Το τουρκικό δεκανίκι της Λιβύης και η αδράνεια της Αθήνας

Στις αναλύσεις της Επικαιρότητας στα κανάλια και στις εφημερίδες,

κυρίως, ατέρμονα αναλύονται οι επιπτώσεις από το προσφερθέν δεκανίκι της, υπό τουρκική κατοχή Λιβύης, προς την Τουρκία.

Μια Τουρκία που έχει στόχο την αρπαγή της Ελληνικής θάλασσας,

αρχικά, και στη συνέχεια κατάληψη και των νησιών που αυτή η θάλασσα περιέχει, σε δεύτερο απώτερο πλάνο. Η Τουρκία λοιπόν δεν αποδέχεται, κατά παράβαση ωμή, το ισχύον διεθνές Δίκαιο Θαλασσών που δικαιώνει υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ στα κατοικημένα νησιά του πλανήτη, ίδια με τις Ηπείρους που και αυτές οι ίδιες, σε πλήρη και τελική ανάπτυξη, είναι και αυτές πιο μεγάλα νησιά.

Αυτό ήταν είναι το ένα σκέλος.

Το δεύτερο σκέλος είναι το ότι τίποτα δεν είναι καινούργιο αφού η Λιβύη, ως γνήσιο τουρκικό δεκανίκι ύψωσε ανάστημα μη αποδεχόμενη τα νοτίως της Κρητης θαλάσσια οικόπεδα όπως τα έχει η Ελλάδα χαράξει και παραχωρήσει προς εκμετάλλευση.

Δεν είναι τίποτα σημερινά αυτά αφού ήταν γνωστά από «εκκόλαψης» αυτών. Είναι η κυβέρνηση λοιπόν Μητσοτάκη που παρουσιάζεται, τύποις, αιφνιδιασμένη γιατί όπως ακριβώς έχει και ξανά ειπωθεί, πως στον χρόνο που μεσολάβησε δεν έκανε τίποτα ή δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα και το κρύβει.

Ας το πει λοιπόν ξεκάθαρα τώρα και να καλέσει όλη την Αντιπολίτευση να συζητήσουν το πανεθνικό αυτό θέμα και να συναποφασίσουν δράσεις, και για να σταματήσει αυτό το «όλοι μαζί, κι ο καθένας χώρια» που μας μαστίζει, ως χρόνιο εθνικό νόσημα, αρχικά κοινά αποφασίζοντας άμεση εκμετάλλευση των προαναφερθέντων Κρητικών θαλάσσιων οικοπέδων σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και χωρίς αργοπορία καμία.

Έτσι για να ξεκινήσει η διαδικασία που στον δρόμο της θα δείξει τα πάντα, αφού πρώτα πάντως παρουσιάσουμε τον χάρτη μας ως αυτός έχει, προς επίσημη θέση έγκρισης στην Ε.Ε. ,

και όχι στις ΗΠΑ όσο κυριαρχεί εκεί ο Τραμπ, και ιδιαίτερα από εκεί τίποτα πριν τις εκλογές.