Eurogroup Jeroen Dijsselbloem υπογραμμίσε σε άρθρο της 10 Νοεμβρίου 2017 οτι όλοι εργαζόντουσαν αποκλειστικά προς το συμφέρον των τραπεζών:
«Οι τράπεζες ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα σε όλες τις χώρες»,… «Είχαμε μια τραπεζική κρίση, μια δημοσιονομική κρίση και ξοδέψαμε πολλά από τα χρήματα των φορολογουμένων – με λάθος τρόπο, κατά τη γνώμη μου – για να σώσουμε τις τράπεζες, έτσι ώστε οι άνθρωποι που μας επέκριναν και έλεγαν ότι όλα γίνονταν προς όφελος των τραπεζών να έχουν σε κάποιο βαθμό δίκιο», είπε…»
Το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε, με
την απόφασή του της 22.6.1995 (BVerfGE, 93, 121), μεταξύ άλλων, ότι η επι-
βολή φόρου ακίνητης περιουσίας, παραλλήλως προς άλλους υφισταμένους
φόρους, δεν πρέπει θίγει τον πυρήνα του δικαιώματος της ιδιοκτησίας, κα-
θώς και ότι ο φόρος πρέπει να μπορεί να καταβάλλεται ετησίως από τα ει-
σοδήματα τα οποία προέρχονται κατά συνήθη χρήση από την περιουσία αυ-
τή. Περαιτέρω, με αφετηρία την παραδοχή ότι το εισόδημα το οποίο προκύ-
πτει από την περιοδική εκμετάλλευση της περιουσίας πρέπει μεν να συμ-
βάλλει στην κάλυψη των δημοσίων βαρών, συγχρόνως, όμως, ένα τμήμα του
πρέπει να παραμένει εις χείρας του φορολογουμένου, έθεσε το σχετικό ό-
ριο στο ήμισυ του ως άνω εισοδήματος, υπό την έννοια ότι η συνολική φο-
ρολογική επιβάρυνση της ακίνητης περιουσίας δεν μπορεί να υπερβαίνει,
κατά προσέγγιση, το ήμισυ του εισοδήματος που παράγεται από αυτή
(Halbteilungsgrundsatz, αρχή της «διαιρέσεως εις το ήμισυ»).
Συναφώς, το Γαλλικό Συνταγματικό Συμβούλιο (Conseil Constitutionnel) έκρινε, με την 98-405 DC απόφασή του της 29.12.1998 επί του φόρου αλληλεγγύης επί της
(κινητής και ακίνητης) περιουσίας (Impôt de Solidarité sur la Fortune), ότι ο
ως άνω φόρος κατοχής της περιουσίας πρέπει να μπορεί να καταβάλλεται
διά των εισοδημάτων που παράγει αυτή και, συνεπώς, για να είναι η φορο-
λόγηση της περιουσίας συνταγματικώς ανεκτή, πρέπει η κατοχή της να συν-
δέεται και με παραγωγή εισοδήματος
The Varlık Vergisi (Turkish: [vaɾˈɫɯk ˈvɛɾɟisi], “wealth tax” or “capital tax”) was a tax mostly levied on non-Muslim citizens under the Republican People’s Party (CHP) government in Turkey in 1942, with the stated aim of raising funds for the country’s defense in case of an eventual entry into World War II. The underlying reason for the tax was to inflict financial ruin on the minority non-Muslim citizens of the country,[1] end their prominence in the country’s economy and transfer the assets of non-Muslims to the Muslim bourgeoisie.[2] It was a discriminatory measure which taxed non-Muslims up to ten times more heavily and resulted in a significant amount of wealth and property being transferred to Muslims.[3]
The tax was also meant to target nationals of other countries, including the United Kingdom, the United States, the USSR, Germany, France, Italy and Switzerland, among others, but after complaints from multiple embassies, Turkey was forced to back off.[4][5][6]
Some historians consider the tax to have been a form of economic and cultural genocide.[7][8][9][10]
Backgroundedit
The Şükrü Saracoğlu government introduced a bill for a one-off tax, which was approved by the Turkish parliament on November 11, 1942. This tax targeted fixed assets, including landed estates, buildings, businesses, and industrial enterprises owned by all citizens but disproportionately affected minorities. Non-Muslim communities, such as Jews, Greeks, Armenians, Assyrians, and “Levantines” (Western European Catholics),[11] who played a significant role in the economy,[12] were particularly hard-hit, with Armenians bearing the heaviest tax burden.[13]
While the tax was supposedly meant for all Turkish citizens, it disproportionately burdened non-Muslims with exorbitant and arbitrary rates.[14][15][16] The consequences were severe—the remaining non-Muslim merchant class was decimated, and many non-Muslim families faced financial ruin.[15][17][18][19][20] The taxes reached staggering levels, at times surpassing an individual’s entire wealth.[21] The law applied even to impoverished non-Muslims like drivers, workers, and beggars, while their Muslim counterparts enjoyed exemption.[22] The Varlık Vergisi led to a number of suicides among ethnic minority citizens in Istanbul.[23][24]
Fazıl Ahmet Aykaç, one of the proponents of the Varlık Vergisi
Neşet Özercan [tr], one of the opponents of the tax
Non-Muslims auctioning off their furniture to pay for the tax
Population group Amount of taxes to be paid[25][26][27]
Christian Armenians 232%
Jews 179%
Christian Greeks 156%
Muslims 4.94%
During World War II, Turkey maintained a neutral stance until February 1945. The official rationale for the tax was to bolster the state treasury in preparation for a potential invasion by Nazi Germany or the Soviet Union. However, the primary motive behind the tax was to assert national control over the Turkish economy. By diminishing the influence and control of minority populations in trade, finance, and industries, the government aimed to create a new Turkish Muslim bourgeoisie.[28][29][30][31][32][33][34][35][36][37][excessive citations]
The tax could not be challenged neither by legal nor administrative means, except if there was a duplication.[38] Non-Muslims were given a 15-day window to pay their dues in cash.[39] Those unable to meet the obligation resorted to borrowing from friends or family, selling properties at public auctions, or offloading businesses to gather funds.[40][41]
For those incapable of payment, they were sent to labor camps in eastern Anatolia.[42][43][44][45] This, however, was only applied to non-Muslims.[46] Though workers received wages, half was deducted to offset their debts.[47] Elderly individuals, unable to endure the rigorous labor, collaborated with younger villagers from Aşkale, paying them daily wages to work in their stead.[48] All five thousand sent to the labor camps were non-Muslims,[49] as Muslim taxpayers faced milder consequences.[50] Despite the law exempting those over fifty-five from labor service, even elderly and sick individuals found themselves dispatched.[51]
Twenty-one people died in these camps,[52] at least,[53] and their wealth was confiscated by the Turkish government and sold at significantly reduced prices to Turkish Muslims, laying the groundwork for some contemporary Turkish conglomerates.[54] The state also seized property from close relatives – parents, parents-in-law, children, and siblings – selling it to settle tax amounts, even if the individual had been consigned to forced labor.[55] In addition, it is estimated that related deaths were many more, since most victims came back from these camps in a much worse physical and mental state than before.[53]
Taxpayers were classified into four separate lists, the “M” list, for Muslims, the “G”, for non-Muslims (Gayrimuslim), the “E”, for Foreigners (Ecnebi) and the “D” for converts (Dönme).[56] Foreign-passport residents in Turkey who gave in a tax return or owned a business were forced to pay a huge capital levy on supposed wealth too, although none of them were ruined or committed suicide, largely due to the efforts of their respective embassies.[4][5][6] Devoid of any factual basis, the tax seemed to arise solely from the authorities’ whims,[57] prompting foreign embassies and consulates to intervene on behalf of their nationals.[58] During the period, the Turkish press allegedly published “anti-minority” articles and reports.[59][60][61]
Official figures revealed that the Turkish government collected TL 324 million (when 1 US dollar equaled 1.20 Turkish lira) through the confiscation of non-Muslim assets[14] – an amount surpassing $4 billion in 2022.[62] According to Faik Ökte [tr], the director of finance for the province of Istanbul at the time during the Varlık Vergisi, TL 289,256,246 was collected from non-Muslim minorities, TL 34,226,764 from converts, and TL 25,600,409 from Muslims.[63] Despite the government’s rigid enforcement of this discriminatory law, it failed to achieve the intended results. Companies, compelled to offset losses, sharply increased product prices, triggering an inflationary spiral that adversely impacted low-income consumers.[citation needed]
Repeal and aftermathedit
International pressure led to the repeal of the controversial law on March 15, 1944, driven by strong criticism from the United Kingdom and the United States.[64] Following its abolition, minority citizens detained in labor camps were released,[65] and though the Turkish government pledged to refund paid taxes to non-Muslims, this promise went unfulfilled.[66]
The opposition Democratic Party (DP) capitalized on its unpopularity in the general election of 1950,[12] which was the first democratic general election in the Turkish Republic, thereby securing a landslide victory against the Republican People’s Party (CHP).
The enduring impact of these taxes manifested in a lasting demographic shift within minority populations. Many, particularly the Greek minority, perceived an uncertain future in Turkey and sought refuge in Greece. Conversely, some from the Jewish community, having safeguarded assets abroad, managed to rebuild a more cautious life in Turkey.[67] The tax precipitated the closure or sale of small businesses to larger entities, consolidating control in the hands of major business interests.[68] It also facilitated state confiscation of significant minority property in Istanbul, not only reshaping the economy but altering the urban landscape as well.[69] The 1935 Census recorded non-Muslims as 1.98% of the population; by 1945, this had fallen to 1.54%.
In addition, the Varlık Vergisi underscored that being Muslim held substantial implications for Turkish citizenship.[70] Its treatment by the Turkish press highlighted the close ties between the Executive and the Press in the country.[71]
In 1951, Faik Ökte, in his memoirs, admitted to the discriminatory application of the tax against non-Muslims. The Turkish press condemned him as a “traitor to the homeland” for publishing such revelations.[72]
The Varlık Vergisi as a form of genocideedit
In 1992, Turkish author Rıdvan Akar was the first to describe the Varlık Vergisi as a form of genocide.[8] In 2009, Turkish historian and genocide scholar Sait Çetinoğlu wrote a book named “Ekonomik ve kültürel jenosit: Varlık Vergisi 1942–1944”, writing that the tax was a form of economic and cultural genocide,[10] comparing it to the confiscation and theft of Armenian and Greek properties during the Armenian and Greek genocides (“national economy”).[7] In a 2012 article, Çetinoğlu argued that:[53]
Varlik Vergisi incorporates all the material and ethical elements of the United Nations definition of genocide as found in the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide of 1948. This is so because Turkish official action against minorities was “committed with intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group”. The convention specifically mentions as genocidal commandeering the means of production of minorities and their livelihood as well as exiling some of them to forced labor camps, crimes related to “deliberately inflicting on the group conditions of life calculated to bring about its physical destruction in whole or in part”.
In 2013, Turkish historian Bülent Bilmez wrote that some publications by “courageous authors” have labeled the Varlık Vergisi as a form of genocide. According to him, this classification is becoming more widespread, evidenced by an increase in MA and PhD studies on these issues.[9]
In popular cultureedit
The historical novel Salkım Hanım’ın Taneleri (variously translated as Mrs. Salkım’s Diamonds/Pearls/Beads/Necklace), written by Turkish author Yilmaz Karakoyunlu, recounts stories and witnesses of the non-Muslims during the Varlık Vergisi. The same novel was turned into a film of the same name, Mrs. Salkım’s Diamonds. Members of parliament, such as Ahmet Çakar [tr] (MHP), were outraged at the screening.[73]
The Netflix series The Club revolves around a Jewish woman who was victimized by the tax and its aftermath.[74][75][76]
Όταν η αγορά γίνεται εξουσία
Ο νεοφιλελευθερισμός του κ. Μητσοτάκη φαίνεται πως έχει περάσει σε μια νέα φάση του, σ’ εκείνη του υπερφιλελευθερισμού, δηλαδή, στην ακραία εκδοχή της διαπραγματευτικής πολιτικής, όπου η αγορά δεν διεκδικεί απλώς τον πρώτο λόγο, αλλά απαιτεί να έχει και τον τελευταίο.
Ο νεοφιλελευθερισμός, τουλάχιστον έστω θεωρητικά,
αναγνώριζε αμυδρά στο κράτος έναν κάποιο ρόλο ύπαρξης, μια μικρή εποπτεία και να παρεμβαίνει ενίοτε ώστε να διασώζει (λέμε τώρα σε θεωρητικό επίπεδο) την κοινωνία όταν η αγορά κατέρρεε. Ο υπερφιλελευθερισμός αντιστρέφει αυτή τη λογική: περιορίζει το κράτος εκεί όπου πρέπει να προστατεύσει τον πολίτη και το ενισχύει εκεί όπου πρέπει να υπηρετήσει την αγορά.
Η συνταγή είναι αμείλικτη: ιδιωτικοποίηση των κερδών, κοινωνικοποίηση των κινδύνων.
Υγεία, παιδεία, ασφάλιση, δημόσιες υπηρεσίες: όλα μπορούν να γίνουν «αγορά». Και όταν κάποιος δεν έχει χρήματα για να αγοράσει αυτά που άλλοτε θεωρούνταν κοινωνικά δικαιώματα, ας αναλάβει την περίφημη «ατομική ευθύνη». Η κοινωνική προστασία μετατρέπεται έτσι από δικαίωμα σε προϊόν και ο πολίτης από δικαιούχος σε πελάτη.
Αυτό δεν είναι απλώς οικονομική πολιτική. Είναι αλλαγή κοινωνικού μοντέλου.
Ο υπερφιλελευθερισμός διευρύνει τις ανισότητες, συγκεντρώνει πλούτο και ισχύ και μετατρέπει βασικά αγαθά σε εμπορεύματα. Και όσο μεγαλώνει η οικονομική ανισότητα, τόσο συρρικνώνεται η πραγματική δημοκρατική ισότητα.
Γιατί τι σημαίνει δημοκρατία όταν ο ένας μπορεί να αγοράσει υγεία, παιδεία και ασφάλεια, ενώ ο άλλος πρέπει να αρκεστεί σε ό,τι απέμεινε από το δημόσιο σύστημα;
Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο:
η μεταφορά της πολιτικής εξουσίας έξω από την πολιτική. Οι πολίτες ψηφίζουν, αλλά οι αγορές πιέζουν, οι πολυεθνικές διαπραγματεύονται και οι τεχνοκρατικοί μηχανισμοί αποφασίζουν. Η δημοκρατία παραμένει ως σκηνικό και έτσι η ουσία της εξουσίας μετακινείται αλλού.
Στην Ελλάδα, αυτή η εικόνα συμπληρώνεται από τις υποκλοπές, τα ζητήματα θεσμικής λογοδοσίας και υποθέσεις όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Και τότε αρχίζει η γνωστή πολιτική ταχυδακτυλουργία, έτσι τα σκάνδαλα βαφτίζονται «παθογένειες», οι ευθύνες «διαχρονικά προβλήματα» και οι θεσμικές κρίσεις «αστοχίες».
Όλα, έχουν μια ονομασία εκτός από αυτό που πραγματικά είναι. Δηλαδή το πολιτικό πρόβλημα εξουσίας και λογοδοσίας.
Έτσι ο υπερφιλελευθερισμός δεν χρειάζεται να καταργήσει το κράτος, του αρκεί βέβαια να το κάνει πανίσχυρο απέναντι στον αδύναμο και βολικά ευέλικτο απέναντι στον ισχυρό.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία.
Ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να το ονομάζει «μεταρρύθμιση», «ανάπτυξη» ή «εκσυγχρονισμό», ο πολίτης όμως το βιώνει ως ακριβότερη καθημερινότητα, λιγότερη ασφάλεια και περισσότερη ανασφάλεια.
Γιατί όταν όλα γίνονται αγορά, υπάρχει τελικά μόνο ένα κριτήριο:
Πόσα χρήματα έχεις;
Και όταν δεν έχεις αρκετά, η περίφημη «ελευθερία της αγοράς» γίνεται πολύ γρήγορα ανελευθερία της ζωής.
Αυτό δεν είναι φιλελευθερισμός με μεταρρυθμίσεις, απλά είναι φιλελευθερισμός χωρίς φρένα. Και τον λογαριασμό τον πληρώνει η κοινωνία.
Και ο κ. Μητσοτάκης ως άδεια έκταση στα πιο αντίστροφα πράγματα εξωραίζει ψευδαισθήσεις μιας δήθεν ιδεοληψίας που φέρνει εκσυγχρονισμό και πασπαλίζει με χρυσόσκονη τα νεκρά όνειρα των νεοελλήνων. Κάπου εκεί όμως το πράγμα χαλάει, ένας βόμβος χαμηλής συχνότητας που έρχεται από τη χειμαζόμενη κοινωνία και δοκιμάζει τις υπερφιλελεύθερες ιδεοληψίας του κ. Μητσοτάκη. Τα αλλεπάλληλα κυβερνητικά σοκ κάνουν την κοινωνία να μπουκώνει από οργή. Βέβαια ο κ. Μητσοτάκης αδιαφορεί με ένα πείσμα αδιάλυτο για το τι βιώνει ο πολίτης, επιμένει όμως με ένα πείσμα αδιάλυτο να διασχίζει τροχιές στο αέρα σε όλα τα μεγάλα ζητήματα, εσωτερικής, εξωτερικής πολιτική.
Και συνεχίζει να τοποθετεί την παρακρατική φυλή της ΝΔθριαμβευτικά σε καρέκλες και σε πόστα. Ο υπερφιλελεύθερος φατριασμός με τις απονενοημένες αυθαιρεσίες κρατά το χορό και στήνει το τραπέζι για το μεγάλο φαγοπότι που ποτέ δεν σταματά. Ενώ τα κανάλια των ολιγαρχών λεονταρίζουν για τη νέα επορχόμενη νίκη του κ. Μητσοτάκη, με λόγια βυθισμένα στη μόνωση, στις θνητές φλυαρίες με φιλάρεσκες και αδαείς εκτιμήσεις.
Όμως το δώρο θα έρθει στις εκλογές από τον ελληνικό λαό και όλοι οι προβλέψιμοι στη φαντασία όλοι οι μίσθαρνοι και ματαιόσπουδοι θα εκπλαγούν. Εξάλλου το απροσδόκητο, το τολμηρό, το ανατρεπτικό, έρχονται πάντα στο τέλος και δίνουν τη χαριστική τους βολή. Έτσι και αλλιώς η πολιτική είναι επίσης μια σκηνή που παίζει ένα έργο και που πάντα τελειώνει. Και το πολιτικό έργο του κ. Μητσοτάκη θα κατεβάσει κουρτίνες.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ
ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ 300.000€ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΕΧΕΙ ΣΒΗΣΤΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ!!!
ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΑΚΟΥΣΑΤΕ !!!!
ΑΓΡΟΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ … ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΙΠΑ…
ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΠΑΣΟΚΟΙ ΚΚΕΔΕΣ ΧΑΥΓΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΙΠΑ …
ΦΡΑΠΕΔΑΤΟΙ ΞΑΠΛΑΤΟΙ ΩΧ ΑΔΕΡΦΑΤΟΙ ΞΕΡΟΛΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΙΠΑ…
ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΠΟΣΑ ΤΑ ΠΗΡΑΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΜΕ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΟΥ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΙ ΑΦΟΥ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΕΣΒΗΣΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΝ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΗΡΑΝ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΕΓΙΝΕ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ !!!
ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΠΗΡΑΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΕΣΒΗΣΑΝ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ … ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΒΗΣΜΕΝΑ ΑΦΟΥ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ( ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ – ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ ) ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΤΙΣ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΘΑΡΗ ΛΗΣΤΕΙΑ…
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΔΩΣΤΕ ΒΑΣΗ ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΠΤΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΟΤΙ ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΠΑΡΕΙ ΤΟ 2005 Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ “ΚΗΡΥΞ” ΧΑΝΙΩΝ 300.000 ΕΥΡΩ ΕΧΕΙ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ = ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΠΛΗΡΩΘΕΙ …….
……..ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ !!!!!!!!!!!!!!
*ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ
https://www.ksipnistere.com/2020/05/300000-9.html
Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΧΑΡΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΣΟΝ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΜΕ 250 ΕΚΑΤ., ΕΝΩ ΤΗΝ “ΕΣΩΣΕ” ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΜΕ 2,5 ΔΙΣ. ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΗΜΑ
https://www.frontpages.gr/protoselida/20210422/448/
ΕΙΚΟΝΙΚΕΣ ΧΡΕΩΚΟΠΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΣΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ
Η “ΚΛΙΚΑ” ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΙΔΕ ΤΟ 41% ΤΟΥ ΝΗΤΣΟΤΑΚΗ ΚΑΙ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΣΤΑ ΚΟΛΠΑ ΠΟΥ ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΑΝ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
https://1voice.gr/voice-03-06-2023/
Δεν έχουν κανένα σεβασμό για την περιουσία των Ελλήνων:
Η εφημερίδα Η ΒΡΑΔΥΝΗ της 13-14 Μαίου 2017 αναφέρει την είδηση:
” ” «Τυφλό κράτος»: Για οφειλές ΕΝΦΙΑ (!!!) αρπάζουν το σπίτι 60χρονου αόματου
Στην Ελλάδα του 2017 το κοινωνικό κράτος έχει δώσει τη θέση του στην κρατική κοινωνική αναλγησία. Τα πάντα, ακόμη και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η ανθρώπινη ζωή, αντιμετωπίζονται σαν αριθμοί. Την ώρα που η κυβέρνηση στο όνομα της «ανάπτυξης» σβήνει με φωτογραφικές διατάξεις πρόστιμα δεκάδων εκατομμυρίων, ο 60χρονος κύριος Αναστάσιος (τα πλήρη στοιχεία του είναι στη διάθεση της εφημερίδας μας), τυφλός και καρκινοπαθής στα 60 του, κινδυνεύει να χάσει το σπίτι στο οποίο μένει, λόγω χρέους στην Εφορία, ύψους μόλις 9.149,62 ευρώ.
«Είμαι 100% τυφλός, πάσχω από καρκίνο και χρόνια κατάθλιψη, για την οποία ακολουθώ πολυετή φαρμακευτική αγωγή. Από το 2003 η Ανώτατη Στρατού Υγειονομική Επιτροπή έχει κρίνει πως λόγω των προβλημάτων μου είμαι 100% σωματικά και πνευματικά ανίκανος για να ασκήσω οποιοδήποτε βιοποριστικό επάγγελμα και πως έχω ανάγκη βοήθειας από έτερο πρόσωπο. Και παρά το ότι έχω όλα αυτά τα προβλήματα, το κράτος έρχεται τώρα και μου παίρνει το σπίτι στο οποίο ζω», λέει στη «ΒτΚ»….Νιώθω ότι κάποιος μπορεί να με εξοντώσει με ένα χαρτί. Αισθάνομαι σαν Εβραίος στη ναζιστική Γερμανία, που προσπαθούν να τον εξοντώσουν αφού πρώτα τού υφαρπάξουν την περιουσία»…
Ο TΑΧYΔPΟΜΟΣ” της 7-10-2017 αναφέρει:
” ΠΑΝΙΚΟΣ ΓΙΑ 59ΧPΟΝΟ ΒΟΛΙΩTΗ ΑΠO ΧΑPTI TΗΣ ΕΦΟPIΑΣ
Κατασχετήριο για 1.480 ευρώ
Η κατασχετήρια έκθεση του πατρικού σπιτιού του που έλαβε ο συνταξιούχος αφορά οφειλή για τον ΕΝΦΙΑ
Σε απόγνωση βρίσκεται ο Βολιώτης συνταξιούχος Γιώργος Μητρομάρας μετά την κατασχετήρια έκθεση που έλαβε για το πατρικό του σπίτι γιά οφειλή του ΕΝΦΙΑ ύψους 1.480 ευρώ.Με δάκρυα στα μάτια, ο συνταξιούχος απο την Μαγνησία περιγράφει στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ το δράμα που ζει, επιδεικνύοντας την κατασχετήρια έκθεση περιουσίας που κοινοποιήθηκε απο την εφορία.
https://www.frontpages.gr/protoselida/20171007/105/
«Κήρυξη πολέμου» σε ανάπηρο
Κραυγή αγωνίας από 68χρονο τυφλό καρκινοπαθή λόγω αδυναμίας καταβολής του ΕΝΦΙΑ στην ΑΑΔΕ, που επιταχύνει τις κατασχέσεις για χρέη στο Δημόσιο εξαιτίας των συνεχιζόμενων μνημονιακών περικοπών στη σύνταξή του και υπέρογκου κόστους για προσωπικό βοηθό.
2 Απριλίου 2025, 12:33
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Λένα Κυριακίδη
Θύμα ληστρικών εισπρακτικών πολιτικών, που αγνοούν συστηματικά τις αυξημένες ανάγκες και διεθνώς θεμελιωμένα δικαιώματα των ανάπηρων ατόμων, έχει πέσει τυφλός καρκινοπαθής με κατάθλιψη, περιορισμένη κινητικότητα και διαρκή συνδρομή τρίτου ατόμου 24 ώρες το 24ωρο, εν μέσω ενός εντεινόμενου σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια σαφάρι κατασχέσεων. Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων, το 70% των οφειλετών με ληξιπρόθεσμα χρέη από μόλις 500 ευρώ απειλούνται με δέσμευση του τραπεζικού τους λογαριασμού.
Στον 68χρονο Α.Μ. καταβλήθηκαν στις 31 Μαρτίου 197 ευρώ λιγότερα εξαιτίας χρέους 32.535 ευρώ στην Εφορία (2.200 τον χρόνο συν οι προσαυξήσεις) φόρου επί της, αναξιοποίητης, ακίνητης περιουσίας που κληρονόμησε από τη μητέρα του το 1998, διότι το «ακατάσχετο» όριο των 1.250 ευρώ στην Ελλάδα δεν διευρύνεται για τα ανάπηρα άτομα – άτομα με αδιαμφισβήτητα μεγαλύτερες δαπάνες διαβίωσης, που εξισώνονται με τα έξοδα των υγιών πολιτών.
Πρόκειται για νέες, απάνθρωπες περικοπές στα συνταξιοδοτικά του έσοδα, μετά τη μείωση 8.400 ευρώ ετησίως επί μνημονίων το 2012, η οποία τον έχει αναγκάσει να ζει για χρόνια μέσα σε άθλιες και εξευτελιστικές συνθήκες. Η κατοικία του στον Αγιο Δημήτριο έχει γεμίσει υγρασία, μούχλα και σκουριά λόγω αδυναμίας θέρμανσης και συντήρησης. «Αν περίμενα από το κράτος θα είχα πεθάνει. Μου συμπεριφέρονται σαν να μην έχω κανένα έξοδο» δηλώνει στην «Εφ.Συν.» επιρρίπτοντας ευθύνες στο υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας –που παραπέμπει στις οικονομικές υπηρεσίες γιατί πρόκειται για συνταξιούχο του Δημοσίου–, το υπ. Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και την ΑΑΔΕ.
Με επιστολή στον διοικητή της Γιώργο Πιτσιλή ο 68χρονος κάνει λόγο για οχλήσεις και απειλές από την ΑΑΔΕ, που δίνουν την εντύπωση «κήρυξης πολέμου σε ανάπηρο». Τον περασμένο Νοέμβριο είχε ζητήσει από την Αρχή τη διαγραφή της οφειλής και πλήρη απαλλαγή από τον ΕΝΦΙΑ, καθώς δεν υπάγεται στην εξαίρεση η οποία προβλέπεται εφόσον το συνολικό εισόδημα των ΑμεΑ δεν υπερβαίνει τις 12.000 ευρώ και το σύνολο της επιφάνειας των κτισμάτων της κατοχής του τα 150 τ.μ., ή εναλλακτικά την πληρωμή ενός συμβολικού φόρου της τάξης των 50 ευρώ ετησίως.
Αναλγησία από την ΑΑΔΕ
Στην απάντησή της η ΑΑΔΕ, που επικαλείται διατάξεις του επίμαχου νόμου 4223/2013 και επικυρωτικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, υποστηρίζει ότι η οικονομική αδυναμία και η απουσία εσόδου από το ακίνητο δεν συνιστούν λόγο ακύρωσης. «Εάν, κατά τα λοιπά, η επιλογή του νομοθέτη να υπαγάγει στον ΕΝΦΙΑ και την απρόσοδη περιουσία συνιστά παραβίαση θεμελιωδών διατάξεων του Συντάγματος και της ΕΣΔΑ, θα κριθεί από τα αρμόδια δικαστήρια […] Σε κάθε περίπτωση έχετε το δικαίωμα να ασκήσετε ενδικοφανή προσφυγή κατά των πράξεων διοικητικού προσδιορισμού ΕΝΦΙΑ» απάντησε η αρμόδια διεύθυνση του Κέντρου Βεβαίωσης και Είσπραξης Αττικής, αφού ο 68χρονος βασίζεται σε συνταγματικούς νόμους και υπερνομοθετικής ισχύος διατάξεις της σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τα άτομα με αναπηρία (νόμος 4074/2012).
Συγκεκριμένα, καταγγέλλει την παραβίαση των δικαιωμάτων στην ισότητα, την ιδιοκτησία και τη διασφάλιση επαρκούς βιοτικού επιπέδου και στέγασης εξαιτίας των συνταξιοδοτικών περικοπών και των επιπτώσεων από την επιβολή του ΕΝΦΙΑ, αλλά δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να προσφύγει στη Δικαιοσύνη σημειώνοντας πως ο νόμος 5023/2023 παρέχει δωρεάν πρόσβαση στους έχοντες 67% και άνω αναπηρία στα ποινικά και αστικά δικαστήρια, όχι όμως στα διοικητικά, παρά τη σύσταση της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τα άτομα με αναπηρία από το 2019.
«Νιώθω διωκόμενος από αυτούς που έχουν την υποχρέωση να προστατεύσουν εμένα και την περιουσία μου […] Οι νομοθέτες μας δεν θα δίσταζαν ούτε στιγμή να κλέψουν ακόμα και το πιατάκι ελεημοσύνης ενός τυφλού. Το ΣτΕ διαχρονικά αποφεύγει να διαπιστώσει αντισυνταγµατικότητες, τουλάχιστον όσον αφορά τις μείζονες πολιτικές επιλογές της εκάστοτε κυβέρνησης. Η συμπεριφορά απέναντί μου παραβιάζει το άρθρο 103 του Συντάγματος: “Oι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εκτελεστές της θέλησης του κράτους και υπηρετούν το Λαό· οφείλουν πίστη στο Σύνταγμα και αφοσίωση στην πατρίδα”. Παρατηρώ με μεγάλη μου λύπη ότι δυστυχώς το αντικείμενο της εργασίας σας τείνει να καταντήσει πλέον να είναι το πώς θα πάρετε χρήματα και περιουσία με κάθε τρόπο από άτομα ανάπηρα και αδύναμα για να τα δώσετε στις ήδη πλούσιες ιδιωτικές τράπεζες», απαντά ο Α.Μ.
Οπως αναφέρει στην επιστολή προς τον κ. Πιτσιλή, η έντονη ψυχολογική βία σε βάρος ενός ανάπηρου και υπερτασικού να πληρώσει το παραπάνω χρέος από τον μόνιμο φόρο-κληρονομιά της τρόικας θέτει «σε κίνδυνο την ίδια την επιβίωση μου, ήδη ευρισκόμενης σε κρίσιμο σημείο. Ολες αυτές οι πιέσεις θα είχαν λογική εάν τις ασκούσατε εναντίον των τραπεζών, οι οποίες έχουν κυριολεκτικά ξεχάσει τι σημαίνει η φράση “πληρώνω φόρους” και συνεχίζουν να “καταβροχθίζουν”, λόγω των συνεχών “ανακεφαλαιοποιήσεων”, εκατοντάδες δισεκατομμύρια» λέει.
https://www.efsyn.gr/oikonomia/elliniki-oikonomia/469912_kiryxi-polemoy-se-anapiro/
ΟΙ ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΙ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ KONTRA NEWS ΤΗΣ 29-11-2016
ΕΠΙΟΡΚΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ ΤΟ PSI ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΜΕ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΠΡΟΑΓΩΓΕΣ ΚΑΙ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΘΕΣΕΙΣ – ΚΛΕΙΔΙΑ!
https://www.frontpages.gr/protoselida/20161129/504/Kontra-News