Η κρίση της Γαλλίας είναι μια ιστορική ευκαιρία, αλλά το Ισραήλ την χάνει
Δεν θέλουν όλοι οι Γάλλοι Εβραίοι να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους,
και δεν θα μεταφράζεται κάθε κρίση στη Γαλλία σε aliyah (μετανάστευση μεταναστών) στο Ισραήλ.
Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο το Ισραήλ χρειάζεται μια προληπτική πολιτική.
Τα ιστορικά παράθυρα ευκαιρίας δεν ανοίγουν μόνο όταν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν ετοιμάσει τις βαλίτσες τους και περιμένουν να επιβιβαστούν σε αεροπλάνα. Ανοίγουν όταν προκύπτουν συνθήκες που μπορεί να ωθήσουν τους ανθρώπους να επανεξετάσουν το μέλλον τους.
Το ερώτημα είναι ποιος θα αναγνωρίσει τη δυναμική και θα δράσει εγκαίρως. Το Ισραήλ μπορεί να ξεκινήσει σήμερα την οικοδόμηση μιας διαδικασίας που θα μπορούσε τελικά να φέρει τουλάχιστον 200.000 Εβραίους από τη Γαλλία στο Ισραήλ.
Πριν από περίπου ένα χρόνο, η Israel Hayom έθεσε έναν εθνικό στόχο:
Να φέρει 1 εκατομμύριο Εβραίους στο Ισραήλ μέσα στην επόμενη δεκαετία. Η πρωτοβουλία « 11ο Εκατομμύριο » είναι κάτι περισσότερο από ένα σιωνιστικό όνειρο.
Είναι μια στρατηγική απάντηση σε μια σειρά από προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Κράτος του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων δημογραφικών, οικονομικών, κοινωνικών και ασφαλιστικών προκλήσεων. Η μετανάστευση αυτής της κλίμακας θα άλλαζε την πορεία της ιστορίας του Ισραήλ.
Μια διαρκής στρατηγική αποτυχία
Για άλλη μια φορά, η κυβέρνηση φαίνεται ανίκανη να κατανοήσει το μέγεθος της στιγμής, προτιμώντας μια παθητική προσέγγιση έναντι μιας προληπτικής. Αντί να αντιμετωπίζει την aliyah ως εθνική προτεραιότητα ύψιστης τάξης, συνεχίζει να διαχειρίζεται τη μετανάστευση σε μεγάλο βαθμό ως ευθύνη των επιμέρους υπουργείων της κυβέρνησης.
Αντί να εργάζεται ενεργά για να φέρει μετανάστες, ή olim, στο Ισραήλ, η κυβέρνηση επικεντρώνεται κυρίως στην απορρόφηση όσων έχουν ήδη αποφασίσει να έρθουν. Αντί να κινητοποιήσει μια συντονισμένη εθνική προσπάθεια με επικεφαλής τον πρωθυπουργό, αφήνει το έργο κατανεμημένο σε υπηρεσίες και υπουργεία, καθένα από τα οποία λειτουργεί εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων και του προϋπολογισμού του. Και εδώ, ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν έχει αφυπνιστεί στην πρόκληση.
Αυτή είναι μια επίμονη στρατηγική αποτυχία.
Μια χώρα που κάποτε κατάφερε να απορροφήσει σχεδόν 1 εκατομμύριο μετανάστες σε λιγότερο από μια δεκαετία, όταν ήταν σημαντικά μικρότερη και φτωχότερη, τώρα αγωνίζεται να καταβάλει μια συγκρίσιμη εθνική προσπάθεια.
Όχι επειδή δεν διαθέτει τους πόρους, αλλά επειδή δεν έχει αναγνωρίσει το μέγεθος της ευκαιρίας. Η Γαλλία μπορεί και πρέπει να είναι το μέρος όπου το Ισραήλ θα σπάσει αυτό το μοτίβο.
Την επόμενη μέρα των εκλογών, η ισραηλινή κυβέρνηση πρέπει να ανακοινώσει μια στοχευμένη εκστρατεία που θα πρέπει να στοχεύει στο να φέρει δεκάδες χιλιάδες Γάλλους Εβραίους στο Ισραήλ τα επόμενα χρόνια, δημιουργώντας παράλληλα πρακτικές οδούς μετανάστευσης για χιλιάδες οικογένειες μέσα στους πρώτους μήνες.
Το κλειδί για την επιτυχία της εκστρατείας δεν έγκειται μόνο στα κυβερνητικά υπουργεία ή στους εθνικούς θεσμούς. Σε σημαντικό βαθμό, έγκειται και στους Ισραηλινούς εργοδότες.
Οι επιχειρηματίες του Ισραήλ πρέπει να αναλάβουν δράση
Το Ισραήλ χρειάζεται απεγνωσμένα εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Τα νοσοκομεία χρειάζονται γιατρούς και νοσηλευτές, οι εταιρείες τεχνολογίας χρειάζονται μηχανικούς, οι κατασκευαστές χρειάζονται εξειδικευμένο προσωπικό και οι εταιρείες μεταφορών χρειάζονται οδηγούς λεωφορείων.
Η έλλειψη δεν περιορίζεται στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας ή σε επαγγέλματα υψηλού κύρους.
Είναι αισθητή σχεδόν σε κάθε τομέα της καθημερινής ζωής, υπονομεύοντας την οικονομική παραγωγικότητα και την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχονται στο κοινό.
Η Γαλλία φιλοξενεί πολλούς Εβραίους που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην κάλυψη ορισμένων από αυτές τις ανάγκες.
Αλλά σε αντίθεση με τη συμβατική προσέγγιση, δεν υπάρχει λόγος να περιμένουμε μέχρι να αποφασίσουν να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ πριν προσπαθήσουμε να τους ενσωματώσουμε στο εργατικό δυναμικό.
Η διαδικασία θα πρέπει να αντιστραφεί: Να τους προσφερθούν θέσεις εργασίας στο Ισραήλ, επαγγελματικές προοπτικές και οικονομική ασφάλεια, μετατρέποντας την προοπτική της aliyah από μια μακρινή πιθανότητα σε ένα πρακτικό σχέδιο για τη ζωή τους.
Καταστροφή που άφησαν πίσω τους οι ταραχοποιοί στη Μασσαλία της Γαλλίας. Φωτογραφία: AP
Για την επίτευξη αυτού του στόχου, απαιτείται η ενεργός συμμετοχή των επιχειρηματικών ηγετών του Ισραήλ. Οι τράπεζες, οι ασφαλιστικές εταιρείες, τα νοσοκομεία, οι κατασκευαστές, οι εταιρείες τεχνολογίας, οι αλυσίδες λιανικής πώλησης και οι εταιρείες μεταφορών θα πρέπει να μεταβούν στη Γαλλία και να προσλάβουν υπαλλήλους. Θα πρέπει να προσφέρουν συμβάσεις εργασίας, να βοηθήσουν στην εκπαίδευση και την επαγγελματική επανεκπαίδευση και να συμμετάσχουν σε μια ευρύτερη προσπάθεια που θα επιτρέψει στις οικογένειες να μετεγκατασταθούν στο Ισραήλ.
Αυτό δεν είναι φιλανθρωπία. Είναι ένα σαφές οικονομικό συμφέρον που φέρει επίσης σιωνιστική και εθνική σημασία ύψιστης τάξεως.
Ένας Ισραηλινός εργοδότης που προσλαμβάνει εργαζόμενους στη Γαλλία δεν λύνει απλώς ένα πρόβλημα προσωπικού. Αυτός ο εργοδότης βοηθά στην οικοδόμηση της μελλοντικής ισχύος του Κράτους του Ισραήλ.
Αφαιρέστε τα εμπόδια
Το Κράτος του Ισραήλ πρέπει να εξαλείψει τα γραφειοκρατικά εμπόδια, να επιταχύνει την αναγνώριση των επαγγελματικών αδειών και προσόντων, να παράσχει βοήθεια με τη στέγαση και την εκπαίδευση και να διασφαλίσει ότι οι νέοι μετανάστες μπορούν να ενταχθούν στην ισραηλινή κοινωνία το συντομότερο δυνατό.
Το Εβραϊκό Γραφείο για το Ισραήλ και άλλοι εθνικοί θεσμοί πρέπει να είναι κεντρικοί εταίροι σε αυτή την προσπάθεια. Αλλά ακόμη και χωρίς μια κυβερνητική πρωτοβουλία στην απαραίτητη κλίμακα, ο επιχειρηματικός τομέας πρέπει για άλλη μια φορά να επωμιστεί το μερίδιό του στο εθνικό βάρος και να αναλάβει ηγετικό ρόλο.
Στη Γαλλία, έχουν ήδη ξεκινήσει προσπάθειες για την ενθάρρυνση της μετανάστευσης μέσω της επαγγελματικής μετανάστευσης (aliyah), συμπεριλαμβανομένων εκθέσεων απασχόλησης στις οποίες συμμετέχουν Ισραηλινοί εργοδότες.
Υπάρχει όμως τεράστια διαφορά μεταξύ μεμονωμένων πρωτοβουλιών και μιας πλήρους εθνικής εκστρατείας.
Το ερώτημα δεν είναι αν το Ισραήλ μπορεί να φέρει μερικές εκατοντάδες ή μερικές χιλιάδες επιπλέον μετανάστες.
Είναι αν η χώρα μπορεί να θέσει έναν φιλόδοξο στόχο, να κινητοποιήσει όλους τους θεσμούς της υπέρ αυτού και να λάβει τα απαραίτητα μέτρα για την επίτευξή του.
Η Γαλλία είναι μόνο η πρώτη δοκιμαστική περίπτωση. Η επιτυχία μιας τέτοιας εκστρατείας θα παρείχε ένα μοντέλο που θα μπορούσε στη συνέχεια να επεκταθεί στη Βρετανία, τον Καναδά, την Αυστραλία, την Αργεντινή, τη Γερμανία, τη Ρωσία και άλλες χώρες με σημαντικές εβραϊκές κοινότητες.
Κάθε χώρα παρουσιάζει διαφορετικές προκλήσεις, αλλά η βασική αρχή θα πρέπει να παραμείνει η ίδια: μια μετατόπιση από μια πολιτική που περιμένει την άφιξη των μεταναστών σε μια πολιτική που ενθαρρύνει και διευκολύνει ενεργά την aliyah.
Πριν από τριάντα πέντε χρόνια, ο πρωθυπουργός Γιτζάκ Σαμίρ κατάλαβε ότι το μεγάλο κύμα μετανάστευσης από τη Σοβιετική Ένωση δεν ήταν απλώς μια πρόκληση απορρόφησης, αλλά μια ιστορική ευκαιρία για τον μετασχηματισμό του Ισραήλ.
Μια χώρα 5 εκατομμυρίων κατοίκων κινητοποιήθηκε για μια αποστολή που φαινόταν σχεδόν αδύνατη και, μέσα σε λίγα μόνο χρόνια, άλλαξε το μέλλον της.
Με τον καιρό, αυτή η εθνική προσπάθεια βοήθησε να τεθούν τα θεμέλια για την ανάδειξη του Ισραήλ ως το «Έθνος των Νεοσύστατων Επιχειρήσεων».
Το Ισραήλ σήμερα είναι ισχυρότερο, πλουσιότερο και πιο ανεπτυγμένο από ό,τι ήταν τη δεκαετία του 1990.
Δεν υπάρχει λόγος να μην μπορεί να αναλάβει μια παρόμοια αποστολή. Αλλά για να γίνει αυτό απαιτείται ηγεσία ικανή να βλέπει πέρα από τα γεγονότα της εποχής, να κατανοεί τις ιστορικές δυνάμεις που δρουν και να μετατρέπει τις ευκαιρίες σε δράση, καταλήγει το ισραηλινό δημοσίευμα.
—
