Συμφωνία Μέκκας σε εφαρμογή: Τουρκία και Πακιστάν στην αντιπυραυλική άμυνα της Ριάντ – Τα όρια του “ισλαμικού ΝΑΤΟ”
Σε μια κομβική αμυντική κίνηση ενάντια στις προελάσεις των Χούθι προχωρούν η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν,
ενεργοποιώντας την αμυντική «Συμφωνία της Μέκκας» που υπογράφηκε μεταξύ των τριών χωρών στις 7 Αυγούστου.
Βασικός στόχος των στρατιωτικών δυνάμεων που θα σταλούν θα είναι η ενίσχυση της αντιπυραυλικής άμυνας της Ριάντ, αν και μέχρι στιγμής δεν έχει διευκρινιστεί η ακριβής κλίμακα της ανάπτυξης ούτε ο συγκεκριμένος ρόλος τους στο πεδίο.
Μετατόπιση στις συμμαχίες της Ριάντ
Αν και η εν λόγω συμφωνία υπήρχε αρχικά μόνο στα χαρτιά, πλέον τίθεται το ερώτημα για τον τρόπο εφαρμογής της στην πράξη. Καταγράφεται μιασημαντική μετατόπιση των Σαουδαράβων, οι οποίοι μέχρι τώρα στηρίζονταν αποκλειστικά στη βοήθεια δυτικών χωρών, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία αλλά και η Ελλάδα, η οποία έχει αναπτύξει στην περιοχή μια ολόκληρη πυροβολαρχία Patriot. Πλέον, παρατηρείται η ενεργοποίηση αυτού που οι χώρες της Ανατολής αποκαλούν ως «ισλαμικό ΝΑΤΟ», το οποίο θα φέρει τουρκικά και πακιστανικά στρατεύματα για την υπεράσπιση των σαουδαραβικών εδαφών.
Τα όρια των στρατιωτικών δυνατοτήτων Πακιστάν και Τουρκίας
Παρά τις προθέσεις των εμπλεκόμενων πλευρών, υπάρχουν συγκεκριμένες διαδικασίες, περιορισμοί και προηγούμενη παρουσία που καθορίζουν το τι μπορεί να διαθέσει η κάθε χώρα. Το Πακιστάν διατηρεί ήδη 13.000 στρατιώτες σε σαουδαραβικό έδαφος χωρίς να έχουν χρησιμοποιηθεί σε επιχειρήσεις, λειτουργώντας ενδεχομένως ως πραιτωριανοί της βασιλικής οικογένειας και προσφέροντας παράλληλα στον πακιστανικό προϋπολογισμό. Βάσει πληροφοριών, υπάρχει η φιλοδοξία αποστολής επιπλέον 25.000 στρατιωτών, ώστε η συνολική δύναμη να φτάσει τους 40.000.
Ωστόσο, το Πακιστάν αδυνατεί να προσφέρει στον τομέα της αεράμυνας μεγάλου βεληνεκούς, καθώς βασίζεται σε κινεζικά συστήματα. Μια τέτοια ανάπτυξη θα έβρισκε αντίθετες τις ΗΠΑ, οι οποίες δεν θα επιθυμούσαν σε καμία περίπτωση να εκθέσουν τα μαχητικά τους αεροσκάφη F-35 σε κινεζικούς αισθητήρες.
Από την πλευρά της, η Τουρκία απαιτείται πρώτα να λάβει έγκριση από το κοινοβούλιο για την ανάπτυξη δυνάμεων στο εξωτερικό, διαδικασία που εκκρεμεί παράλληλα με την επικύρωση της ίδιας της Συμφωνίας της Μέκκας. Όσον αφορά τον εξοπλισμό, η Άγκυρα προσανατολίζεται στην αποστολή αντιαεροπορικών συστημάτων μικρού και μεσαίου βεληνεκούς, καθώς δεν διαθέτει αεράμυνα μεγάλου βεληνεκούς και αντιβαλλιστικά όπλα κατηγορίας Patriot.
Τα συστήματα αυτά, που περιλαμβάνουν τουρκικής κατασκευής αντιαεροπορικούς πυραύλους και ενδεχομένως πυροβόλα, αναμένεται να αναπτυχθούν σε τέσσερις περιοχές υψηλής αξίας για τη Σαουδική Αραβία, με στόχο την αντιμετώπιση των drones και των πυραύλων cruise των Χούθι.
Οι αμυντικές αδυναμίες της Άγκυρας στο προσκήνιο
Η διαφαινόμενη ενεργοποίηση της Συμφωνίας της Μέκκα φέρνει στο προσκήνιο τις δομικές αδυναμίες της Τουρκίας στον τομέα της αεράμυνας. Παρά το γεγονός ότι αποτελεί τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, η χώρα δυσκολεύεται να καλύψει ακόμα και τις δικές της ανάγκες, πόσο μάλλον να παράσχει ομπρέλα προστασίας σε τρίτο κράτος.
Η εικόνα αυτή παραμένει σταθερή, καθώς η Τουρκία έχει βασιστεί επανειλημμένα στο Αμερικανικό Ναυτικό και σε πυροβολαρχίες Patriot ευρωπαϊκών κρατών για την αποτροπή ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων. Μόλις προ ολίγων ημερών πραγματοποιήθηκε η πρώτη δοκιμή του συστήματος SİPER, το οποίο σχεδιάζεται να αποτελέσει το μελλοντικό σύστημα αεράμυνας μεγάλου βεληνεκούς της χώρας.
