Βασίλης Δημ. Χασιώτης: Η επιτροπή «Ελλάδα 2021», δεν είναι ούτε «forum» ούτε «think tank»
Η επιτροπή «Ελλάδα 2021», συγκροτήθηκε στα πλαίσια του νόμου 4622/2019, ΦΕΚ Α 133/7.8.2019, στο άρθρο 114, παρ. 1 του οποίου αναφέρεται:
«Συστήνεται Επιτροπή, υπαγόμενη στον Πρωθυπουργό, για την προετοιμασία της Χώρας ενόψει της συμπλήρωσης διακοσίων ετών από την Παλιγγενεσία. Σκοπός της Επιτροπής είναι: (α) η μελέτη και η υποβολή προτάσεων για την ανάδειξη των αξιών του ελληνικού Έθνους, του πολιτισμού και της ιστορίας, όπως αυτά διαμορφώθηκαν από τη σύσταση του ελληνικού Κράτους μέχρι σήμερα, (β) η ανάδειξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων και ιδιαιτεροτήτων της Ελλάδος, (γ) η δημιουργία ενιαίας εικόνας (branding) της χώρας και των φορέων του Ελληνικού Κράτους, (δ) η δημιουργία της στρατηγικής ενεργειών και του πλάνου δράσεων που θα συντελεστούν για τον εορτασμό της εθνικής επετείου για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, (ε) ο συντονισμός των δράσεων όλων των αρμόδιων Υπουργείων και φορέων στο πλαίσιο των ενεργειών που θα προταθούν και εγκριθούν για την επίτευξη των στόχων του έργου, όπως τα παραπάνω προκύψουν και συνδιαμορφωθούν και μέσα από διαβούλευση και ανάπτυξη συλλογικών δράσεων με εκπροσώπους της κοινωνίας, ιδρυμάτων, κρατικών δομών και φορέων».
Ώστε, η ίδια η συστατική πράξη της ίδρυσης της επιτροπής, στην παράγραφο (α), θέτει ως πρώτη αποστολή «την ανάδειξη των αξιών του ελληνικού Έθνους, του πολιτισμού και της ιστορίας, όπως αυτά διαμορφώθηκαν από τη σύσταση του ελληνικού Κράτους μέχρι σήμερα».
Η επιτροπή, λοιπόν, έχει θεσμική υποχρέωση, να αναδείξει τις παραπάνω αξίες και τον παραπάνω πολιτισμό και την ιστορία, όπως αυτά όντως έχουν προσληφθεί στην, ό,τι μπορεί να αποκληθεί, «εθνική συνείδηση», μια συνείδηση που επί 200 χρόνια, στα μεγάλα εθνικά θέματα, εμφανίζεται εξαιρετικά συνεκτική και μπορεί να θεωρηθεί ότι εκφράζει όντως τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Ειδικώς δε σε ό,τι αφορά την Επανάσταση του 1821, αυτή η ίδια η πλειοψηφία, έχει μια δεδομένη αντίληψη, για τα αίτιά της, τους ηγέτες της, για τις ιδέες, τις παραδόσεις και τα σύμβολα που την είχαν εμπνεύσει μα και για τα οράματά της.
Βεβαίως, υπάρχουν κι εκείνοι, των οποίων οι απόψεις επί των καλουμένων «εθνικών θεμάτων», (εδώ και το ζήτημα της ελληνικής Ιστορίας όχι μόνο στο επίπεδο της ανάλυσης των αιτίων και συνεπειών του εθνικού ιστορικού μας γίγνεσθαι, μα ακόμα και σ’ αυτό το επίπεδο της ανάγνωσης αυτών τούτων των ιστορικών γεγονότων), δεν συμπίπτουν πάντα (ή και καθόλου) με αυτές της πλειοψηφίας του ελληνικού Έθνους, όμως θα έλεγα, όσο σεβαστές είναι καθαυτές οι παραπάνω απόψεις, κι είναι σεβαστές εφόσον πράγματι εκπορεύονται από ελεύθερες ατομικές βουλήσεις, οι οποίες ασφαλώς καμία άλλη σκοπιμότητα δεν εξυπηρετούν παρεκτός αυτή της παρουσίασης μιας κατά την άποψή τους ιστορικής αλήθειας ή ερμηνείας της, εν τούτοις, η επιτροπή, υποχρεούται να αναδείξει εκείνες τις αξίες και εκείνον τον πολιτισμό και εκείνες τις ερμηνείες των ιστορικών γεγονότων και των πρωταγωνιστών τους, που εδώ και 200 χρόνια αδιαμφισβήτητα κυριαρχούν στη συλλογική συνείδηση του Έθνους.
Στις εθνικές επετείους, ποτέ και σε καμία χώρα, δεν προβάλλονται στα πλαίσια των «επισήμων» εορταστικών εκδηλώσεων θέσεις και απόψεις πέραν αυτών που εκφράζουν τη συλλογική εθνική αντίληψη και συνείδηση για το δεδομένο ιστορικό γεγονός που εορτάζεται με τη συγκεκριμένη εορτή που είναι αφιερωμένη σ’ αυτό. Αν δε συμβαίνει αυτό πολύ απλά δεν πρόκειται περί «εθνικής επετείου».
Οι αντίθετες απόψεις, που εκφράζονται όχι μονάχα για τα αίτια που προκάλεσαν το εορταζόμενο γεγονός, αλλά ακόμα και για την αλήθεια του γεγονότος αυτού, στα πλαίσια τέτοιων εορταστικών εκδηλώσεων δεν έχουν θέση στις «επίσημες» εορτές, έως ότου τουλάχιστον, οι απόψεις αυτές, θα κατορθώσουν να εκφράσουν την πλειοψηφία του Έθνους.
Βεβαίως, αν δεν έχουν «επίσημη» θέση σε μια «επίσημη» εθνική εορτή τέτοιες απόψεις, ουδείς μπορεί, αλλά και ουδείς έχει το δικαίωμα, να απαγορεύσει σε όσους τις έχουν να τις προβάλλουν δημοσίως μα και να πασχίζουν να τις διαδώσουν και επιβάλλουν με δημοκρατικό τρόπο μέσω των επιχειρημάτων τους στο λαό, παρουσιάζοντάς τες σε ομιλίες τους σε λαϊκές συναθροίσεις ή σε άρθρα, βιβλία, ανακοινώσεις σε διάφορα forum ή think tanks.
Όμως, είναι άλλο πράγμα οι παραπάνω δραστηριότητες που επιχειρούν την διάδοση των ιδεών, που πρέπει να είναι πράγματι ακώλυτες σε μια Δημοκρατία, και είναι άλλο πράγμα, μια θεσμική επιτροπή όπως η επιτροπή «Ελλάδα 2021», να επιχειρείται από κάποιους να μετατραπεί σε forum ή σε think tank.
Η επιτροπή «Ελλάδα 2021», είναι υποχρεωμένη θεσμικά, εκ του νόμου δυνάμει του οποίου συγκροτήθηκε, να προβάλλει τις κρατούσες εθνικές αξίες, τον πολιτισμό του ελληνικού Έθνους, και ειδικώς ως προς το 1821, ό,τι το ελληνικό Έθνος εδώ και 200 χρόνια έχει αποδεχτεί ως «αληθινό».
Σ’ αυτά τα 200 χρόνια, δεν είναι ασφαλώς η πρώτη φορά που εμφανίζονται απόψεις αποκλίνουσες απ΄ αυτές της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, για τα ιστορικά γεγονότα από το 1821 και μετά, (μα και για τα πριν από αυτά), απόψεις ποικίλες και επί πολλών θεμάτων. Ο λαός τις άκουσε, τις διάβασε, τις αξιολόγησε. Ό,τι αποκαλούμε «εθνική συνείδηση», αποτελεί μια γνώση και αντίληψη πραγμάτων, που έχει διαμορφωθεί ακριβώς πάνω στα πολλά επιχειρήματα που ο συλλογικός εθνικός νους προσλαμβάνει διαρκώς, και διαρκώς τα αξιολογεί. Τώρα, το αν κάποιες απόψεις επί των εθνικών μας θεμάτων παραμένουν μειοψηφικές ή και άκρως περιθωριακές, γι’ αυτό βεβαίως κάτι ευθύνεται, χωρίς πάντως, αυτή τη τελευταία διατύπωση, να επιθυμώ να τη γενικεύσω ισχυριζόμενος πως ο,τιδήποτε αποτελεί μειοψηφική άποψη είναι και εξ ορισμού υποδεέστερης σημασίας και χρησιμότητας ή ότι δεν είναι δυνατό κάποια στιγμή στο μέλλον να καταστεί και πλειοψηφική. Αυτό που εδώ υπογραμμίζεται, είναι η ειδική μας αναφορά στον χαρακτήρα που πρέπει να έχει η επιτροπή «Ελλάδα 2021», η οποία οφείλει να μην μετατραπεί σε πεδίο ιδεολογικής αντιπαράθεσης πάνω σε ζητήματα που άπτονται των εθνικών μας παρακαταθηκών, και αυτό που απορρίπτεται είναι να μεταλλαχθεί η επιτροπή αυτή σε forum ή think tank. Το ίδιο θα ισχυριζόμουν, ανεξάρτητα από το ποια είναι η κυρίαρχη αντίληψη στα εθνικά θέματα, «κυρίαρχη» στην συλλογική εθνική συνείδηση.
Όλες οι απόψεις, ασφαλώς ελεύθερα να εκφέρονται και διαδίδονται, διότι αυτό όχι απλά επιτρέπει, μα επιτάσσει η Δημοκρατία, όμως, αυτό που δεν δικαιούνται, είναι να επιχειρούν με τρόπο «λαθραίο», δηλαδή, εκμεταλλευόμενες την δυνατότητα πρόσβασής τους σε ένα επίσημο κρατικό θεσμό που διαθέτει δημόσιο μικρόφωνο εθνικής εμβέλειας μα και πόρους για τη στήριξη της αποστολής του, να επιχειρούν να διεισδύσουν σε ένα αξιόλογο από άποψη μεγέθους «ακροατήριο», το οποίο από μόνες τους δεν μπορούν επ’ ουδενί να συγκροτήσουν, και εκείθεν να επιχειρήσουν να πλήξουν τις εθνικές ευαισθησίες του λαού, προβάλλοντας τις δικές τους μειοψηφικές απόψεις, ενίοτε δε τόσο μειοψηφικές, ώστε να καταντούν να μην είναι κάτι περισσότερο από ατομικές ή από απόψεις μιας ομάδας μεγέθους παρέας. Ούτως ή άλλως, κάποιες απόψεις, που δεν βρίσκουν στα (ή σε ορισμένα) εθνικά ζητήματα, σοβαρά ερείσματα στα λαϊκά στρώματα, υπερεκπροσωπούνται στα τηλεοπτικά πάνελ, σε βαθμό ώστε αν και μειοψηφικές, εν τούτοις, να απολαμβάνουν περισσότερο χρόνο δημοσιότητας ιδίως σε ορισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Τέλος, πριν κλείσω το παρόν άρθρο, δύο πολύ σύντομες τοποθετήσεις πάνω στις παραγράφους (β) και (γ) του άρθρου 114 του παραπάνω νόμου 4622/2019.
Αναφέρει η παράγραφος (β) ως αποστολή (πέραν των όσων διαλαμβάνονται στην παράγραφο (α) στην οποία αναφερθήκαμε παραπάνω), την «ανάδειξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων και ιδιαιτεροτήτων της Ελλάδος». Προσπαθώ να αντιληφθώ το περιεχόμενο αυτής της αποστολής της επιτροπής : Πρώτα απ’ όλα η «ανάδειξη» που ζητείται, έχει κάποιο συγκριτικό χαρακτήρα με «πλεονεκτήματα» και τις «ιδιαιτερότητες» κάποιων άλλων χωρών, ή, γενικώς θα μιλήσουμε για «πλεονεκτήματα» και «ιδιαιτερότητες» ημών των ιδίων, οπότε η σύγκριση (ερωτώ) θα γίνει ως προς τι και ποιον; (Ή μήπως δεν χρειάζονται γενικώς «συγκρίσεις»;) Δεύτερον, μιας και το αίτημα της ανάδειξης των «πλεονεκτημάτων» και «ιδιαιτεροτήτων» γίνεται στα πλαίσια των εορτασμών της Επανάστασης του 1821, ποιο είναι το περιεχόμενο αυτών των «πλεονεκτημάτων» και «ιδιαιτεροτήτων», των οποίων την ανάδειξη ο νόμος αιτείται από την επιτροπή; Επί ποίων τομέων θα γίνει η εστίαση σε ό,τι αφορά το ζήτημα των «πλεονεκτημάτων» και τι εννοεί ο νομοθέτης με τη λέξη «ιδιαιτερότητες»;
Τέλος σε ό,τι αφορά την παράγραφο (γ), η οποία αναφέρει ως αποστολή της επιτροπής τη «δημιουργία ενιαίας εικόνας (branding) της χώρας και των φορέων του Ελληνικού Κράτους», κι εδώ αυτή η «εικόνα» μου φαίνεται εντελώς αόριστη και γενική, ενώ αυτό το «branding», εκτός κι αν κάνω λάθος, είναι όρος που χιλιοχρησιμοποιείται στο marketing, επομένως, ευλόγως διερωτώμαι, αν εδώ αιτείται από την επιτροπή να προβεί σε ένα είδος marketing για την προώθηση της άνω «εικόνας» «της χώρας και των φορέων του Ελληνικού Κράτους» (ποιών «φορέων»;). Παρόλο που έχω υπόψη μου κάποιες επί του θέματος τοποθετήσεις στη Βουλή κατά τη συζήτηση του νόμου, εν τούτοις, εξακολουθώ να διατηρώ τις επιφυλάξεις μου.
Προσωπικά, περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον να δω πως θα εξειδικευτούν τα αιτήματα των άνω δύο παραγράφων, σημειώνοντας εκ προοιμίου, πως είμαι πάντα εξαιρετικά επιφυλακτικός και «κουμπωμένος» όταν σε κείμενα του νόμου συναντώ όρους γενικόλογους χωρίς επαρκή ορισμό και περιγραφή τους, ως εάν να θεωρείται πώς είναι αυτονόητα αυτά τα πράγματα στον κοινό νου, πράγμα που, τουλάχιστον σε ό,τι με αφορά, δεν συμβαίνει.
Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις
