Δ. Καζάκης. Έχει πάτο το βαρέλι των θυσιών του ελληνικού λαού;

Τι σόι κοινωνία είμαστε; Παρακολουθούμε απαθείς ένα ημερήσιο σήριαλ κυβερνητικών συσκέψεων για το από πού θα βρεθούν τα 11,5 δις ευρώ που απαιτεί η τρόικα.

Έχουμε σκεφτεί πώς θα τα βγάλει πέρα ο καθένας από εμάς μετά και την επιβολή των νέων μέτρων; Ή μήπως έχουμε εθιστεί τόσο πολύ που δεν μας νοιάζει ότι κι αν συμβαίνει σε εμάς και στα παιδιά μας; Ήδη η επίσημη άμεση φορολογία για την μεγάλη πλειοψηφία των νοικοκυριών έχει υπερβεί το 30% του εισοδήματός τους και μάλιστα του τεκμαρτού, δηλαδή εκείνου που δεν διαθέτει, αλλά η εφορία θεωρεί ότι διαθέτει και θα πρέπει να καταβάλει. Η επίσημη ανεργία έχει περιέργως καθηλωθεί στον Απρίλιο του 2012 η οποία με βάση τα επίσημα στοιχεία εμφανίζεται 22,5%. Κάθε μήνα προστίθενται περίπου 28.000 νέοι άνεργοι. Κι αυτό με βάση τα επίσημα στοιχεία.
Η κατάσταση έχει ήδη πιάσει πάτο. Κατά το 1ο τρίμηνο του 2012, το (ακαθάριστο) διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 5,5% σε σύγκριση με το αντίστοιχο τρίμηνο του προηγούμενου έτους και από 37,2 δισ. ευρώ κατέληξε σε 35,2 δισ. ευρώ. Αυτό οφείλεται σε μείωση κατά 15,6% των αποδοχών των εργαζομένων στο αντίστοιχο διάστημα. Έχει σημασία να τονίσουμε ότι το 1ο τρίμηνο του 2011 το εισόδημα των εργαζομένων υπέστη 13% μείωση σε σύγκριση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2010. Συνολικά οι εργαζόμενοι έχασαν πάνω από 26,7% του εισοδήματός τους μέσα σε δυο χρόνια. Κι αυτό σε τρέχουσες τιμές.
Το μόνο εισόδημα που φαίνεται να αυξάνει είναι το εισόδημα περιουσίας και πιο συγκεκριμένα οι τόκοι. Και μιλάμε για ιδιωτικούς τόκους, οι οποίοι εκτινάχθηκαν πάνω από 276% από το 1ο τρίμηνο του 2008 έως το 1ο τρίμηνο του 2012. Το 1ο τρίμηνο του 2012 οι εισπραττόμενοι τόκοι αντιστοιχούν σε πάνω από το 41% του εισοδήματος των εργαζομένων. Ολόκληρη η εργαζόμενη κοινωνία είναι αιχμάλωτη των τοκογλύφων.
Η τελική καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 6,7% σε σύγκριση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2011, από 41,7 δισ. ευρώ σε 38,9 δισ. ευρώ. Ενώ σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2010 συρρικνώθηκε κατά 11%. Το ερώτημα βέβαια είναι το εξής: αν ένα μέσο νοικοκυριό έχει ετήσιο διαθέσιμο εισόδημα και μάλιστα ακαθάριστο της τάξης των 8.600 ευρώ και μέσες ετήσιες καταναλωτικές δαπάνες 9.500 ευρώ, τότε πώς είναι δυνατόν να τα βγάζει πέρα; Με δανεισμό και ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων.
Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος που έχει μετατρέψει την ύφεση της ελληνικής οικονομίας σε οικονομική παρακμή, σε κατάρρευση. Σε τι λοιπόν θα βοηθήσει η περικοπή άλλων 11,5 δις ευρώ; Σε τι θα βοηθήσει η επιβάρυνση του προϋπολογισμού του μέσου νοικοκυριού με άλλα 2.800 ευρώ στα επόμενα δυο χρόνια; Θα βρεθεί κανείς να μας το εξηγήσει αυτό;
Το μόνο που ακούμε είναι ότι αυτό απαιτούν οι δανειστές, οι εταίροι μας στην ευρωζώνη και η τρόικα. Γιατί; Για να αποκατασταθεί η «αξιοπιστία» της χώρας μας, απαντούν τα παπαγαλάκια. Πώς είναι δυνατόν να αποκατασταθεί η «αξιοπιστία» μιας χώρας όταν εσκεμμένα οδηγείται σε μεγαλύτερη ύφεση. Αυτό δεν έχει σημασία, μας λένε, αρκεί να επιτευχθούν οι στόχοι για το 2012. Μα είναι σίγουρο ότι δεν πρόκειται να επιτευχθούν γιατί η ύφεση τρέχει ήδη με ρυθμό -7%. Η Standard & Poors που αυτή την εβδομάδα έβγαλε αρνητική εκτίμηση για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας εκτιμά ότι το 2012 θα κλείσει με πρόσθετες δανειακές ανάγκες της τάξης των 7 δις ευρώ. Με άλλα λόγια, ακόμη και τα 11,5 δις ευρώ να βρεθούν, στο τέλος του χρόνου θα χρειαστούν άλλα 7 δις ευρώ κατ’ ελάχιστο. Ταυτόχρονα εκτιμά ότι και το 2013 η ύφεση θα κυμανθεί γύρω στο 5%. Που σημαίνει άλλα τόσα επιπλέον μέτρα, περικοπές και μειώσεις.

Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις