Βασίλης Δημ. Χασιώτης : Ζήτημα προτεραιότητας και βαρύτητας : Εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και παράταση του βίου της Κυβέρνησης ή βουλευτικές εκλογές και ακολούθως εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας;

Η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, έχει γίνει, όπως είναι φυσικό, το μείζον πολιτικό θέμα της εποχής.
Και είναι πολύ φυσικό.
Θα εξαρτηθεί, όχι αν θα έχουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, διότι Πρόεδρος θα προκύψει, είτε με την παρούσα είτε με την αμέσως επόμενη Βουλή, αν η παρούσα δεν κατορθώσει να εκλέξει Πρόεδρο Δημοκρατίας.
Θα εξαρτηθεί, αν θα πέσει ή όχι η κυβέρνηση, και επειδή ζούμε μια πολύ ειδική και κρίσιμη περίοδο από το 2010 και δώθε, θα εξαρτηθεί αν δοθεί φιλί της ζωής στις μνημονιακές πολιτικές όπως τις ξέρουμε, και ακόμα, αν θα έχουμε νέα μνημόνια ή όχι, ανεξάρτητα από το πως θα βαφτιστούν.
Δοθέντος ότι οι «επίσημες» γραμμές των κομμάτων έχουν ανακοινωθεί αναφορικά με το θέμα αυτό, «ρυθμιστές» των εξελίξεων γίνονται οι δημοκρατικοί ανεξάρτητοι βουλευτές, αλλά και άλλοι «ανεξάρτητοι» βουλευτές που δεν εντάσσονται στη κατηγορία των «δημοκρατικών ανεξαρτήτων» βουλευτών.
Και πάλι, από όλους τους ανωτέρω, η εστίαση γίνεται σε όσους οφείλουν την «τιμή» της «ανεξαρτησίας» τους, στην αντιμνημονιακή τους στάση, εξ αρχής ή στην πορεία.
Είναι οι βουλευτές, που εν ονόματι των αντιμνημονιακών τους θέσεων, βρέθηκαν εκτός των κομματικών τους σχηματισμών, δηλαδή, έκριναν ότι εν ονόματι καμίας έννοιας και λογικής «κομματικής πειθαρχίας», δεν δικαιολογούνταν η στήριξη των μνημονίων, που λήστεψαν και εξακολουθούν να ληστεύουν εισοδήματα και περιουσίες, ιδιωτικές και δημόσιες, που ποδοπάτησαν και εξακολουθούν να ποδοπατούν κάθε έννοια αξιοπρέπειας, τόσο των πολιτών όσο και της ελληνικής Δημοκρατίας, που κατέλυσαν βίαια την εθνική κυριαρχία του τόπου αυτού, που ουσιαστικά δολοφόνησαν ανθρώπους με το να τους οδηγήσουν πέραν των ανθρωπίνων αντοχών τους, και από εκεί στην αυτοκτονία.
Ειδικά αυτή η κατηγορία «ανεξάρτητων» βουλευτών, που επέλεξαν να βρίσκονται μαζί με τη κοινωνία και το λαό, καλούνται με την προεδρική εκλογή, να επαναβεβαιώσουν, αν εξακολουθούν να στηρίζουν το αντιμνημονιακό μπλοκ ή, με πρόσχημα την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, βρίσκουν ότι είναι και μια πολύ καλή ευκαιρία για ένα δικό τους «mea culpa», για ένα δικό τους «ουδείς αλάνθαστος», διότι ουσιαστικά περί αυτού θα πρόκειται.
Α, και παρεμπιπτόντως : εδώ, στα λαϊκά καφενεία, στις πόλεις και τα χωριά, στις πάνω και κάτω ρούγες, φυσικά δεν λείπουν και τα παραδοσιακά πολιτικά σχόλια επί του θέματος της προεδρικής εκλογής, στα επίσης παραδοσιακά «κοινοβούλια», που στήνονται σε κάθε τέτοιο μέρος, αρκεί να συναντηθούν πάνω από δυο με τρείς πολίτες, ώστε ν’ αρχίσει η «συνεδρίαση».
Τα σχόλια και οι θέσεις των «λαϊκών αυτών βουλευτών», όπως είναι φυσικό είναι ποικίλες.
Άλλοι συντάσσονται με το εκλέξει η παρούσα Βουλή Πρόεδρο, και άλλοι όχι, να πάμε σε εκλογές.
Οι πρώτοι, κατά κανόνα είναι και οπαδοί των μνημονίων, άρα, αποτελούν την μειοψηφία.
Οι δεύτεροι, είναι κατά κανόνα οι αντιμνημονιακοί, άρα αποτελούν την πλειοψηφία.
Βέβαια δεν λείπουν και κάποιοι που τυχαίνει να θέλουν και τα μνημόνια να φύγουν (και μαζί μ’ αυτά και η παρούσα συγκυβέρνηση, και για άλλους, επίσης λίγους, να φύγουν τα μνημόνια αλλά όχι και η συγκυβέρνηση), και Πρόεδρος της Δημοκρατίας να εκλεγεί από τη παρούσα Βουλή, αν και αντιλαμβάνονται, ότι αυτό είναι τόσο δύσκολο όσο δύσκολο είναι κάποιος να τετραγωνίσει το κύκλο, θεωρώντας το ως την πιο εύκολη δουλειά στο κόσμο, ιδίως δε, αν δεν φημίζεται και τόσο πολύ για το «μαθηματικό» του μυαλό.
Τα επιχειρήματα;
Όχι πολλά, όπως άλλωστε δεν είναι πολλά και από τους ίδιους τους πολιτικούς.
Οι «μνημονιακοί», πολύ απλά, δεν θεωρούν καθόλου σημαντικό να εξακολουθήσει να ματώνει ο λαός και η κοινωνία και να οδηγούνται καθημερινά όλο και πιο βαθιά στον βούρκο της ανέχειας, της φτωχοποίησης και της εξαθλίωσης, εν ονόματι του «κύρους» ενός θεσμού, που εκ του Συντάγματος δεν έχει κανένα τέτοιο, (εννοείται) πολιτικό – θεσμικό κύρος, εξόν από το να κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μια ή δύο δηλώσεις έπειτα από τις παρελάσεις στις εθνικές μας γιορτές και να κάθεται σε μια πολυθρόνα, ακούγοντας τις «ενημερώσεις» και «απόψεις» πολιτικών ηγετών και άλλων προσώπων που εκπροσωπούν θεσμικά όργανα της Πολιτείας, να υποδέχεται ξένους ηγέτες απευθύνοντάς τους λόγους που είναι γραμμένοι από τη κυβέρνηση, και βεβαίως, να υπογράφει διατάγματα που του στέλνει η κυβέρνηση και η Βουλή, και εξόν, βεβαίως, από το να εκφράζει την «ενότητα του έθνους», κάτι που κι αυτό, το έχουμε δει στην πολιτική μας ιστορία μα και τρεχόντως πόσο δεν είναι καθόλου δεδομένο -ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, το είδαμε και αυτό, μαζί με άλλους λίγους να παρακολουθούν παρελάσεις – πριβέ σε εθνικές γιορτές-.
Όμως, τίποτα δεν θα συμβεί στο τόπο, αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλεγεί από την παρούσα ή την επόμενη Βουλή, και καμία από τις παραπάνω «αρμοδιότητές» του δεν θα έχει ουσιαστική επίδραση, και για την ακρίβεια, δεν θα έχει καμία επίδραση, στην καθημερινή πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου, αν η άσκησή της «αναβληθεί» για κάποιες μέρες.
Το «προεδρικό ζήτημα», αποτελεί τη στιγμή αυτή, ζήτημα «ουσιαστικής τριβής» κυβέρνησης και αντιπολίτευσης (τουλάχιστον με εκείνη που επιδιώκει τη πτώση της δια της προσφυγής στις εκλογές), όχι λόγω του ότι θίγεται κανένα «κύρος» του «θεσμού» του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά, πολύ απλά, διότι η διαδικασία της προεδρικής εκλογής, προσφέρει στην αντιπολίτευση το βήμα να επιδιώξει την ανατροπή της κυβέρνησης, της οποίας την μνημονιακή πολιτική την θεωρεί επικίνδυνη για το τόπο, στον ίδιο βαθμό, αλλά εξ αντιθέτου, που η κυβέρνηση θεωρεί «σωτήριο» για το τόπο τη συνέχιση της παραμονής της στην εξουσία και βεβαίως των μνημονιακών πολιτικών, που μονάχα υπό την επήρεια μιας πολιτικής αχαλίνωτης φαντασίωσης (ή προπαγάνδας), υποστηρίζεται ότι στις 31/12/2014 «βγαίνουμε» από τα Μνημόνια!!!!
Η επίκληση του σεβασμού στο «κύρος» των θεσμών, και επομένως του Προέδρου της Δημοκρατίας, φυσικά, πάντα προβάλλονταν για ένα θεσμό, που κακοποιήθηκε θεσμικά, σχεδόν από την αρχή που ίσχυσε, και βεβαίως αναφέρομαι στην δημοκρατική περίοδό του (μετά τη πτώση της χούντας), και όχι μονάχα με απείρου κάλους κοινοβουλευτικές διαδικασίες – όνειδος (όπως χρωματιστά ψηφοδέλτια), για να μείνω μόνο σ’ αυτή τη λεπτομέρεια και την σχετική μ’ αυτή, με ποιο τρόπο «αδειάστηκε» η υποψηφιότητα, τότε, Κωνσταντίνου Καραμανλή, για να προκριθεί άλλη, ή σκοπιμότητα που επικράτησε στην εκλογή του Κωστή Στεφανόπουλου, παρά το γεγονός, ότι υπήρξε ένας Πρόεδρος -αναφέρομαι στον Κωστή Στεφανόπουλο- που πράγματι άφησε το πολύ θετικό του στίγμα στο θώκο αυτό.
Σε μια εποχή, κατά την οποία έχει καταρρεύσει το κύρος θεσμών, που ασκούν όχι απλά σημαντική επίδραση, αλλά ΤΗ ΜΟΝΗ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ επίδραση, στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική καθημερινότητα του τόπου, και αναφέρομαι στην εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, (ενώ για κάποιους ήδη τρίζει επικίνδυνα (;) και η δικαστική εξουσία), σε βαθμό ώστε να έχει λάβει τη σπουδαιότητα της «ζωής ή θανάτου» της χώρας, της κοινωνίας και του λαού της, ισχυρίζομαι τούτο :
Χωρίς ίχνος υπερβολής, το να προβάλλεται το «επιχείρημα» του «σεβασμού» προς το ΑΚΡΩΣ ΤΥΠΙΚΟ θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας, όταν ο τόπος έχει μεταβληθεί σε τόπο ερειπίων στο επίπεδο των θεσμών της ελληνικής Δημοκρατίας και ταυτόχρονα σε Κρανίου Τόπο, όπου δίπλα και γύρω απ’ αυτά τα ερείπια βρίσκονται διάσπαρτα τα «πτώματα» της αξιοπρέπειας και του μόχθου ετών, αλλά και πτώματα ανθρώπων που έδωσαν τέλος στη ζωή τους μη αντέχοντας το μέγεθος της συμφοράς και της αναξιοπρέπειας, θύματα μιας ληστρικής και εγκληματικής μνημονιακής πολιτικής που επιβλήθηκε στα 2010 και έκτοτε διατηρείται, ένα τέτοιο «επιχείρημα», είναι πολιτικά, τουλάχιστον αναξιοπρεπές να απευθύνεται στον ελληνικό λαό που βιώνει τη συγκεκριμένη πραγματικότητα που δεν έχει προηγούμενο.
Και, βεβαίως, είναι την ίδια στιγμή σεβαστό το παραπάνω επιχείρημα του «σεβασμού» προς τη διαδικασία της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, και ότι θα πρέπει να «αποσυνδεθεί» από το ζήτημα των βουλευτικών εκλογών, από όποιον πολιτικό το προβάλλει συνειδητά και ανιδιοτελώς, υποστηρίζοντας δηλαδή, ότι η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, έχει τέτοιο ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ γι’ αυτόν κύρος, ώστε όλα τα υπόλοιπα, όπως ότι ο τόπος έχει μεταβληθεί σε τόπο ερειπίων στο επίπεδο των θεσμών της ελληνικής Δημοκρατίας και ταυτόχρονα σε Κρανίου Τόπο, έρχονται σε τόσο δεύτερη μοίρα, σε βαθμό που να μην μπορούν να υπερκεράσουν και παραβλέψουν το μέγεθος αυτής τη ουσίας της προεδρικής εκλογής, και δεν νοείται να την «εκμεταλλευθεί» κανείς πολιτικά, ακόμα κι αν, μέσω αυτής, θα ήταν δυνατό να ανακοπεί μια πολιτική, που θεωρείται η αποκλειστικά υπεύθυνη γι’ αυτά τα «ερείπια», και γι’ αυτά τα «πτώματα».
Συνεπώς, η δική μου θέση, με βάση τη προσωπική μου αντίληψη των πραγμάτων, προκύπτει αβίαστα :
Μπορεί κάποιος ευθαρσώς να υποστηρίξει ότι δεν συμφέρει, κατά την άποψή του, η αλλαγή κυβέρνησης στον τόπο, άρα και της ασκούμενη πολιτικής, αλλά, απαιτώ να σεβαστεί την νοημοσύνη μου, όταν μου μιλά για «σεβασμό» των θεσμών, σε μια χώρα «βομβαρδισμένη», όχι μονάχα στην οικονομία της, μα και στους θεσμούς της.
Ίσως δε, να είναι και μια ευκαιρία να υπενθυμίσω ότι σε παλαιότερα άρθρα μου, είχα προτείνει κάτι που και από άλλους προτείνεται, δηλαδή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να εκλέγεται απευθείας από το λαό, όπως επίσης και να ξαναδούμε όχι μονάχα το ζήτημα των αρμοδιοτήτων του, μα και την ίδια τη φύση του θεσμού, δηλαδή, το αν είναι πια καιρός να μεταβούμε ίσως σε μια μορφή Προεδρικής ή Ημιπροεδρικής Δημοκρατίας, διότι το παρόν σύστημα της Προεδρευόμενης Δημοκρατίας, ως φαίνεται, έχει εξαντλήσει τις δυνατότητές του και την όποια του πολιτική και πολιτειακή χρησικότητα.
Και για να κλείσω το θέμα του παρόντος άρθρου, οφείλω να κάνω μια σύντομη τοποθέτηση στο ζήτημα που είδε το φως της δημοσιότητας πρόσφατα και αναπαράχθηκε ως θέμα δημόσιας συζήτησης, το ζήτημα του «κουμπαρά» για την απόπειρα εξαγοράς βουλευτών ώστε να «κλειδώσει» ο «μαγικός αριθμός» των 180 βουλευτών.
Στο επίκεντρο της δημόσιας αυτής συζήτησης, βρέθηκαν κυρίως οι «ανεξάρτητοι» βουλευτές.
Το ζήτημα του αν στην πολιτική ιστορία του τόπου μας ή στην παγκόσμια πολιτική ιστορία, υπήρξαν περιπτώσεις εξαγοράς βουλευτών προκειμένου να στηρίξουν μια δεδομένη πολιτική κατάσταση των πραγμάτων, θαρρώ ότι κανείς δεν θα διαφωνήσει, ότι ναι υπήρξαν.
Τώρα στο προκείμενο :
Έχοντας με πάθος πολεμήσει με τα γραφτά μου, κάθε μορφή «συλλογικής ευθύνης», έπεται, πως στη δική μου συνείδηση, σε καμία περίπτωση δεν θα εντάξω συλλογικά τον κάθε ανεξάρτητο βουλευτή σ’ αυτό το «χορό των αθλίων», ακόμα κι αν όντως είχε αποδεχτεί κάτι τέτοιο έστω και για έναν βουλευτή, πράγμα, που εξ όσων γνωρίζω, δεν έχει αποδεχτεί τίποτα.
Όμως, στον απλό πολίτη, δεν υπάρχει μονάχα η παραπάνω εκδοχή.
Για παράδειγμα θα αναφέρω μια συζήτηση δύο πολιτών, όταν τις προάλλες κατέβαινα με το μετρό από το Περιστέρι στο Σύνταγμα.
Δύο πολίτες που κάθονταν ακριβώς απέναντί μου, κάποια στιγμή, άρχισαν αν αναφέρονται στο θέμα της προεδρικής εκλογής -ήταν ακόμα πρώτο θέμα το ζήτημα του «κουμπαρά».
Παρόλα αυτά, οι δύο αυτοί πολίτες, δεν έκαναν λόγο για «κουμπαράδες» και άλλα τέτοια, όμως κάποια στιγμή, ο ένας είπε στον άλλο :
«Δεν μου λες; Αν ήσουν εσύ βουλευτής και σε μια εποχή που έξω ματώνει ένας επαγγελματίας ή έμπορος, πόσο μάλλον μισθωτός η συνταξιούχος, να βγάλει ένα ή δύο χιλιάρικα, και γνωρίζεις ότι αν γίνουν εκλογές δεν θα βγεις, και ότι θα έπρεπε από τα 5, 6 η 7 χιλιάρικα να πέσεις στο ένα χιλιάρικο ή στα δύο, τι θα ψήφιζες και με ποιο κριτήριο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας»;
Δυστυχώς όμως, την ενδιαφέρουσα αυτή συζήτηση την «άνοιξαν» ενώ έφτανε ήδη ο συρμός στο σταθμό Συντάγματος, κι έτσι, έχασα την απάντηση αλλά και τη συνέχεια, διότι έπρεπε να αποβιβαστώ.
Όμως, θέλω να είμαι έντιμος, λέγοντας ότι το ερώτημα, ακόμα και ως τέτοιο, χωρίς συγκεκριμένη απάντηση, τριγύριζε στο μυαλό μου για αρκετό καιρό…
Είναι κάτι που δεν το είχα σκεφτεί, πριν την παραπάνω συζήτηση που άκουσα στο μετρό, αλλά, τώρα, μπήκε κι αυτό στη συνολική προβληματική μου για το θέμα…
Έχει τουλάχιστον μια λογική…
Γνωρίζω βεβαίως, πως αν το παραπάνω ερώτημα τεθεί σε βουλευτές των οποίων η ψήφος στο ζήτημα της προεδρικής εκλογής «παίζεται» ή είναι βέβαιη υπέρ της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή, όμως «παίζεται» ή είναι βέβαιη σε σχέση με το αν οι ίδιοι σε περίπτωση βουλευτικών εκλογών κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός Βουλής, η απάντησή τους, είναι γνωστή, και βεβαίως ουδείς θα συνδέσει την ενδεχόμενη δική του πολύ πιθανή, πόσο μάλλον βέβαιη απώλεια της βουλευτικής του ιδιότητας, με τη ψήφο του.
Θα σεβαστώ την απάντησή τους, και θα κρατήσω για τον εαυτό μου το αν θα γίνει από μένα πιστευτή ή όχι, κυρίως, ανάλογα με το πρόσωπο του βουλευτή που θα απαντούσε στο ερώτημα αυτό, την πολιτική του διαδρομή, το ποιά στάση είχε κρατήσει σε σημαντικά θέματα, το αν έχει ή όχι «ένσημα» στη ζωή του, και άλλα ενδεχομένως πολιτικά του χαρακτηριστικά.

Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις