"Για το μάθημα των Θρησκευτικών" της Ειρήνης Ζιάμπα

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ
γράφει η Ειρήνη Ζιάμπα Θεολόγος- Ευρωπαϊκών Σπουδών
Από τα χρόνια της μεταπολίτευσης ακόμα, ικανός αριθμός διανοουμένων, στοχαστών, ακαδημαϊκών, αλλά και απλών ανθρώπων προβληματίζονται για το περιεχόμενο, την ουσία και την αναγκαιότητα της ύπαρξης του μαθήματος των θρησκευτικών στις υποχρεωτικές βαθμίδες του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος.
Ο κατηχητικός ίσως χαρακτήρας που πιθανόν επικρατούσε στην λογική της συγγραφής των σχολικών συγγραμμάτων τα παλαιότερα χρόνια, αλλά και μια δικαιολογημένη τις περισσότερες φορές φοβία για ένα μη πεφωτισμένο, σκοταδιστικό αν θέλετε, υπόβαθρο της διδακτικής πράξης, έκανε απαιτητό από ένα ικανό μέρος της ελληνικής κοινωνίας τον μη υποχρεωτικό προσδιορισμό του μαθήματος, αλλά και τον εξοβελισμό του ακόμα από τα διδακτικά προγράμματα.

Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα παραμένει η μόνη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία η διοικούσα Εκκλησία συνδέεται άμεσα με το Κράτος. Αυτό όμως δεν πρέπει να επηρεάζει την στοχοθεσία και την σύσταση των διδακτικών προγραμμάτων τόσο της πρωτοβάθμιας όσο και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Δεν πρέπει να αποτελεί τροχοπέδη στην σκέψη και τον σχεδιασμό των προγραμμάτων, από τους ειδικούς εισηγητές τους και την εκάστοτε αιρετή ηγεσία του αρμόδιου για την εκπαίδευση Υπουργείου.

Πριν να κρίνουμε, να κριτικάρουμε και να στηλιτεύουμε ή να επικροτήσουμε πολιτικές αποφάσεις (με σαφή πολιτικό χαρακτήρα), οι οποίες αφορούν στην υποχρεωτική ή την Τριτοβάθμια εκπαίδευση, θα πρέπει νομίζω, να δώσουμε χώρο στα ίδια τα γνωστικά αντικείμενα να αποδείξουν την αναγκαιότητα της ύπαρξης τους, αλλά και την θέση τους μέσα στον προγραμματισμό της δημόσιας εκπαίδευσης στην χώρα μας. Δεν θέλω να σκέφτομαι τα κενά και τις μαύρες τρύπες του συστήματος. Ο προγραμματισμός και η ίδια η εκπαιδευτική διαδικασία και πράξη οφείλουν πρώτα απ’ όλα να είναι σοβαροί. Όπως και οι αρμόδιοι προϊστάμενοι, επόπτες, εισηγητές αλλά και οι επικυρώνοντες Υπουργοί.

Τα αρμόδια πανεπιστημιακά Τμήματα και οι Ερευνητικοί φορείς, μπορούν να εισηγηθούν, να συνεργαστούν να αναδείξουν την διεπιστημονικότητα του ζητήματος σε θετική λύση και όχι σε γόρδιους δεσμούς, που συγχύζουν και αναγκάζουν τους αρμόδιους αιρετούς φορείς να προβούν σε αδόκιμες και βεβιασμένες λύσεις μακριά από τις ουσιαστικές ανάγκες του σύγχρονου σχολείου.

Ελπίζω να μη χαθεί και αυτή η ευκαιρία κάτω από την ηγεσία στο Υπουργείο πραγματικά δοκιμασμένων ακαδημαϊκών δασκάλων (όπως για παράδειγμα η κυρία Αναγνωστοπούλου), να αναδειχθεί το εύρος και το βάθος που θα μπορούσε να προβάλει, να διδάξει και να παιδαγωγήσει ένα τέτοιο πολυσύνθετο γνωστικό όπως τα «Θρησκευτικά», τόσο στους μαθητές που προέρχονται από περιβάλλοντα δοκιμασμένα σε όποια δυνατή ποικιλία έκφρασης της θρησκευτικής πράξης και της θρησκευτικότητας εν γένει, όσο και από τους μαθητές εκείνους που προέρχονται από περιβάλλοντα απορριπτικά της θρησκευτικότητας και των πρακτικών της.

Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις