Η απαντησή μας απέναντι στην ιστορία μας…

Το διάστημα της εκλογικής περιόδου παρακολούθησα με λύπη, τον δημόσιο πολιτικό διάλογο που θα τον ονόμαζα μη πολιτικό διάλογο. Δυστυχώς η ελληνική κοινωνία βαδίζει στην κάλπη με το ψέμα και τον φόβο.
.Η γκαλοποκρατία είχε την τιμητική της σε μια ακόμα εκλογική αναμέτρηση.Τα κόμματα σύρθηκαν σε αυτή την συζήτηση για τα ποσοστά και τις συμμαχίες δείχνοντας την πολιτική τους γύμνια. Τα ΜΜΕ δυστυχώς δεν κατάφεραν να πληροφορήσουν, τους πολίτες, το αντίθετο θα έλεγα. Έκρυψαν την πολιτική συζήτηση για τα πραγματικά προβλήματα που έχει ο τόπος. Δεν μπόρεσαν να ανακτήσουν την αξιοπιστία τους, να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων , να κάνουν μια νέα αρχή. Δημιούργησαν σύγχυση στους πολίτες, ήταν και είναι μέρος του προβλήματος της χώρας.
Η ελληνική κοινωνία πηγαίνει μην πιστεύοντας αυτά που λένε τα κόμματα-μη κόμματα και σε κάποιες περιπτώσεις θεωρούν ότι δεν θα κάνουν και αυτά που λένε. Άλλοι ελπίζουν. Η ελπίδα δεν είναι συνώνυμο της λογικής, του ορθού λόγου αλλά συγγενεύει με το φαντασιακό.
Η χώρα χρειάζεται δομικές αλλαγές, Επαναθεμελίωση των θεσμών, των αξιών των σημασιών, του σχεδίου ανάπτυξης και διακυβέρνησης.
Το μνημόνιο δεν είναι το πρόβλημα όπως οι ένοχες δεξιοαριστερές μεταπολιτευτικές ομάδες στην χώρα λένε άλλα το αποτέλεσμα των πολιτικών που το δημιούργησαν.
Η μεταπολίτευση στο σύνολο της εκφύλισε τους θεσμούς, τις σημασίες, τις έννοιες, τις αξίες, τις λέξεις πχ. Δημοκρατία, κόμμα , πολίτης, δικαιοσύνη, πολιτικός, σχεδιο κτλ.
Η κομματοκρατία, η τηλεκρατία,η κακιστοκρατία, η διαφθορά,η φαυλοκρατία, το πελατειακό κράτος, η έλλειψη παραγωγικού σχεδίου, η έλλειψη παιδείας, η ανομία, η διαστρέβλωση, η καταπάτηση και ο εκφυλισμός των θεσμών, το δορυφορικό κράτος, ήταν και είναι οι αιτίες που μας οδήγησαν εδώ. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της χώρας το κράτος δεν ήταν τόσο ενάντια στο έθνος.
Αυτά οδήγησαν στο χρέος, στον εξωτερικό έλεγχο και δανεισμό, στην μετανάστευση, στην κοινωνική ανισότητα, στην κοινωνική αδικία, σε ένα κράτος ζούγκλα, στην υποχώρηση των εθνικών θεμάτων, στον πολιτισμικό-πολιτιστικό μαρασμό, στην πολιτική και οικονομική κρίση.
Δυστυχώς η έννοια του κόμματος για το σύνολο του πολιτικού συστήματος είναι η εφόρμηση στο κράτος. Έβλεπαν και βλέπουν το κράτος σαν λάφυρο και οι αρχηγοί των κομμάτων ήταν και είναι οι φύλαρχοι που δίνουν το σύνθημα.
Δυστυχώς τα κόμματα της μεταπολίτευσης πότε δεν κατάφεραν να συνεννοηθούν για τα προβλήματα που έχει ο τόπος. Υπήρχαν και υπάρχουν πολλά πράγματα που τους ενώνουν από ότι τους χωρίζουν. Στις ιδεολογίες-ιδεοληψίες κρύβονται πολύ και πολλά, που δεν έχουν καμία σχέση με ένα αυτόχθονο σχέδιο για την χώρα, για την ευημερία της κοινωνίας που είναι και ο σκοπός της πολιτικής.
Οι εμφυλιακές-διχαστικές συζητήσεις, η ποδοσφαιροποιήση της πολιτικής σε ολυμπιακό-παναθηναϊκό δεν έχει σχέση με την πολιτική. Δεν βοηθάει την χώρα.
Βαδίζουμε σε μια περίοδο ενός πολυπολικού κόσμου, έχουμε το τέλος του σχεδίου της παγκοσμιοποίησης, την χάραξη καινούργιων γεωπολιτικών-γεωοικονομικών συνόρων, την άνοδο του θρησκευτικού φονταμενταλισμού,την διόγκωση των πολιτισμικών-πολιτιστικών προβλημάτων στην Δύση που έχουν σαν συνάρτηση την οικονομική συρρίκνωση και την καταπίεση των λαών ,τις γεωοικονομικές-γεωπολιτικές εξελίξεις στη μεσόγειο που αλλάζουν τα δεδομένα και στην χώρα μας.
Όμως το κυρίως πρόβλημα στην χώρα δεν είναι παγκόσμιο αλλά εσωτερικό.Οι συνθήκες για την χώρα είναι πολύ ευνοϊκές να κάνει άλματα μπροστά, να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, να γίνει πραγματικό κράτος και να βρει την θέση που του αξίζει στον παγκόσμιο χάρτη.Οι διεθνείς εξελίξεις μας ευνοούν.
Τα τελευταία γεγονότα στην Γαλλία και στην Γερμανία δείχνουν οτι η Ευρώπη στο σύνολο της βάζει ως πρόταγμα για πρώτη φορά αντιλαμβανόμενη τις διεθνείς εξελίξεις την πολιτιστική της ταυτότητα και όχι την οικονομία. Εκεί η χώρα μας μπορεί και πρέπει να παίξει καθοριστικό και πρωταγωνιστικό ρόλο.
Για να μπορέσει η χώρα όμως να κάνει βήματα μπροστά πρέπει να λύσει τα εσωτερικά της προβλήματα, δλδ τις αιτίες που μας οδήγησαν εδώ και αναφέραμε παραπάνω με όρους ορθού λόγου και αλήθειας.
Αυτό δεν μπορούν να το κάνουν οι ένοχες δεξιοαριστερές μεταπολιτευτικές ομάδες που συντηρούνται από την τηλεκρατία.
Θέλει νέες δυνάμεις ,νέους πρωταγωνιστές θέλει παραγωγούς, δημιουργούς, όχι χωροφύλακες της μνήμης μας και κρατίτες. Δεν μπορεί μια χώρα να προχωράει με το ψέμα , τον φόβο, την εξαπάτηση το φαντασιακό τα ευχολόγια.
Αλλιώς η χώρα θα βαδίζει και στον νέο ιστορικό κύκλο με τις παθογένειες και τα προβλήματα που θα είναι άλυτα και η ιστορία θα τα φέρνει μπροστά της.
Θα είναι κρίμα για ολόκληρο τον ελληνισμό και ίσως καταστροφικό, όπως μας έχει διδάξει το παρελθόν εάν δεν λύσουμε τα εσωτερικά προβλήματα της χώρας και χαθεί και αυτή η ιστορική ευκαιρία.Θα είναι απελευθερωτικό και για την κοινωνία και για την χώρα εάν προτάξουμε το συλλογικό καλό από το ατομικό συμφέρον.
Στον νέο ιστορικό κύκλο που ανοίγει αυτή θα είναι η απάντηση μας, στους αγώνες του 1821, στους αγώνες για την εθνική παλιγγενεσία, η απάντησή απέναντι στην ιστορία μας….
Γιάννης Φουρνάρος

Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις