ΑΔΩΝΙΣ ΚΑΙ ΥΓΙΕΙΑ

Μία φορά κι έναν καιρό((το είπε κι ο Σωκράτης))
ο Άδωνις αγάπησε/ την όμορφη Υγίεια.
Ο κύρης της σαν τόμαθε/ τραβούσε τα μαλλιά του
γιατί ήτανε πολύ γνωστό πως είχε και δυο άλλες.
Η μια ήταν κόρη του Καράμ κι η άλλη κάποιου Λάου.
Καθημερινώς της έταζε λαγούς με πετραχήλια
κι η δύστυχη δε γνώριζε το τι την καρτερούσε.
-Κόρη μου τι τον θες αυτόν; αυτός είναι μπερμπάντης
είναι ουρανοβάμων,
ολημερίς στην αγορά χειρονομεί και κρόζει
κι ουδείς γνωρίζει τι λαλεί/ κι ουδείς ξέρει τι λέει.
Τρέχει ο δύστυχος γονιός/στον βροντορίχτη Δία
μπας και της δώσει κάποιο γιατρό/ κι όχι έναν μπερμπάντη.
Μα εκείνος ήταν σε μακρύ/ ταξείδι στην Ευρώπη
για νά’βρει κάποια μάγισσα μαντζούνι να του δώσει
τη χώρα για να σώσει.
Μόλις ο γάμος τέλειωσε/κι από το πρώτο βράδυ
η Υγίεια ‘βρέθη μοναχή / δίχως φίλο κανέναν.
Ο Άδωνις τους έδιωξε /τους έστειλε εξορία
γιατί φοβόταν τους γνωστούς / φοβόταν τους δικούς της.
Κι έτσι η Υγίεια μαράζωσε /και στο κρεβάτι πέφτει
και πέθανε αβοήθητη
γιατί δεν έβρισκαν γιατρό / καλό να τήνε σώσει.
Και έζησε εκείνος καλά κι εμείς χειρότερα.
Γρηγόρης Μοναστηριώτης – Γάκης. Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις