ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΣΩΤΗΡΕΣ…

Η συνέντευξη Βγενόπουλου, πέρα από τα συνηθισμένα από τον συγκεκριμένο επιχειρηματία, του να λειτουργεί δηλαδή «έξω από τους κανόνες του παιχνιδιού, κερδίζοντας έτσι τις εντυπώσεις», έβγαλε στην επιφάνεια ένα ακόμη σημαντικό συστατικό της γενικότερης παθογένειας της «μέσης σκέψης» του Έλληνα πολίτη: Την ανάγκη του για μετάλλαξη της παρουσίας-έλευσης του «εν χορδές και τυμπάνοις»   φαντασιακού μεσσία-λυτρωτή, σε πραγματικότητα.
Το φαινόμενο αυτό, δεν είναι καινοφανές στην ιστορία, ιδιαίτερα της μεταελληνιστικής περιόδου της ελληνικής κοινωνίας. Παραδείγματα πολλά: Η μεταφυσική αναζήτηση της επέμβασης της Υπερμάχου Στρατηγού που θα πολεμήσει  τις ορδές του Μωάμεθ του Πορθητή μέσα στις εκκλησιές της Πόλης, ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς που θα νεκραναστηθεί, η Αόρατος Αρχή των Φιλικών, που θα φέρει τον Μόσκοβο για νάρθει  το σεφέρι, η μαυροφόρα που οδηγεί τον στρατό μας στο έπος της Αλβανίας, οι κατασκευασμένοι «γέροντες της δημοκρατίας»  της εμφυλιοπολεμικής Ελλάδας, η «κόκκινη αρκούδα» κόρη της «μεγάλης Σοβιετικής πατρίδας που οσονούπω καταφθάνει» και σήμερα, ο «από μηχανής θεός που δεν μπορεί, θάλθει να μας σώσει».
Όλα αυτά φυσικά, στην λογική της λαϊκής μας παράδοσης, όπως αυτή διαμορφώθηκε κυρίως στα χρόνια της τουρκοκρατίας, μπορεί να είναι χρήσιμα για μια μεταφυσικού τύπου ανακούφιση, από το κοινωνικό άγχος που προκαλούν δύσκολες για το έθνος στιγμές, όπως και η τωρινή. Είναι όμως παντελώς έξω από κάθε λογική λυτρωτικής λειτουργικότητας, όπως εξάλλου η ιστορία των κοινωνικών κινημάτων έχει διεθνώς αλλά και εθνοτοπικά αποδείξει.
Η ιστορία είναι και θα παραμείνει ο καλύτερος δάσκαλος, καλώς ή κακώς, για το πώς αναπτύχθηκαν τα όποια κοινωνικά κινήματα. Η «μεταφυσικότητα» η οποία λειτούργησε ως κινητήριος μοχλός στις παλιγγενεσίες της κοινωνίας μας, δεν προήλθε από «μεσσίες-εκφραστές  των όποιων κεντρικών διαχειριστικών κατεστημένων  της δυστυχούς Πατρίδας μας. Αυτή η «μεταφυσικότητα» που άμεσα συνδέεται, τόσο με την βαθύτερη σημασία του αρχαιοελληνικού «αναπετάσματος», της ελληνορθόδοξης «θέωσης» και της νεοελληνικής «υπέρβασης», γεννήθηκε από τον πυρήνα του έθνους: Τον απλό, καθημερινό λαό.
Αυτοί οι «ασήμαντοι γίγαντες» είναι που ελευθέρωσαν την πατρίδα από τον Τούρκο, μεγάλωσαν την Ελλάδα στους Βαλκανικούς πολέμους, έλαμψαν στο έπος του 1940, πολέμησαν τον Ναζί κατακτητή στα βουνά μας και τέλος, με ένα τσιγάρο στο στόμα, θυσιάσθηκαν στο κοντάρι των κατεχομένων της Κύπρου, φτύνοντας με την ζωή τους στα μούτρα τον κατακτητή.
Η ιστορία του έθνους μας, ως συνεπής δάσκαλος, είναι αδυσώπητη. Γκρεμίζει αρμανοφορεμένους μεσσίες, διαλύει αυταπάτες χρυσοφορούντων σωτήρων, πετάει στα σκουπίδια ιδεολογικούς αχταρμάδες. Αφήνοντας ακέραια και αλώβητη την μεγαλειώδη υπερβατική, θεωτική, αναπετασμική ελληνική ψυχή, ως τον μοναδικό κλειδοκράτορα της εξόδου από την ηλιθιότητα, την ταπείνωση, την διαφθορά και την διάλυση που βίωσε ιστορικά το έθνος και ως διαχρονική κατάρα, βιώνει και σήμερα.
Από την ρίζα και μόνο από την ρίζα μπορούν να έλθουν «τα νέα τα καλά». Μέσα από την «άγνωστη»  αυτή  Ελλάδα, μέσα από τις καρδιές των ίδιων των παιδιών της, μέσα από τα τρισχιλιετή ψυχικά αποθέματα των κοινωνούντων σε τούτην την γη της θα γεννηθεί ο νέος καρπός της παλιγγενεσίας του έθνους. Γιατί έτσι γίνονταν πάντα και έτσι θα γίνεται.
Ας μην αναζητάμε λοιπόν «μεσσίες» σε διαχειριστές της πολιτικής ή οικονομικής εξουσίας του τόπου. Οι «μεγαλομπακάληδες», από τον Κοσκωτά και τον Κόκκαλη μέχρι τον Βγενόπουλο και τον Μπόμπολα, τίποτε δεν έχουν να προσφέρουν στην πατρίδα. Αν ήταν να προσφέρουν εξάλλου, θα τόκαναν, σε κάποιο τουλάχιστον βαθμό μέχρι σήμερα.
Αυτοί που καλούνται σήμερα και πρέπει να «βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά» είναι  για μια ακόμη φορά οι «ασήμαντοι γίγαντες». Ο ίδιος ο λαός, που θα πρέπει διδασκόμενος από το παρελθόν του, να ξύσει τις πληγές τους, έτσι ώστε κάτω από το πύον που έχει καλύψει τον τόπο μας, να βγει καθαρό, ζωντανό αίμα, που θα τροφοδοτήσει τις νεκρωμένες αρτηρίες του κοινωνικού ιστού μας. Για να γίνει όμως αυτό, όλη η παλιά σκουριά πρέπει να φύγει. Και για να φύγει, θέλει φωτιά και αμόνι, θέλει κυρίως απόφαση, πως «οι βάρβαροι είναι εδώ και ο μόνος τρόπος για να φύγουν είναι η δύναμη της φωνής και της ψυχής μας».
Τώρα λοιπόν Πατριωτικό Μέτωπο. Ούτε δεξιό, ούτε αριστερό. Και φυσικά, ούτε πατριδοκάπηλο του τύπου «ζήτω η πατρίδα, ζήτω η θρησκεία, τρία βιβλία 40 ευρώ», που μας ενέσκηψε προσφάτως από τον γνωστό τυχοδιώκτη, επονομαζόμενου και ως «κωλοτούμπα».  Ένα Μέτωπο, οριζόντιο και κάθετο ανάχωμα στο χρονικό του προαναγγελθέντος θανάτου της δύσμοιρης Πατρίδας μας.
Ένα μέτωπο που είναι ήδη εδώ, ήταν πάντα εδώ. Ας το δυναμώσουμε. Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις