Οι γραικύλοι (τρίτο μέρος και τελευταίο).

και θα κραυγάσει
μια φωνή τσακισμένη
καταντικρύ στον Ήλιο:
«εγώ, Κύριε×
¨ες έδαφος¨ έφερα τα ιερά μάρμαρα!


ίλεως! ίλεως…»
κι άλλη πιότερο φοβισμένη:
«εγώ, Κύριε,
έριξα τη Σοφία τους στη φωτιά…»
κι έπειτα κι άλλη:
«εγώ, Κύριε,
βεβήλωσα τους ναούς τους!
ίλεως! ίλεως…»
κι άλλη τρέμοντας πιότερο:
«εγώ, Κύριε,
έκλεισα τα σκολειά τους
και ξενίτεψα τους δασκάλους τους…»
και μια άλλη περσότερο τρομαγμένη:
«εγώ, Κύριε,
πόμπεψα το σοφό και το δίκιο τους…
ίλεως! ίλεως…»
κι οργισμένος ο Φοίβος
θα παίρνει αναφορά
από κείνους που κλαίνε
κι εκείνους π’ οδύρονται…
και τότε˙
θα ξεμυτίσουν σκυμμένοι ως κάτω
ο πατριάρχης με τον αυτοκράτορα·
και θα στριγγιάσει ο πρώτος:
«εγώ, Κύριε,
φυγάδεψα τους Θεούς τους
και έκαψα τα χρηστήρια τους…
ίλεως! ίλεως…»
και θα ψελλίσει ο δεύτερος:
«εγώ, Κύριε,
σκύλεψα τη γνώση τους
και βεβήλωσα
τα λείψανα των προγόνων τους…
ίλεως! ίλεως…»
και θ’ αγριευτεί το Αιγαίον
κραυγάζοντας:
«Ιδού×
οι σκυλευτές των αιώνων·
που σφραγίσαν το νου τους
στον πύρινο Λόγο του Απόλλωνα…»
και ποτάμια φωνές
θα ξεχυθούν ολόγυρα κλαψουρίζοντας:
«ίλεως! ίλεως!…»
και πάνωθέ τους στ’ αετώματα·
ο Φειδίας με τον Καλλικράτη
κραδαίνοντας μέτρο
θα σιμώσουνε απαστράπτοντας
το Μνησικλή με τον Ικτίνο
και το θεϊκό Πραξιτέλη
και ο Φοίβος Απόλλων
θενά να γνέψει στο χρόνο
σπιθίζοντας πιότερο φως
να φωταδίσει άπλετα
στου κόσμου το πρωινό…
κι ο χρόνος
μαζεύοντας τις διαστάσεις
του χθες, του αύριο
και του σήμερα
σε μια σταγόνα φως
θενά φεγγίσει και πάλι το έρεβος…
και θα πάρουνε βιαστικά
τα ποδάρια τους
οι σκοτεινοί αιώνες
στον ερχομό του Φοίβου·
ότι είδανε
και δεν ντύσανε
το γδυμνό…
ότι γγιάξανε
και δεν ψωμίσανε
τον πεινασμένο…
ότι χουγιάξανε
και δεν ποδέσανε
τον ξυπόλητο…
και θα σταθούνε
οι ώρες με κατάνυξη
ολόγυρα στο ανελέητο φως
σμίγοντας αργά αργά
την πρώτη και την ύστερη
σκέψη της ύλης…
και δε θα ’χει πια ο χρόνος
που να τρέχει
ότι ο Λόγος θα συνταιριάξει
το χάος το άτακτο
στο αιώνιο τραγούδημα
του καινούργιου δίκιου…
και θενά στρέψει άγρια
καταπάνω στους άδικους
το βλέμμα του ο Πίνδαρος
και ξάφνου
θενά ακουστεί ολοτρόγυρα
ο καθάριος λόγος
στου πρωινού τα πνευστά:
«μόνοι γαρ·
τον μηδέν τώνδε μετέχοντα
ουκ απράγμονα
αλλ’ αχρείον νομίζομεν…»*
κι ανασκουμπωμένο το μέτρο
κι ο Λόγος μεταλλαγμένος
στο αιώνιο κι απαστράπτον
φως του Απόλλωνα·
πάλι και πάλι αποξαρχής
θενά γενεί Χορός
και θα γενεί Πράξη
και στερνά Πολίτης
και στερνότερα
Νόμος και Δίκιο…
κι ο Λογισμός
θενά γενεί Κίονας
και θα γενεί Τρίγλυφο
και στερνά Μετόπη
και στερνότερα Αέτωμα…
και το σφυρί του άρπαγα
θα τσακιστεί
στο ήρεμο πρόσωπο των Θεών
και θ’ αντηχήσουν
φωνές απόκοσμες:
Αθηνά Σοφία!…
Αθηνά Ειρήνη!…
Αθηνά Χαρά!…
και γλώσσες πύρινες
θενά δείξουν τους βέβηλους
στην Αθηνά Νίκη
ότι ξάμωσαν χέρι μιαρό
και λόγο άμετρο
στο πρόσωπο του δίκιου
και κάμανε σκλάβο το λαό
που κατάκαψε
με τη φωτιά του νου του
τα δεσμά της αλήθειας
και λευτέρωσε το τραγούδι
λαξεύοντας την ψυχή των Θεών
στον πηλό και στο μάρμαρο!
και παίρνοντας η ιστορία συχώρεση
από το γερο Μαραθώνα
και την Πίνδο
θενά παλινωδήσει κατανυχτικά
το καινούργιο δοξαστικό:
«Ίτε…και Ίτε…
Ω παίδες Ελλήνων…
Ίτε˙
…ότι ήρθαν εκείνοι˙˙˙
που δεν κοιμήθηκαν
ολάκερη τη νύχτα˙˙˙
σοφιζόμενοι το κακό
της επόμενης μέρας!
Ω παίδες Ελλήνων,
Ίτε!
και πάλιν Ίτε…
τις ημέρες ετούτες˙˙˙
…ελευθερούτε Πατριδ’,
ελευθερούτε δε Παίδας,
Γυναίκας,
Θεών τε Πατρώων έδη,
θήκας τε προγόνων˙
νυν υπέρ πάντων αγών!»…*
Ίτε, ω παίδες Ελλήνων,
υπέρ βωμών και εστιών˙˙˙
και θενά ακουστεί πάλι
ο ακέραιος λόγος του ποιητή:
…ούτινος δούλοι κέκληνται φωτός
ουδ’ υπήκοοι!…*
κι ένα γέλιο στεντόρειο
θενά αγκαλιάσει
ολάκερη την οικουμένη
και πάλι θα ικετέψει
η καμπάνα του δειλινού
τον Φοίβο Απόλλωνα
για τις αμαρτίες των άλλων!
ένας Έλληνας
Λεξιλόγιο:
* Ω Παίδες Ελλήνων…
(=Εμπρός των Ελλήνων, γενναία παιδιά,
ελευθερώσετε την Πατρίδα, παιδιά, γυναίκες,
τα ιερά των πατρώων Θεών σας, τους τάφους
των προγόνων σας˙ νυν υπέρ πάντων αγών)
[Παιάνας
Σαλαμινομάχων]
. (Αισχύλου Πέρσαι 402-405)
* μόνοι γαρ… (Θουκ. Επιτάφ. κεφ. 40)
(…γιατί μονάχα εμείς εκείνον που δε μετέχει στα κοινά
δεν τον θεωρούμε φιλήσυχο αλλά άχρηστο!)
* ούτινος δούλοι…(Αισχλου Πέρσες στίχ.244 )
(κανενός δε λογίζονται δούλοι κι υπήκοοι)
* έσθ’ ήμαρ… ή (έσται, έσεται, έσσεται)
(=θα έρθει ημέρα που ο Φοίβος [Απόλλων]
θα επιστρέψει και θα μείνει για πάντα)
{τελευταίος χρησμός της Πυθίας Νικάνδρας -362}
*εύτακτη: (τακτική, τακτοποιημένη, ευπρεπής, καθάρια,
σταθερή, καλοφτιαγμένη)
*χωλίαμβος=τρισύλλαβος ίαμβος με τον τελευταίο πόδα
σπονδειό (–) υ- υ- υ- υ- υ- υ- —
ή τροχαίο (-υ) υ- υ- υ- υ- υ- -υ
* Μπίλντ η…Αδελφή Λέσχη Μπίλντερμπεργκ(;!;!)}
μία από τις πολλές λαδαδελφές λέσχες και στοές…
(= εξουσιαστές και οικονομικοί δήμιοι του κόσμου) Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις