Μέ περισσή ὑποκρισία ἀκοῦμε πολλές φορές τήν δῆθεν ἀγωνία πολλῶν γιά τήν φυγή τῶν νέων ἀπό τήν Ἑλλάδα καί κυρίως νέων ἐπιστημόνων πού ἀντί νά προσφέρουνς τίς γνώσεις τους στήν πατρίδα τους, ὅπως θά ἤθελαν, διώκονται ὅχι τόσο ἀπό τήν οἰκονομική κρίση ὅσο ἀπό αὐτούς πού δῆθεν ἀγωνιοῦν. Σέ μιά περίοδο πού ἡ Ἑλλάδα αἰμοραγεῖ κυριολεκτικά, συγχρόνως ὅμως ἔχουμε καί φαινόμενα ὅπως τά παρακάτω.
Θά ἀναφερθῶ μόνο σέ δύο περιπτώσεις ἀπό τίς πολλές. ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΟΡΓΗ.
1.Στήν τριτοβάθμια ἐκπαίδευση οἱ περισσότεροι τῶν καθηγητῶν ἔχουν πάνω ἀπό δύο θέσεις. π.χ. στό Ἀνοιχτό Πανεπιστήμιο οἱ περισσότερες θέσεις καταλαμβάνονται ἀπό καθηγητές πού ἤδη ἔχουν θέση σέ κάποιο ἀνώτατο ἐκπαιδευτικό ἵδρυμα. Καί ἴσως δέν εἶναι μόνον αὐτό. Συμμετέχουν καί σέ διάφορες ἄλλες δραστηριότητες. Χθές μόλις ἀνακοινώθηκε, ὅτι καθηγητής Πανεπιστημίου ἀνέλαβε τήν Νέριτ.
Πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί πρῶτον ἐμποδίζουν μέ τήν πολυθεσία τους, νέους ἄνθρώπους νά βροῦν μιά θέση, στήν οὐσία δηλαδή τούς ἐμποδίζουν νά ζήσουν καί δεύτερον καί σπουδαιότερον ὅτι μέ ὅλες αὐτές τίς θέσεις, μόνο σωστό μάθημα δέν μποροῦν νά προσφέρουν στούς φοιτητές τους. Ἀστεῖα πράγματα.