‘Ην Πάσα η Γη Χείλος Εν και Φωνή Μια Πάσι.
Όταν  πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια κυκλοφόρησε το βιβλίο ( Συναισθηματική Νοημοσύνη ) του Ντανιέλ Γκόλμαν, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων το αγόρασε, ελπίζοντας μέσα σ’ αυτό να βρει κάποιες απαντήσεις για τις ανερμήνευτες συναισθηματικές συγκινήσεις που τους συγκλόνιζαν. Αλλά δυστυχώς, το αποτέλεσμα  της προσπάθειας ήταν απογοητευτικό, γιατί το βιβλίο   περιέπλεξε μάλλον τα πράγματα παρά τα ερμήνευσε.
Η ανεπάρκεια αυτού  του βιβλίου και η σοβαρότητα του θέματος, όπως από τότε κατάλαβα, με οδήγησε σε έρευνα η οποία κατέληξε σε ένα κεφάλαιο με τον ίδιο τίτλο στο βιβλίο μου ( ΕΓΩ ) το οποίο κυκλοφόρησε το 2005 και που περιέγραψε ικανοποιητικά την λειτουργία αυτού που τότε ονομαζόταν Συναισθηματική Νοημοσύνη.
Όταν επανακυκλοφόρησα το ίδιο βιβλίο το 2009 στον τίτλο του  ιδίου κεφαλαίου πρόσθεσα ( Ήν Πάσα η Γη Χείλος Εν και Φωνή Μια Πάσι ) όπως επίσης και  (Αισθητική και Συναισθηματική Αντανακλαστική Αντίδραση) γιατί εν τω μεταξύ, διαλογιζόμενος, πάντα με το υπαρξιακό ερώτημα του ανθρώπου, ανακάλυψα νέες προεκτάσεις των περί συναισθημάτων ιδεών.
Κάποιες από αυτές  τις ιδέες είναι  ότι τα Συναισθήματα  λειτουργούν αντανακλαστικά, όπως και οι αισθήσεις.
Ότι εξ’ αυτού του λόγου δεν δύναται να έχουν νοημοσύνη.
Ότι όλα τα Όντα  της Γής και  πιθανόν του Σύμπαντος, άρχονται από αυτήν την αυτόματη αντανακλαστική αντίδραση.
Και το σημαντικό, ότι  το κρυμμένο νόημα του Βιβλικού γνωμικού  ( Ην Πάσα η Γη Χείλος Εν και Φωνή Μια Πάσι) αναφέρεται σ’ αυτή τη Παγκόσμια  Αρχή,         την Αισθητική και Συναισθηματική Αντανακλαστική Αντίδραση.
Το δε ακόμα πιο  Συγκλονιστικό, είναι,  πως οι ΓΝΩΣΤΕΣ αυτού του Παγκόσμιου Νόμου, δημιουργώντας τα κατάλληλα ερεθίσματα ( εξαρτημένα αντανακλαστικά)  θα μπορούσαν να προγραμματίσουν κατά τα συμφέροντά τους, τα υπό την εποπτεία τους Όντα της Γης και πιθανόν του Σύμπαντος.
Σ υ ν α ρ π  α σ τ ι κ  ό  δ ε ν ε ί ν α ι ? Ασφαλώς και είναι.
Στο βιβλίο μου( ΕΓΩ ) δεν περιγράφω τι είναι το Συναίσθημα, αλλά το πώς λειτουργεί, πως καθορίζει  την συμπεριφορά μας και πως αυτό προγραμματίζεται.     Τώρα και κάτω από την πίεση της ανάγκης, αναγκάσθηκα να προχωρήσω περισσότερο  και να ανακαλύψω νέους κόσμους ιδεών, εξ’ ίσου ωραίους, συναρπαστικούς και λυτρωτικούς. Και τούτο γιατί στην παρούσα πρόκληση ήμουν από καιρό έτοιμος όχι για την Αλεξάνδρεια που χάνω, αλλά για την Αλεξάνδρεια που φθάνω.
Λεξικό Δημητράκου: Λήμμα Συναίσθημα:  Συναίσθημα είναι η ευχάριστη ή δυσάρεστη Ψυχική κατάσταση.
Σας ικανοποίει η απάντηση; Όχι βεβαίως, γιατί περιέχει την αμφισβητούμενη έννοια περί ψυχής.  Π.χ.  Εγώ αισθάνομαι ή η Ψυχή; Το σώμα αισθάνεται ή το Εγώ;   Υπάρχει νόημα Ζωής σε μια Ψυχή χωρίς Εγώ;  Υπάρχει νόημα Ζωής σε ένα σώμα χωρίς Εγώ;
Αυτό που με βεβαιότητα γνωρίζουμε και κατανοούμαι είναι ότι η Ψυχή είναι κάτι εντελώς  δικό μου, όπως π.χ. το αυτοκίνητό μου, το σπίτι μου, το παιδί μου, ο Νους μου, ο εαυτός μου, η θλίψη μου, το σώμα μου, η συνείδησή μου, η συνειδητότητά μου. Από τον τρόπω που μιλάμε  φαίνετε πως τα πάντα ανήκουν στο ΕΓΩ. Γι’ αυτόν τον λόγο, αλλά και για τους άλλους που ακολουθούν, εφεξής, όπου γράφω την λέξη ΕΓΩ θα εννοώ και την λέξη Ψυχή ταυτόχρονα.
Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τόμος 9 σελ. 494.  ΕΓΩ ως φιλοσοφικός και υπαρξιακός όρος.
‘Όρος δι’ ου οι φιλόσοφοι  δηλούσι την ΨΥΧΗ, εφ’ όσον αύτη έχει επίγνωση εαυτής, ήτοι επίγνωση των διαφόρων καταστάσεων και  δράσεών της.
Ο Καρτέσιος δια  του  ( Σκέπτομαι  Άρα Υπάρχω )αντικαθιστά  την Ψυχή δια του  ΕΓΩ, η συνταύτιση δε αύτη δεν περιορίζεται εις τον χαρακτηρισμό της σχέσεως μεταξύ της Ψυχής και του ΕΓΩ, αλλά προεκτείνεται στο.
( Εφ’ όσον έχω  σαφή έννοια, (λέγει  ο Καρτέσιο) Εμαυτού,  ως νοούσης και  μη υλικής οντότητας και του σώματός μου ως υλικού και Μη νοούντος αντικειμένου, (εδώ ο Καρτέσιος σκόπιμα ή όχι, αγνόησε ότι το σώμα είναι αισθαντικό). Είμαι βέβαιος,  ότι το ΕΓΩ μου, δηλαδή η Ψυχή μου, είναι καθ’ ολοκληρίαν διάφορων του  σώματος και ότι δύναται να υπάρξει άνευ του τελευταίου.
Σε μια εποχή  όπου η γνώση και η φιλοσοφία  ηλέγχετο απόλυτα από την εκκλησία και το φυσικό σώμα με τις αισθήσεις και τα ένστικτα εθεωρείτο η κατοικία του Διαβόλου, με ότι συνεπάγετε αυτό για εκείνη την εποχή.  Δεν είναι απορροίας άξιο γιατί ο Καρτέσιος ΑΓΝΟΗΣΕ τον ρόλο της σωματικής Αίσθησης, στην δημιουργία Νοήματος από το νοήμον Διασκεπτικό ΕΓΩ.
Το αμέσως επόμενο  ερώτημα που αυτομάτως αναδύεται,  είναι, γιατί αυτή η πολύτιμη  πληροφορία, που δίνει απαντήσεις  σε πολλά αναπάντητα ερωτήματα  της εποχής μας, είναι στο  σκοτάδι εδώ και 350 χρόνια και το ΕΓΩ-ΨΥΧΗ, αφημένο στα χέρια Επίβουλων Ανατολικών και Δυτικών Δασκάλων  κατασυκοφαντείται διαρκώς ως υπεύθυνο της σημερινής ανθρώπινης τερατώδους Δυστυχίας.
Σύμφωνα με τον Καρτέσιο, με τον οποίο και  συμφωνώ επ’ αυτού ,το ΕΓΩ-ΨΥΧΗ Νοεί και Αυτό είναι που επιβιώνει μετά τον θάνατο του φυσικού σώματος στο επέκεινα.
Ερώτημα: Μπορεί  να Νοηθεί Σκέψη, χωρίς Βούληση,  Ενόραση, Μνήμη και Νοημοσύνη;
Ο Χ Ι  Ε Ι Ν Α Ι η βέβαιη απάντηση.
Κατά συνέπεια, Αυτό που οι Ιερείς,  στην εξόδια ακολουθία εύχονται, (Αιώνια η Μνήμη Αυτού) Ουσιαστικά, εύχονται την επιβίωση του Διασκεπτικού και Βουλητικού ΕΓΩ-ΨΥΧΗ στην Αιωνιότητα. Και σ’ αυτό επίσης θα συμφωνήσω, γιατί έτσι έχει νόημα και η Νίκη του Χριστού επί του Θανάτου.
Η επιβίωση του ΕΓΩ-ΨΥΧΗ στο επέκεινα μετά τον θάνατο του  σώματος, ήταν και  εξακολουθεί να είναι  το ζητούμενο όλων των Μυστικιστών  στους αιώνες.
Συμπέρασμα: Το ΕΓΩ είναι Διασκεπτικό, Βουλητικό, Ενορατικό και είναι το Άλφα  και το Ωμέγα της Ζωής. Δεν υπήρξε δεν υπάρχει και ούτε δύναται να υπάρξει Ζωντανό Πλάσμα χωρίς Σκέψη και Βούληση στο Σύμπαν.
Απόδειξη  Α:  Όταν για ιατρικούς λόγους και όχι μόνο, γίνεται λοβοτομή σε κάποιο άτομο, Αυτό χάνει οριστικά τον Δυνητικό Παράγοντα  ΕΓΩ-ΕΙΜΑΙ,   ΕΓΩ-ΘΕΛΩ  και γίνεται ένα άβουλο αισθαντικό υποκείμενο, δηλαδή φυτό.
Απόδειξη  Β: Προς όλους τους φερέλπιδες ταξιδευτές του ονείρου ,τους καλώς αγκιστρωμένους και καλώς υπηρετούντες διάφορους Δασκάλους . Να θυμάστε, ότι κατά την διάρκεια της εκστατικής σας εμπειρίας, Αυτό που Ταξιδεύει, οράτε και στην συνέχεια εκλογικεύει την εμπειρία, είναι το ΕΓΩ  και η παιδεία του, έλλογη και Συναισθηματική.
Η περιγραφή του  τρόπου εκπαίδευσης του Συναισθήματος  ξεκινά από εδώ, με την αποκατάσταση πολυτιμότατων εννοιών και με πρώτη αυτή του ΕΓΩ, Αυτού του τόσο σκληρά συκοφαντημένου και απαξιωμένου στοιχείου Ζωής, που ΕΓΩ τολμώ να μετονομάσω από ΑΝΤΩΝΥΜΙΑ  σε  ΟΝΤΩΝΥΜΙΑ, στο όνομα του ΟΝΤΟΣ δηλαδή.
Άς  επιστρέψουμε τώρα στο θέμα της Συναισθηματικής  Εκπαίδευσης, ξεδιαλύνοντας  ένα  ακόμη άγνωστο όνομα, αυτό του  Συναισθήματος.                   Η λέξη είναι σύνθετη και αποτελείται από το προσθετικό ΣΥΝ και τη λέξη Αίσθηση. Δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητο να ερμηνεύσω τι είναι η αίσθηση, είναι όμως απαραίτητο να δηλώσω ότι οι αισθήσεις ΔΕΝ Έχουν αφ’ εαυτού τους νοημοσύνη. Κατά συνέπεια δημιουργείτε  ερώτημα ως προς τον όρο (Συναισθηματική Εκπαίδευση.)
Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα συμπεράσματα έχουμε ένα άϋλο Διασκεπτικό, Βουλητικό και Ενορατικό ΕΓΩ και ένα φυσικό σώμα που αισθάνεται πόνο ή ηδονή, κρύο ή ζέστη, ευχάριστα ή δυσάρεστα και βέβαια ένα νευρικό σύστημα που μεταφέρει αυτά  τα ερεθίσματα στον εγκέφαλο του φυσικού σώματος.
Ερώτημα: Ποιος είναι  ο έλλογος φορέας που σχηματίζει νοήματα από τους απτούς αισθητικούς  ερεθισμούς του νευρικού συστήματος;                                                   Απάντηση: Το ΕΓΩ βεβαίως, γιατί αυτό σκέπτεται, αυτό βούλεται και αυτό οράτε.
Ερώτημα: Είναι δυνατόν  ο αϋλος διασκεπτικός παράγων  ΕΓΩ,  να αυτοπροσδιορισθεί στον φυσικό κόσμο χωρίς αυτή τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ της ηδονής και του πόνου, του Δένδρου του Καλού και του Κακού; ΟΧΙ είναι η βέβαιη απάντηση.
Άρα, για να γευθούμε τους καρπού του Δένδρου της Ζωής, είναι απαραίτητο να περάσουμε πρώτα από την αντίληψη και κατανόηση της ευχάριστης και δυσάρεστης αισθητικής βιωματικής εμπειρίας των καρπών του Δένδρου του Καλού και του Κακού, του Φυσικού μας Σώματος δηλαδή.
Και που, όλες αυτές  οι αισθητικές εμπειρίες μετατρέπονται  σε νοήματα από το Διασκεπτικό  ΕΓΩ;   Στον ΝΟΥ του όντος που φωλιάζει.
Ερώτημα:  Τι είναι ο ΝΟΥΣ;
Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, λήμμα ΝΟΥΣ.
Δια τον Αναξαγόρα  ο Νους είναι η δύναμις,  ήτις εισεχώρησεν  εις το αρχικών Χάος (Χώρο)  των ανάμικτων στοιχείων και διακόσμησε Αυτά, ήτοι εδημιούργησε την τάξην του Σύμπαντος, άνευ της οποίας δεν θα υπήρχε Κόσμος υποκείμενος εις οιονδήποτε νόμο  και νοητός καθ’ οιονδήποτε τρόπον δια τον άνθρωπο.
Ο Θεόφραστος και  ο Στράτων ο Λαμψακινός, θεωρούν τον Νουν ως ΕΜΦΥΤΟΝ των ανθρώπων, αλλά προϊόν εξελίξεως.
Κατά δε τους Στωικούς, ο ανθρώπινος Νους είναι απόσπασμα του Κοσμικού Νου.
Αυτό που με εντυπωσιάζει,  από αυτά τα κατά πάσαν πιθανότητα λογοκριμένα, αλλά εντυπωσιακά συμπεράσματα των Αρχαίων προγόνων μας, είναι η παντελής απουσία λόγου περί σκέψης, βούλησης, ενόρασης και ΕΓΩ. Είναι δυνατόν έλλογο ον να φτάσει σε τέτοια συμπεράσματα, χωρίς να έχει επισημάνει τις προαναφερθέντες ιδιότητες;     Όχι είναι η βέβαιη απάντηση.
Ως προς το εξαίρετο συμπέρασμα του Αναξαγόρα, σημειώνω, πως το ΕΓΩ είναι αυτό που έχει σκέψη, βούληση και ενόραση, ιδιότητες απαραίτητες για την πραγματοποίηση ΕΡΓΟΥ και όχι ο Νους.
Ως προς το συμπέρασμα δε, του Θεόφραστου και του Στράτωνος του Λαμψακινού, ΑΝΤΙΛΕΓΩ, πως το ΕΓΩ είναι προϊόν εξελίξεως μέσα στον  ΑΥΘΗΠΑΡΚΤΟ Νου των Ανθρώπων.
Και τέλος οι Στωικοί, που δηλώνουν σαφώς, ότι ο Ανθρώπινος Νους είναι Απόσπασμα του Κοσμικού Νου, χωρίς να έχει διασωθεί η έννοια του Κοσμικού Νου.
Αν δεχθούμε ότι  ο Κοσμικός Νους είναι το Σύμπαν, στον χώρο του οποίου τα πάντα συμβαίνουν, τότε και  ο ανθρώπινος Νους είναι επίσης Χώρος, γιατί και σ’ Αυτόν τα πάντα αναπαρίστανται. Συμπληρωματικά δε όλων αυτών, θέλω να προσθέσω δυο ακόμη γνώμες, μια παλιά και μια νέα, οι οποίες και με βοήθησαν αρκετά,  να φτάσω στα τελικά μου περί Νου συμπεράσματα.
Τζέιμς Τζίνς, Διευθυντής του Βασιλικού Αστεροσκοπείου της  Αγγλίας, δεκαετία του 1970. ( Το Σύμπαν λειτουργεί ως Σκέψη μάλλον  παρά σαν Μηχανή )
Ωριγένης:   Έλλην Χριστιανός Φιλόσοφος,  Αλεξάνδρεια, περίπου 150 μ. χ.           ( Ο Θεός και Πατήρ, Περιέχων τα Πάντα, Φθάνει εις Έκαστον των Όντων, Μεταδούς Εκάστω, από του Ιδίου ΕΙΝΑΙ. Το αρχικώς Εν, Καταμερίζεται σε Άπειρες Υποστάσεις, τα ΟΝΤΑ ).
Λήμμα Νους, όπως το οραματίσθηκα. Ο Νους είναι ένας απειροδιάστατος διανυσματικός ΧΩΡΟΣ όλων των πιθανοτήτων και αποτελείται, από όλους τους νοητικούς, συναισθηματικούς και αισθητικούς συνδυασμούς ενός απειροσυνόλου διανυσμάτων βάσης με μιγαδικούς συντελεστές.       Το άπειρο μέγεθος του Νου, προέρχεται από το γεγονός,  ότι όλα τα από νοητική, αισθητική και συναισθηματική άποψη ερεθίσματα, μπορούν να καταλάβουν  έναν άπειρο αριθμό από  Μη ισοδύναμες προεκτάσεις. Οι αισθητές ιδιότητες του Νου δίνουν σ’ Αυτόν μια ολότητα,  που είναι πολύ μεγαλύτερη από την άπειρη συλλογή ιδεών και συναισθημάτων που αναπαριστά.    Ο Νους έχει μια δική του ύπαρξη και ακεραιότητα που ξεπερνά τα μεμονωμένα νοητικά και αισθητικά ερεθίσματα που τον πληρούν. Το ΕΓΩ λόγου χάριν, μπορεί να αναδιατάξει όλες τις ιδέες και τις αισθήσεις του Νου, διατηρώντας τη δομή του Νου αμετάβλητη.
Ο Νους είναι Χώρος  και μέσα σ’ αυτόν  τον απειροδιάστατο Χώρο Αγάπης, ένα  ΕΓΩ  δρα  και  ένας ουδέτερος αισθαντικός   ΝΟΥΣ ΟΡΑ   ο   ΟΥΡΑΝΟΣ.                 Η δράση των θετικών και αρνητικών σωματιδίων που συμβάλει στην εξελικτική διαδικασία του Σύμπαντος, είναι η ίδια που μετέχει και στην εξελικτική διαδικασία του ΕΓΩ με την μορφή των αρνητικών και θετικών αισθητικών ερεθισμών.
Σημ. Η περιγραφή του ΝΟΥ-ΧΩΡΟΥ προέκυψε και από την επεξεργασία της θεωρίας περί χώρου του Γερμανού μαθηματικού Χίλμπερτ.    Κλείνοντας δε, το περί Νου και ΕΓΩ μέρος αυτού του κειμένου, έρχομαι στο θέμα του Συναισθήματος και της Εκπαίδευσής του.
Λεξικό Δημητράκου, λήμμα Συναίσθημα: Ευχάριστη ή δυσάρεστη ψυχική κατάσταση. Είναι αλήθεια ότι ο ορισμός είναι πολύ περιορισμένος, όμως είναι σαφής, ευχάριστη ή δυσάρεστη ψυχική κατάσταση.                                                                    Ερώτημα:  Από πού προκύπτει αυτή η δυσάρεστη ή ευχάριστη Ψυχική κατάσταση;
Απάντηση:  Από  ευχάριστη ή δυσάρεστη αισθητική  εμπειρία του σώματος.                    Και ποιό είναι αυτό που νοηματοδοτεί και εκλογικεύει αυτή την αισθητική εμπειρία;     Το ΕΓΩ-ΨΥΧΗ ασφαλώς.
Τι  είναι λοιπόν αυτό το ΣΥΝ που μετατρέπει την αισθητική εμπειρία του σώματος σε ενεργό Συναίσθημα;
ΤΑΥΤΟΠΑΘΗΣ, ο παθόν τα αυτά, ο υποκείμενος  εις τα αυτά παθήματα, εις όμοια τύχη, με τις ιδέες, τα Συναισθήματα και τα αντικείμενα της ταύτισής του.
Ταύτιση-ταύτιση-ταύτιση και πάλι ταύτιση, η ταύτιση είναι Νόμος του Φυσικού Κόσμου, κανένα  θηλαστικό δεν μπορεί να επιβιώσει στο Φυσικό του περιβάλλον αν δεν ταυτισθεί απόλυτα με τις συνήθειες,  τα  ήθη και τους θεσμούς, του γένους ή του πολιτισμού στον οποίο γεννήθηκε.
Μέσω  της Ταύτισης, οι θείες ιδιότητες  του ΕΓΩ, Σκέψη, Βούληση, Ενόραση, περνούν  στις αισθήσεις του  Φυσικού Σώματος  και τις μετατρέπουν  σε ενεργά Συναισθηματικά νοήματα, η ένταση, ποιότητα και λειτουργία των οποίων εξελίσσει το ΕΓΩ σε Θεό ή Διάβολο.
Ο πόνος είναι απτή αίσθηση του σώματος και με την εκδήλωσή του εμφανίζετε ο φόβος, ο φόβος είναι συναίσθημα σε μικρή κλίμακα και είναι εκπαιδευτικός, αυτός μας αναγκάζει να γινόμαστε προσεκτικοί στη Ζωή.                                                                     Το ΕΓΩ βούλεται και οράτε για το πώς να τον αποφύγει, να τον ανακουφίσει, να τον νοηματοδοτήσει και να τον απομνημονεύσει, ούτως ώστε να τον γνωρίζει στο μέλλον.    Όταν το ΕΓΩ είναι απαίδευτο, αδύνατο ή σε άγνοια, πανικοβάλετε, χάνει την συγκριτική του ικανότητα, ο φόβος γιγαντώνεται σε τρόμο και το ΕΓΩ χάνετε στα ανεξέλεκτα κύματά του.
Τα  πάντα ξεκινούν από  το φυσικό σώμα, αισθαντικό πομπό και δέκτη ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων ή ενεργειών που γεμίζουν το Σύμπαν.                                       Η κυκλοφορία αυτών των ηλεκτρομαγνητικών ενεργειών μέσα στο φυσικό σώμα, παίζει τον ρόλο συνδέσμου και επικοινωνίας μεταξύ των διαφόρων οργάνων του οργανισμού και καθορίζουν εν πολλοίς την ευχάριστη η δυσάρεστη αίσθηση που πλεονάζει στο σώμα.
Για μας τους πολιτισμένους, η μοναδική περίοδος απρόσκοπτης  κυκλοφορίας αυτών των ενεργειών είναι η περίοδος κυοφορίας μέσα στην Μητρική Μήτρα και ειδικότερα τους πρώτους δυο μήνες της κύησης.                                                               Στον πέμπτο μήνα, το μαγεμένο από την Μακαριότητα της ενδομητρίου ανάπτυξης ΕΓΩ-ΨΥΧΗ αφυπνίζετε και αρχίζει να αποκτά αντίληψη του εξωτερικού κόσμου αντιδρώντας σ’ αυτόν με τις γνωστές κλωτσιές.
Η βιωματική ανάμνηση αυτής της Μακάριας ενδομητρίου περιόδου, βαθιά εδραιωμένης  στις μνήμες του Εγκεφάλου  μας, είναι και  το ζητούμενο κάθε ΕΓΩ στην εξωμήτριο Ζωή. Είναι αυτή που μας ωθεί μέχρι τα άστρα για να την ξαναβρούμε, είναι η ίδια που κίνησε τα πάντα στις επαναστάσεις των ανθρώπων και είναι η ίδια, πάνω στην οποία όλοι οι Ιερείς αυτού του Πλανήτη, έκτισαν τους υποκειμενικούς πύργους επικυριαρχίας τους.
Προανέφερα ότι το φυσικό μας σώμα και οι λειτουργίες του,  εφ’ όσον αντιδρούν αντανακλαστικά, δύναται να προγραμματισθούν.   Αυτό βέβαια δεν είναι γνωστό, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι, όπως και ΕΓΩ βεβαίως πριν αρκετά χρόνια, πίστευα πως ήμουν ελεύθερος και κύριος του εαυτού μου. Τα δε λάθη και δυστυχίες μου τα απέδιδα πάντα στους άλλους, τα πολιτικά  πράγματα, την σκληρότητα των γυναικών, των ιερέων, των τραπεζών, του Διαβόλου κ.τ.λ.
Το ποίημα ( Η Πόλις ) του Καβάφη ήταν αυτό που μ’ έκανε να στρέψω το βλέμμα μου εσωτερικά και να Δω.   Ευτυχώς δεν παρέλυσα, δεν έγινα πέτρα από το βλέμμα της μέδουσας που αντίκρισα.   Όταν μετά από χρόνια ξεπέρασα το σοκ, είδα πεντακάθαρα την διάσταση ανάμεσα στις εγωϊκές μου επιθυμίες και τους προγραμματισμούς του φυσικού μου σώματος. Επαναλαμβάνω, την διάσταση ανάμεσα στις Εγωϊκές μου επιθυμίες και τους προγραμματισμούς του φυσικού μου σώματος. Παρά τις ενοχές και την αυτοαπόριψη που αισθανόμουν, σιγά  σιγά,  είδα και κατανόησα,  ότι ήμουν αιχμάλωτος εθισμών του σώματός μου,  οι οποίοι επιβλήθηκαν έξωθεν και οι οποίοι εθισμοί είχαν μια αυτονομία που ξεπερνούσε την βούλησή μου.
Η διαφορά ανάμεσα  σ’ αυτό που ήθελα  να είμαι και σ’ αυτό που οι προγραμματισμοί  του σώματός μου επέβαλαν, με σκότωνε.         Αυτό είναι η σχιζοφρένεια!!
Κάποτε,  σε μια προσπάθεια αναζήτησης του πραγματικού Θεϊκού Έργου στη Γη, έφτασα στο συμπέρασμα ότι το φυσικό μας περιβάλλον,  από το οποίο και  ο γενετικός μας κώδικας έχει εκπορευθεί, είναι το πραγματικό Έργο του Ιερού ή του Θεού και ότι μέσα στους νόμους λειτουργίας Αυτού του Έργου, κρύβετε και η νοημοσύνη ή η Ουσία, Αυτού, που το Έκτισε.
Ήταν αυτονόητο και φυσικό λοιπόν, να ορίσω   σημείο αναφοράς της νοημοσύνης μου Αυτούς τους Νόμους και μέσω Αυτών, να δώσω απάντηση στα ερωτήματα που με βασάνιζαν.  Ένας τέτοιος νόμος είναι, ότι στη φύση δεν υπάρχουν κενά, όταν κάτι πεθαίνει, κάτι αντίστοιχο γεννιέται, όταν η θερμοκρασία πεύτη το ψύχος ανεβαίνει, όταν αυξάνετε το κακό υποχωρεί το καλό και όταν το καλό είναι ανάπηρο αφ’ εαυτού του, τότε το κακό πλεονάζει,  απλά πράγματα  και αντικειμενικά.
Γιατί λοιπόν ο Άνθρωπος, ο εκ της Δημιουργίας Συνδημιουργός του Κόσμου, έφτασε σ’ αυτόν τον Αυτοεξευτελισμό της θείας του ιδιότητος;
Τέσσερις είναι οι πηγές ευδαιμονίας που πηγάζουν από το ίδιο του το σώμα και εξουδετερώνουν  τους πόνους, τους κόπους, τα άγχη και τον θάνατο που συνοδεύουν τη Ζωή.   Όταν αυτές οι πηγές στερέψουν, ο άνθρωπος γίνετε αυτοκαταστροφικός, γιατί δεν μπορεί να αντέξει  την παρά φύση κατάσταση που του επιβάλετε. Αυτές οι πηγές στέρεψαν όχι επειδή η Φύση το επέβαλε, αλλά επειδή κάποιο Υπέρ-Εγώ, από καιρό τις έχει καταστρέψει, οικοδομώντας πάνω στα ερείπιά τους, τους δικούς του χρυσοστόλιστους πύργους δυσαρέσκειας, πόνου, τρόμου, ψεύδους  και δυστυχίας για προσωπικό όφελος.
Αυτές οι πηγές ευδαιμονίας  είναι ο  Τοκετός,  ο Έρωτας,  ο  Θάνατος  και η  Φώτιση.  Είναι βαθύτατες εκστατικές εμπειρίες μακράς ανάμνησης, κατά την διάρκεια των οποίων το Εγώ-Ψυχή, χωρίς βούληση, οράται και βιώνει το Ασύλληπτο Μεγαλείο  ( του Απερίγραπτου )  Υπέρτατου.

ΤΟΚΕΤΟΣ

Θα πρέπει να ήταν γύρο στο 1950 όταν το Ελληνικό κράτος με νόμο, απαγόρευσε στις μαμές εκείνης  της εποχής να ασκούν το λειτούργημάτους  και παρεχώρησε στην τότε αναδυόμενη Μαιευτική επιστήμη, το προνόμιο της αποκλειστικότητας στον τοκετό. Ήταν η εποχή των μεγάλων επιστημονικών ανακαλύψεων και των εξ’ ίσου μεγάλων Δημοκρατικών κατακτήσεων.
Εκείνη την  εποχή, με πολύ έντονες τις τραγικές αναμνήσεις των δυο Παγκοσμίων πολέμων και του δικού μας εμφυλίου, έγινε μια τρομακτική έκρηξη τεχνολογικού και υλικού πλούτου, χωρίς κανείς να υποψιάζετο τις συνέπειες αυτού του νέου πολιτιστικού μοντέλου Ζωής που έντεχνα και εν ονόματι της οικονομικής ανάπτυξης προωθείτο.
Η αύξηση των  ασθενειών, καρδιάς, καρκίνου, σακχάρου, πολιομυελίτιδας, πίεσης ψυχασθένειες, σεξουαλικές διαστροφές και πολλές άλλες, ξεθώριαζαν μπροστά στις διαρκώς  νεοεμφανιζόμενες λαμπερές και αποτελεσματικές  θεραπευτικές πρακτικές. Η μόλυνση και καταστροφή του Φυσικού περιβάλλοντος ξεθώριαζε απελπιστικά μπροστά  στα πολύ γρήγορα και απαστράπτοντα αυτοκίνητα, αεροπλάνα και όνειρα. Το παρελθόν ξεχάστηκε και οι επιστήμες, καβάλα στο άρμα της έπαρσης, το δέλεαρ του πλούτου,  και της οριστικής τους απόσπασης από την Φύση και τους νόμους της, άρχισαν να κτίζουν νέους κόσμους, νέους πολιτισμούς, νέες συνήθειες, νέα ήθη, νέα έθιμα, νέους θεσμούς και νέους εθισμούς.
Σήμερα, εξήντα χρόνια μετά, είμαστε στο χείλος μιας ασύλληπτης καταστροφής που  όμοιά της δεν υπήρξε στο παρελθόν. Το πολιτιστικό μοντέλο που οι επιστήμες οικοδόμησαν στο όνομα της αυθεντίας τους, οδηγεί τη Ζωή του πλανήτη στην καταστροφή, αποδεικνύοντας, ότι οι επιστήμες, είναι χρήσιμες για την κατανόηση των νόμων της Ζωής και όχι υπηρέτριες των παντοειδών εξουσιαστών. Όταν λοιπόν τα πάντα βουλιάζουν στις μέρες μας και τα πάντα βρίσκονται υπό αναθεώρηση, έτσι και στην υπόθεση τοκετός, από το τέλος της δεκαετίας του 1970, ο Μεγάλος Γάλλος ιατρός μαιευτήρας Φρεντερίκ Λε Μπουαγιέ, εμπνευσμένος από ένα ταξίδι του στον τρίτο κόσμο, έκανε την μεγάλη επιστροφή στον φυσικό τοκετό, για να συναντήσει την λυσσώδη αντίδραση του ιατρικού κατεστημένου.     ΓΙΑΤΙ;
Εμπνευσμένος  και Εγώ από το έργο του, διεκδίκησα και γνώρισα το μεγαλείο του φυσικού τοκετού, για να είμαι σήμερα εδώ και να μπορώ να μιλώ για το μυστήριο της συναισθηματικής εκπαίδευσης.
Σας φαίνεται ίσως άκομψο και κάπως ανάποδο, να τοποθετώ τον τοκετό στις Μεγάλες Ευδαιμονικές απολαύσεις του ανθρώπινου σώματος και είναι αυτονόητο.  Όταν από την παιδική μας ηλικία, διδασκόμαστε και πειθόμαστε, ότι είμαστε αιωνίως αμαρτωλοί, επειδή ο Μεγάλος θεός του Αβραάμ.   (ΟΧΙ των άλλων Λαών), Καταράστηκε την Εύα, την Μητέρα των Γυναικών της Γης, να γεννά τα παιδιά της με πόνο και τον σύντροφό της να σέρνεται αιωνίως στη Γη ζητώντας συγνώμη από το Μεγάλο Έλεος αυτού του εκδικητικού και ακατανόητου θεού.
Τότε  δικαίως εντάχθηκα στην προσπάθεια να αναζητήσω την αλήθεια και να ανακαλύψω την μυστική και αποκεκριμένη σκοπιμότητα και δύναμη που διαιωνίζει αυτή τη μισάνθρωπη, απάνθρωπη και καταστροφική για τον άνθρωπο πρακτική.
Είδατε ποτέ έναν φυσικό τοκετό; Σίγουρα όχι, πιθανόν  κάποιοι τολμηροί να επιχείρησαν  μια επίσκεψη στα ενδότερα ενός μαιευτηρίου, αλλά είναι βέβαιο ότι ακόμα αναγουλιάζουν  από την ανάμνηση.  Κάποιοι  τυχεροί από εσάς, σίγουρα θα μείνατε εκστατικοί στον  τοκετό της γάτας ή του σκύλου σας. Και είμαι βέβαιος, ότι όλες εσείς, οι Μητέρες, που περάσατε από αυτές τις αποστειρωμένες από θετικά συναισθήματα αίθουσες τοκετού, ΔΕΝ έχετε ούτε μια όμορφη ανάμνηση από τον χώρο, στον οποίο θα μπορούσατε να αγγίξετε το Μέγιστο της ύπαρξής σας.
Ο φυσικός τοκετός  μιας Μητέρας είναι  ένα ονειρώδες  πέταγμα στην Λάμψη  του Ουρανού, μια  βαθειά διείσδυση  και κατανόηση  στα μυστήρια της  Ζωής και η πρώτη  αναπνοή του νεογέννητου  ανθρώπου ένα άγγιγμα της αιωνιότητος.  Εδώ, σ’ αυτή τη Βαθειά μυητική βιωματική εμπειρία παιδιού και γονέων, βρίσκετε και η μυστική δύναμη διαιώνισης της Ζωής.
ΕΔΩ, σ’ αυτή την τόσο καθοριστική και κρίσιμη περίοδο για όλους, έρχεται μια απάνθρωπη παρέμβαση, καλυμμένη με Ακαδημαϊκό μανδύα αυθεντικότητος, να καταστρέψει εν αγνοία της, Το Θείο Γεγονός Του Τοκετού, Την Πρώτη Ιερή Αναπνοή του Νεογέννητου Ανθρώπου, και να φυτέψει μέσα στο επιχείλιο σύστημα του εγκεφάλου, (Κέντρου αισθητικής και συναισθηματικής αντακλαστικής αντίδρασης) την  πρώτη κυψέλη Πόνου, Φόβου και Τρόμου, η μελλοντική λειτουργία της οποίας θα είναι ανεξέλικτη από την Βούληση του εις το μέλλον εξελισσόμενου ΕΓΩ.
Ο Άνθρωπος   Γεννιέται,   Άγιος,   Μακάριος  και    Αγαθός.
Και αυτή η Ιερότητά του, διαστρεβλώνεται δυναμικά στο αντίθετό της, μέσα στα Ανίερα, Βάρβαρα και Πολυτελή Σφαγεία των Μαιευτηρίων και τον Καιάδα του αποστειρωμένου θαλάμου νεογνών.
Το Ανθρώπινο  Εγώ-Ψυχή είναι προϊόν εξελίξεως  του τόπου, του χρόνου και του  πολιτιστικού μοντέλου στο οποίο γεννάτε. Ο νεογέννητος άνθρωπος έχει ένα παρθένο Εγώ, η μνήμη του οποίου έχει καταγράψει μόνον τις αγαθές και μακάριες εντυπώσεις της ενδομητρίου περιόδου. Το Εγώ του νεογνού είναι ανίκανο να ερμηνεύσει και αντιμετωπίσει, την Βαρβαρότητα, τον οργανικό πόνο της βεβιασμένης του αναπνοής και την παγερή μοναξιά του βρεφικού θαλάμου, που το απόλυτα Α ι θ α ν τ ι κ ό σώμα του Βιώνει.
Αυτή η  πρώτη τραγική βιωματική εμπειρία, που επιβάλλεται βίαια σε Μητέρα και νεογέννητο και η οποία είναι άγνωστο, που, ποιός και με ποιά σκοπιμότητα την επέβαλε, είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την,
Α)  Υπογεννητικότητα στον Δυτικό Κόσμο.
Β )  Για  την θεαματική αύξηση των Ψυχικών  και Οργανικών Ασθενειών τα τελευταία  50 χρόνια.
Γ)  Για  την Εγκληματικότητα και τέλος για τις  Ανεξήγητες και  Παράλογες αποφάσεις  αυτοκαταστροφικών επιλογών.
Τ Ο Κ Ε Τ Ο  Σ: Η πρώτη χαμένη ευκαιρία συνειδητοποίησης του Μεγαλείου της Ζωής από τον Άνθρωπο και η εδραίωση μιας πρώτης βασανιστικής ανάμνησης στο υποσυνείδητό του η οποία θα λειτουργεί ακατανόητα, αντανακλαστικά και ανεξέλεγκτα σ’ όλη του τη Ζωή.

Ε Ρ Ω Τ Α Σ

Σύμφωνα με Αρχαιοελληνικό μύθο, από το αρχικό χαώδες έρεβος ξεπήδησαν η θεά  Ανάγκη και ο Έρωτας και από κοινού μαζί έκτισαν τον Κόσμο.
Σύμφωνα με την Διοτίμα του Σωκράτους, το ζητούμενο του Έρωτα είναι  η Ψυχική ένωση μέσα στο ωραίο  και όχι το ίδιο το ωραίο.
Και σύμφωνα  με την μοντέρνα βιολογία, το σύνολο της Ζωής που βλέπουν τα μάτια  μας πάνω στον πλανήτη Γη, άρχισε να αναπτύσσεται από την εποχή που τα μοναχικά βακτηρίδια άρχισαν να ανταλλάσουν γονίδια μέσω της ερωτικής δράσης. Πολλές φορές θυμάμαι έναν παλιό φίλο, που πικραμένος έλεγε. Πολύ καλό πράγμα ο έρωτας Ευάγγελε, αλλά δυστυχώς θέλει δυο άτομα.
ΕΡΩΤΑΣ λοιπόν και μετά   Τι;
Για φαντασθείτε, έχει αρχίσει η αποίκηση του Ουρανού από το Γένος μας και εμείς εδώ στην Γη, είμαστε βουτηγμένοι μέσα σ’ ένα χρυσοστόλιστο τέλμα σεξουαλικών φαντασιώσεων  που μόνον θλίψη προσφέρει στους ανθρώπους.                             Ήταν Δεκέμβριος του 1984 στην Θεσσαλονίκη, όταν σε διαγώνισμα ελεύθερου θέματος μια δεκατετράχρονη κοπελιά έγραψε.
Δεν ξέρω,  νομίζω πως ερωτεύθηκα.
Αν  είναι λάθος ή  όχι δεν το ξέρω, Εγώ, Αυτό αισθάνομαι.
Δεν ξέρω, αλλά πονάει, πονάει πολύ.
Αν κάποιος εμάς τους επιτυχημένους, τους πλούσιους, τους μορφωμένους, τους φτωχούς, τους αμόρφωτους, τους ευτυχισμένους αλλά και τους δυστυχισμένους δεν έχει περάσει από αυτό το καμίνι  της απογοήτευσης, να έρθει αμέσως και να ανοίξει μια σχολή ερωτικής ευδαιμονίας. Αν πάλι αυτή η τραγική ανάμνηση ισχύει για όλους, τότε θα πρέπει σοβαρά να ερευνήσουμε, πως και παρά την ερωτική απελευθέρωση  των τελευταίων 40 ετών, από την εποχή των Χίπις και μετά. Φτάσαμε σ’ αυτή την απελπιστική κατάσταση της μοναξιάς, της ερωτικής στέρησης, της ερωτικής διαστροφής και ερωτικής συμπεριφοράς, που περισσότερο διασπά, παρά ενώνει τους ανθρώπους. Σε αντίθεση με τους φυσικούς νόμους όπου ο έρωτας ενώνει και δεν διαχωρίζει.
Κι’ επειδή το θέμα  πονάει πολύ, και οι ενοχές που δημιουργεί μας τρομοκρατούν, κι’ επειδή δεν υπάρχει σωστή πληροφόρηση, γιατί αν υπήρχε, δεν θα είχαμε πόνο από μια βιολογική λειτουργία που καθορίζει τα επίπεδα ευδαιμονίας ή δυσαρέσκειας του φυσικού μας σώματος. Και η οποία με την σειρά της επηρεάζει την συναισθηματική και έλλογη συμπεριφορά μας. Και επειδή οι μέχρι τώρα ερμηνείες αυτής της μόνιμης πηγής δυσαρέσκειας, Δεν απέδωσαν καρπούς, επέστρεψα στη φύση για να ανακαλύψω στους νόμους λειτουργίας της, την απάντησή μου.
Η Αυθεντική  πρωτογενής ερωτική συμπεριφορά όλων των .όντων της Γης, εκδηλώνεται μόνον μέσα στο άγριο φυσικό περιβάλλον, χώρο, στον οποίο οι Νόμοι του Κόσμου που συντηρούν και διαμορφώνουν  τα όντα της Γης, λειτουργούν απρόσκοπτα, δίνοντας σ’ εμάς την ευκαιρία ενός σταθερού σημείου αναφοράς, για την εύρεση ορθών συμπερασμάτων Ζωής.
Είναι  γνωστό σ’ όλους τους εκπαιδευτές  ζώων, ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι  χρόνοι εκπαίδευσης κάθε φυλής.  Για τα σκυλιά π.χ. η περίοδος  εκπαίδευσης είναι από τον  πέμπτο ως τον δέκατο πέμπτο  μήνα, για τα άλογα από τον δέκατο πέμπτο ως τον εικοστό πέμπτο και ο ίδιος νόμος με διαφορετικούς χρόνους ισχύει για κάθε διαφορετικό είδος. Αυτή είναι μια αντικειμενική αλήθεια. Μετά το πέρας αυτής της κρίσιμης ηλικίας νέα εκπαίδευση  δεν είναι εφικτή.  Άγρια ζώα που μεγάλωσαν σε αιχμαλωσία δεν μπορούν να επιστρέψουν στην άγρια ζωή. Παιδιά που εγκαταλείφθηκαν στο δάσος και μεγάλωσαν με άγρια ζώα, δεν έγιναν ποτέ άνθρωποι.
Τα ζώα  δεν έχουν την ικανότητα   διανοητικής  μάθησης που εμείς  οι άνθρωποι έχουμε, πλην όμως οι εγκεφαλονευρικές αντανακλαστικές λειτουργίες που στηρίζουν τη Ζωή μας  είναι καθαρά αισθητικές και ζωϊκές. Επαναλαμβάνω: Οι εγκεφαλονευρικές αντανακλαστικές λειτουργίες που στηρίζουν τη Ζωή μας είναι καθαρά αισθητικές και Ζωϊκές.
Πέρα λοιπόν από τις εξαίρετες ιδιότητες του Ε Γ Ω  μας, Σκέψη, Βούληση, Ενόραση, υπάρχουν οι βιολογικοί προγραμματισμοί του εγκεφαλονευρικού μας συστήματος οι οποίοι όταν ολοκληρωθούν, γύρω στα είκοσι μας χρόνια,           Δεν αλλάζουν.
Όταν δε γνωρίζουμε ότι το Ε Γ Ω, μέσω της ταύτισης, είναι αιχμάλωτο των ευχάριστων ή δυσάρεστων αισθήσεων, τότε είναι εύκολο όχι μόνον να ερμηνεύσουμε το σημερινό χάος των ερωτικών δυσλειτουργιών, αλλά μέσα σε πνεύμα Αγάπης και κατανόησης να διορθώσουμε όλα τα κακώς κείμενα της σημερινής πικρής εποχής.
Δεν είναι κανείς από εμάς υπεύθυνος για την όποια ερωτική του συμπεριφορά, γιατί απλά, ο προγραμματισμός της εγκεφαλονευρικής μας λειτουργίας στην οποία εντάσσεται η ερωτική μας συμπεριφορά και η οποία λειτουργεί αντανακλαστικά χωρίς την δυνατότητα ελέγχου από το Ε Γ Ω. Έγινε σε εποχές, όπου η άγνοια, ο φόβος, η βία, η παραπληροφόρηση, η πορνογραφία, η πορνεία και η προπαγάνδα του πεζοδρομίου σκέπαζε την επίγνωσή μας, δίνοντας την ευκαιρία σε δευτερογενείς, τριτογενείς κ.τ.λ. συμπεριφορές να εδραιώνονται στο εγκεφαλονευρικό μας σύστημα και υποσυνείδητα, να καταστρέφουν την ευζωία μας.
Τούτο σημαίνει, ότι έχουμε όλα τα ηθικά και  νόμιμα δικαιώματα στην χαρά της όποιας ερωτικής συμπεριφοράς έχουμε παραγραμματισθεί, έκτος  από την μύηση  στις δικές μας  ιδιαιτερότητες νέων εφήβων..
Ο ενδοκολπικός οργασμός του θηλυκού και ο κλονικός σπασμός του αρσενικού ανάμεσα σε δυο πολικά ενεργειακά άτομα, είναι ένα πέταγμα των Ε Γ Ω στην απεραντοσύνη του Υπέρτατου Μεγαλείου, και το βίωμα της απόλυτης  ευδαιμονίας. Αυτό είναι και το εφικτό ζητούμενο κάθε ανθρώπου στη Ζωή.
Η έντεχνη  κατασυκοφάντηση και καταστροφή αυτής της εφικτής δυνατότητας ευδαιμονίας, από την κατευθυνόμενη πορνογραφία και πορνεία, οδήγησε στην σημερινή απαξίωση της ζωής και του ανθρώπου.
Βίλχελμ Ράιχ: Η καταστροφικότητα είναι μια ακατανίκητη βιολογική αντίδραση στη στέρηση της ερωτικής ικανοποίηση. Αν κάποιος δεν μπορεί να εκφρασθεί ερωτικά προς τον κόσμο, τότε προσπαθεί να τον καταστρέψει. Η πράξη καταστροφής είναι το υποκατάστατο της ανέφικτης ερωτική ικανοποίησης.
Υπάρχουν  απαντήσεις σ’ όλα τα υπαρξιακά ερωτήματα της Ζωής, αλλά όχι σ’ αυτό το ανθρωποποίητο εκπορνευμένο μοντέλο Ζωής, που μέσω της Υποβολής, Επιβάλλεται, Μέσω της Ταύτισης, Ταυτιζόμαστε  και μέσω του Έθους, Εθιζόμαστε, στην θλίψη, την απαξίωση, την περιφρόνηση και την καταστροφή της Ζωής.
Άλλη μια  Συνειδητά κατεστραμμένη ευκαιρία, τακτικής βιωματικής ευδαιμονίας του σώματος, μέσω της ερωτικής σχέσης.

Θ Α Ν Α Τ Ο Σ

Πριν πολλά χρόνια συμμετείχα σε κάποια μαθήματα της Ιαπωνικής ανθοδετικής τέχνης ΙΚΕΜΠΑΝΑ. Σε κάποιο από τα μαθήματα η υπεύθυνη του σεμιναρίου, μας δήλωσε, πως όταν  κόβουμε ένα λουλούδι, να μουσκεύουμε την κομμένη του άκρη  σε αλατισμένο  νερό.

• Γιατί κυρία; ρώτησα αμέσως.

• Για να σταματήσει ο πόνος  του λουλουδιού απάντησε, το αλατισμένο νερό εξουδετερώνει τον πόνο του φυτού.

• Και από πού βγαίνει  αυτό το συμπέρασμα, συνέχισα , ποιος πότε και πως, κατέληξε σ’ αυτή την ιδέα;

• Είναι στην παράδοση, απάντησε η κυρία, και ακολουθείται πιστά.

Πέρασε καιρός και  κάποτε κατάλαβα.
Το πρώτο μόριο  ζωής που συνετέθη από την ηλεκτρική  ενέργεια του Ήλιου στις αρχέγονες  θάλασσες της Γαίας και στην συνέχεια δια- μόρφωσε την ατμόσφαιρα και τη Ζωή της Γης,  ήταν το μόριο της χλωροφύλλης το οποίο όχι μόνον παράγει οξυγόνο, αλλά και σάκχαρα που συντηρούν το σύνολο της Ζωής. Όλα αυτά μέσα στο αλμυρό νερό των θαλασσών όπου η ζωή και ο θάνατος σε μια φρενιτιώδη ορμή άρχισαν να κτίζουν την απειρία των μορφών του Κόσμου, με τελική κατάληξη το γένος των ανθρώπων.
Είναι δυνατόν όλη αυτή η εκστατική δημιουργία Ζωής να έγινε με πόνο;         ΟΧΙ είναι η βέβαιη απάντηση.
Το φυσικό μας σώμα είναι μια θάλασσα αλμυρών υγρών και μέσα σ’ αυτή τη θάλασσα, δισεκατομμύρια κύτταρα γεννιούνται και πεθαίνουν κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό. Ένοιωσε ποτέ κάποιος πόνο από αυτή την οργιώδη εναλλαγή ζωής και θανάτου;
ΌΧΙ είναι η βέβαιη απάντηση. Είναι ποτέ δυνατόν όλο αυτό το εκστατικό μεγαλείο της Ζωής να εξελίσσεται μέσα στον πόνο;
ΟΧΙ είναι η  βέβαιη απάντηση. Είναι ποτέ δυνατόν σε εκστατική κατάσταση να υπάρχει χρόνος;
ΟΧΙ είναι η  βέβαιη απάντηση. Γνωρίζετε ότι  όλες σχεδόν  οι θρησκευτικές  παραδόσεις των εθνών υποστηρίζουν πως στον παράδεισο δεν υπάρχει ΠΟΝΟΣ και ΧΡΟΝΟΣ;
Από πού να  το γνωρίζεται;
Πολλοί βέβαια θα υποστηρίξετε πως στον θάνατο υπάρχει πόνος, όμως εγώ και η επιστήμη,  θα σας πούμε,  πως σε στιγμές υπερβολικής έντασης,  όπως ένας επικείμενος θάνατος, ο αδένας  υπόφυση του επιχειλίου συστήματος του εγκεφάλου, εκλύει μεγάλη ποσότητα ενδορφινών οι οποίες  εξουδετερώνουν κάθε πόνο.
Είχα την τύχη να ζήσω μια ανάλογη εμπειρία  το 1959, όταν σε μια απόπειρα αναρρίχησης στους βράχους των Τεμπών, κατρακύλησα από ψηλά και ενώ το σώμα μου καταξεσχίζετο στους βράχους, το ΕΓΩ-ΨΥΧΗ μου, μέσα σε μια πανδαισία χρωμάτων και ευδαιμονίας, πέρασε στο επέκεινα  και αφού είδε και κατάλαβε, επέστρεψε στο παράλυτο και καταξεσκισμένο  σώμα του, διατηρώντας την ευδαιμονία του για πολλές ημέρες μετά.
Συμπέρασμα: Στον Τοκετό, τον  Έρωτα και τον Θάνατο δεν υπάρχει πόνος, η Αγάπη της δημιουργίας ποτέ δεν θα μπορούσε να διαιώνιση τη Ζωή μέσα στον πόνο. Γι’ αυτό και το ζητούμενο κάθε ζωντανού όντος είναι η ευδαιμονία  και όχι ο πόνος.
Γιατί λοιπόν αφού στην δημιουργία δεν υπάρχει πόνος, εμείς είμαστε βαθειά βουτηγμένοι,  μέσα σε ποτάμια θλίψης, ψυχικού πόνου και σωματικής δυσαρέσκειας;
Γιατί απλά, ο πολιτισμένος άνθρωπος δεν ζει πλέον στον φυσικό κόσμο της Δημιουργίας, αλλά σ’ ένα ανθρωποποίητο τεχνοκρατικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο εντέχνως εθίζετε στη βία, το μίσος, την αρπακτικότητα, τις ερωτικές διαστροφές, τον ΠΟΝΟ τον ΦΟΒΟ την μοναξιά και την θλίψη.
Υποβολιμαία Συναισθήματα που δεν έχουν καμία σχέση με τις ανάγκες της ψυχής και που μετατρέπουν τον φόβο σε τρόμο.
Όπως προανέφερα, ο πόνος στο φυσικό περιβάλλον είναι εκπαιδευτικός, όποτε εμφανίζετε εξαναγκάζει το διασκεπτικό ΕΓΩ σε δράση, προκειμένου να τον αποφύγει να  τον ερμηνεύσει και στην συνέχεια να απομνημονεύσει το νόημα που προσέδωσε στον πόνο για μελλοντική αυτοπροστασία.
Όταν από την πρώτη αναπνοή μας, μεγαλώνουμε σ’ ένα ανερμήνευτο περιβάλλον πόνου,  μίσους, παραπληροφόρησης, βίας, ψεύδους και φόβου,  τότε είναι αυτονόητο, ότι εμείς, ανεπαίσθητα,  θα κτίσουμε τα Τείχη της αυτοπροστασίας μας, θα κλεισθούμε μέσα σ’ αυτά και θα τα  υπερασπιζόμαστε μέχρι θανάτου, ακόμη και από πιθανούς ελευθερωτές.
Αυτά είναι τα  τείχη που με  πολύ περίσκεψη,
χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ, διαρκώς κτίζονται γύρω μας,
τον Νου και την  Ψυχή μας να τρώγει, αυτή η θλίψη.
Φ Ω Τ Ι Σ Η
Είναι αλήθεια ότι  τα τελευταία χρόνια έγινε πολύ της μόδας η Φώτιση, βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες, μια ανεξήγητη πολεμική από την εκκλησία και βέβαια,  η επιτακτική ανάγκη κάποιας απάντησης στο υπαρξιακό ερώτημα του ανθρώπου, οδήγησε πολλούς, μεταξύ αυτών και Εγώ, σε νεοεμφανιζόμενους Δασκάλους της Ανατολής, αλλά και σε παραδοσιακούς Χριστιανικούς μυστικιστικούς χώρους.
Το ατύχημα μ’ όλους εμάς τους αναζητούντες την  Φώτιση, ήταν και είναι, ότι υποχρεωνόμαστε να φωτιστούμε  κάτω από καθοδηγούμενες πρακτικές, που κάποιος Δάσκαλος, κάποιος Άγιος, στο απώτερο παρελθόν πέτυχε και πιστοί μαθητές της παράδοσης, διαφυλάττουν ως κόρη οφθαλμού  από τους βέβηλους, τους αμαρτωλού, τους παρίες και  τους λαϊκούς, μήπως οι παρακατιανοί φωτισθούν και χαλάσουν την σούπα από την οποία τρώνε καλά εδώ και αιώνες.
Η οποιαδήποτε Φώτιση περνά μέσα από συγκεκριμένα πολιτιστικά  μοντέλα, που το ένα δεν αναγνωρίζει  την αυθεντικότητα του  άλλου.      Η Φώτιση ενός Βουδιστού π.χ. είναι  αμαρτία για τους Χριστιανούς,  τους  Μουσουλμάνους, τους Ινδουιστές κ.τ.λ. Όλοι καυχώνται ότι η δική τους Φώτιση είναι γνησιότερη των άλλων και η αντιπαράθεση μεταξύ σοφών μαθητών και Δασκάλων ατελείωτη. Είδατε  ποτέ δυο μεγάλους Δασκάλους μαζί; Όχι βεβαίως, κι’ αν τώρα τελευταία έγινε κάποια προσπάθεια συνεργασίας μεταξύ των μεγάλων θρησκειών της Αγάπης, αυτή η προσπάθεια συνάντησε την λυσσώδη αντίδραση του ποιμνίου.
Ερώτημα: Υπάρχει Φώτιση και τι είναι, πως προέκυψε και συγκινεί τόσο πολύ τους ανθρώπους ώστε να εγκαταλείπουν τα πάντα και να την αναζητούν στα πέρατα του Κόσμου, στα βουνά, στις ερήμους,   σε αμφιβόλου ποιότητος Δασκάλους, αλλά και σε αξιόπιστους.
ΒΕΒΑΙΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ, αλλά όχι  όπως διατίθεται σε μυστικιστική ή θρησκευτική  συσκευασία.
Η μυστικιστική και θρησκευτική συσκευασία υπόσχεται την μακαριότητα και τον παράδεισο και βέβαια, υπάρχοντος της ενδομητρίου μακαριότητας μνήμης, οι άνθρωποι πείθονται, ό,τι αυτό είναι το ζητούμενο της Φώτισης και έτσι,  αυτοπαγιδεύονται σ’ έναν επίπονο και ατελέσφορο αγώνα κατανόησης, αυτού που ήδη έχουν, αλλά δεν  γνωρίζουν πως το έχασαν και ούτε πώς να το επαναπροσεγγίσουν.   Κυρίως δεν γνωρίζουν, ότι η Φώτιση, δεν είναι και τίποτε ιδιαίτερα σημαντικό, εμείς την κάνουμε σημαντική επενδύοντας ένα σορό  όνειρα σ’ αυτήν. Γι’ αυτό  και οι πανέξυπνοι Ανατολίτες, δήθεν Δάσκαλοι, που τόσο εύκολα έκτισαν και διαιώνισαν έναν πολιτισμό παριών να τους υπηρετεί, βρίσκουν εύκολα μαθητές και άλλες τόσες φορές αυτοί  απογοητεύονται  και άλλες τόσες αυτοί οι ίδιοι αναζητητές της αλήθειας , γίνονται   υπηρέτες του ψεύδους, της αγοραίας αστρολογίας και της αμειβόμενης προφητείας.
Μέτρο Πάντων, ο Άνθρωπος και η Παιδεία  του.   Έλλογη και αισθητική.
Όπως δεν υπάρχουν δυο άνθρωποι να περιγράψουν την  γεύση της ζάχαρης με τις ίδιες γνώμες έτσι και η φώτιση που αναμφισβήτητα υπάρχει, δεν μπορεί να περιγραφεί. Αυτό όμως που μπορεί να περιγραφεί, είναι ο δρόμος που οδήγησε στην φώτιση και το αμέσως μετέπειτα  αποτέλεσμα.
Έχοντας προσωπική εμπειρία του θέματος,  εξ’ αιτίας της πτώσης μου από βράχους, επειδή μαθήτευσα σε κάποιες Ανατολικές πρακτικές διαλογισμού, αλλά και Χριστιανικών πρακτικών προσευχής.                Και επειδή είχα και άλλες διαφορετικού είδους εμπειρίες, αλλά κυρίως, επειδή ποτέ δεν παραιτήθηκα της ύλης υπέρ του πνεύματος, της πραγματικότητας υπέρ του ονείρου, και της αλήθειας ότι όνειρο και πραγματικότητα είναι μια ενότητα αντιθέτων, γι’ αυτό και πιστεύω ότι η δική μου θεώρηση του θέματος, είναι πιο θετική και κατανοητή γι’ αυτόν που ενδιαφέρεται.
Υπάρχουν δύο ειδών φωτίσεις η ενεργητική και η παθητική, η ενεργητική συνίσταται  στην εύρεση λύσης ενός οποιουδήποτε προβλήματος που μας βασανίζει και ο ενθουσιασμός που συνοδεύει την λύση του προβλήματος, όπως  π.χ. το < εύρικα-εύρικα>  του Αρχιμήδη, όταν μέσα στο μπάνιο του κατενόησε τον γνωστό νόμο.
Το ίδιο ισχύει και για τον κάθε μαθηματικό που μέσα στο σύννεφο πιθανοτήτων του νου του, ξαφνικά από μόνη της, αναδύεται η απάντηση της έρευνάς του. Αλλά το ίδιο ισχύει και για μας, τους κοινούς θνητούς, όταν καθημερινά αντιμετωπίζουμε  ευφυώς, τα προκύπτοντα μικροπροβλήματα της ζωής.
Ένα ευφυώς λειτουργών Ε Γ Ω, βιώνει μια διαρκεί κατάσταση ευδαιμονίας και μπορεί να αντιμετωπίσει τα πάντα στη Ζωή, φωτισμένα, αποτελεσματικά και επ’ αγαθό.
Ως προς την παθητική Φώτιση δε, προκύπτει, όταν το ΕΓΩ, μέσω της Προσευχής και του Διαλογισμού, αυτοαναιρείται από την κριτική του διάθεση και εντελώς παθητικά, οράτε μιας  ευδαιμονίας που οφείλεται σε χαλαρωτική διάθεση και άφθονη εκροή ενδορφινών  από την υπόφυση. Και βέβαια,  όταν έρθει η ώρα εκλογίκευσης της Φώτισης από τον φωτισμένο, δεν θα αναφερθεί με τα ήθη των Μασάϊ, αλλά σύμφωνα με το πολιτιστικό μοντέλο με το οποίο είναι ταυτισμένος. Είναι δυνατόν ένας  πιστός Χριστιανός να οραματισθεί τον Βούδα ή τον Μωάμεθ κατά την διάρκεια εκστατικής προσευχής.  Όχι βεβαίως.   Η ίδια αυτή εκστατική εμπειρία δεν μπορεί να προκύψει χωρίς την έκλυση άφθονων ενδορφινών.       Οι παντοειδής χρήστες παραισθησιογόνων  το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό, αλλά το ατύχημα μ’ αυτά τα παιδιά είναι ότι μέσα σ’ αυτό το τόσο μισάνθρωπο ανθρωποποίητο περιβάλλον, χάνουν μια ακόμη ευκαιρία κατανόησης της Ζωής.
Υπάρχει βέβαια και  μια ακόμη Φώτιση, η πιο αυθεντική  και άκρως δυναμική μεταφυσική εμπειρία, η οποία οδήγησε το ανθρώπινο είδος έξω από την ασυνείδητη κατάσταση του ευτυχισμένου ζώου και μας έφερε Εδώ, στο κατώφλι του Ουρανού και της Αυτοκαταστροφής.   Με ότι αυτό συνεπάγεται για το γένος των ανθρώπων και τον Πλανήτη Γη.
Είναι η γνήσια Θεοληπτική Σαμανική κατάληψη, κατά την διάρκεια της οποίας το Εγώ του υποκειμένου, άβουλο μεν, με πλήρη επίγνωση δε, καταλαμβάνεται από τις νοήμονες δυνάμεις του Ουρανού και της Γης και διδάσκεται από Αυτές, το Μεγάλο Σχέδιο της Δημιουργίας γι’ Αυτό.
Η ευδαιμονία της  Φώτισης που προκύπτει κάτω από  την Φυσική τάξη πραγμάτων, είναι το δώρο της Δημιουργίας στα πλάσματά της, γιατί μέσω Αυτής εξελίσσονται δημιουργικά. Στη Φύση δεν υπάρχει Πόνος και Χρόνος, Αυτά είναι εφευρήματα μέσω των οποίων ο Άνθρωπος αναζητά την δικαίωση της ύπαρξής του.
Θα την βρει, όταν πάψει να λειτουργεί με σημείο αναφοράς τον Μωσαϊκό Νόμο της αντεκδίκησης  στον οποίο αιώνες τώρα είναι εντέχνως εθισμένος και αντικαταστήσει τον Μωσαϊκό με τον Νόμο της Αγάπης, γιατί απλά, μέσα σ’ αυτόν κτίζεται και γεννιέται. Αυτός είναι ο χαμένος Παράδεισος, οι χαμένες Ιθάκες και το ζητούμενο της Ζωής.
Ο Άνθρωπός γεννιέται  Άγιος, Μακάριος και  αγαθός.
Δυστυχώς, μέσα σ’ ένα ανθρωποποίητο περιβάλλον μίσους,  φθόνου και πόνου, που εφευρέθηκε από εξουσιολάγνα ΕΓΩ και τα οποία, θέτοντας υπό την εποπτεία τους, τους Φυσικούς νόμους, που σε λίγο θα περιγράψω, διαιωνίζουν την επικυριαρχίας τους.
Α) Αισθητική και συναισθηματική αντανακλαστική αντίδραση, η οποία δολίως ονομάσθηκε Συναισθηματική Νοημοσύνη για να μην καταλάβουμε ποτέ την μέγιστη σημασία του ρόλου της στη Ζωή μας. Και η οποία είναι η μια και Παγκόσμια πρακτική επιβίωσης όλων των όντων της Γης. Και η οποία μεταφράζεται με το γνωστό, <αν μια φορά κάψω  το χέρι μου, δεν το ξαναβάζω  στη φωτιά> , <Αν μια φορά απογοητευτώ από έναν έρωτα, θα σκεφτώ πολύ να αφεθώ την επόμενη φορά> κ.τ.λ.
Β)ΥΠΟΒΟΛΗ: Μέσω της οποίας μας επιβάλετε το όποιο πολιτιστικό μοντέλο στο οποίο γεννιόμαστε.
Γ) ΤΑΥΤΙΣΗ: Μέσω της οποίας ταυτιζόμαστε με τις ιδέες, τα Συναισθήματα και τα πράγματα του πολιτιστικού μοντέλου που μεγαλώνουμε, και
Δ) ΕΘΟΥΣ: Μέσω του οποίου εθιζόμαστε, θεσμοθετούμε  και νομοθετούμε, την διαιώνιση της χαράς ή της θλίψης, της ευζωίας ή της δυσαρέσκειας, της δημιουργίας ή της καταστροφής, της Ζωής ή του θανάτου.
Αυτοί οι τέσσερις Νόμοι είναι η Συνταγή μέσω της οποίας η Δημιουργία οι  Θεοί, και ο Άνθρωπος, ως συνδημιουργός του Κόσμου, κτίζουν πολιτισμούς και διαιωνίζουν τη Ζωή σε κάθε γωνιά του Πλανήτη. Μέσω αυτών των Νόμων διαιωνίζονται τα δεσμά της δουλείας ή της ελευθερίας, του ψεύδους ή της αλήθειας, των ερωτικών διαστροφών, ή του εξιδανικευμένου έρωτα,  της θλίψης ή  της ευδαιμονίας, του μίσους ή της Αγάπης, του καλού ή του κακού. Όλα εξαρτώνται από το πώς ΕΜΕΙΣ θα διαθέσουμε την δημιουργική πνοή μας.  ΕΜΕΙΣ είμαστε οι δημιουργοί του Κόσμου μας.
Συμφέρει σε πολλούς να είμαστε ένοχοι  για να μας ρίχνουν δίκαια στα κάτεργα, να είμαστε αμαρτωλοί για να μας ρίχνουν  δίκαια  στην κόλαση, να είμαστε βάρβαροι για να σφυρηλατούν σιδερένιους νόμους καταστολής, να είμαστε με τρομοκρατημένο ΕΓΩ,  για να μας εκμεταλλεύονται  ασυστόλως, να εθιζόμαστε σ’ έναν κόσμο ειδώλων και φαντασμάτων και να τον υπερασπιζόμαστε ηλιθίως, αγνοώντας την αλήθεια.
Αυτή η εργασία δεν έχει σκοπό να κτίσει ένα νέο πολιτιστικό μοντέλο χαράς και ευτυχίας, αλλά να αποκαλύψει ένα υπόγειο ποτάμι αρνητικών συναισθημάτων που εδώ και αιώνες φθείρει τα θεμέλια της ανθρωπότητας.
Ο ΦΟΒΟΣ φίλοι  μου είναι ένα  αρνητικό συναίσθημα, πλην όμως ενταγμένος στην φυσική τάξη πραγμάτων, συμβάλει θετικά στην διαιώνιση της Ζωής. Τίποτε δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την επίδρασή του, η οποία προκύπτει ως αντίδραση στον σωματικό πόνο. Ο ΤΡΟΜΟΣ είναι επίσης συναίσθημα, αλλά στο πολλαπλάσιο του φυσικού φόβου, και παραλύει τη σκέψη και τη βούληση.
Η ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ είναι  ένα θετικό συναίσθημα, επίσης βαθειά ριζωμένο στο εγκεαλονευρικό μας σύστημα , ως ανάμνηση της ενδομητρίου μακαριότητας, και είναι το ζητούμενο κάθε ζωντανού ανθρώπου στην εξωμήτριο ζωή.
ΠΟΝΟΣ και ΗΔΟΝΗ,  Είναι οι Καρποί του Δένδρο του Καλού και του Κακού, μέσω των οποίων το ΕΓΩ-ΨΥΧΗ Αυτοπροσδιορίζεται στον Κόσμο, Εξαρτημένο και Ταυτισμένο με τις αρνητικές και θετικές αισθήσεις του φυσικού σώματος.
Η Αποταύτιση του ΕΓΩ-ΨΥΧΗ από τις αισθήσεις της ηδονής και του πόνου και όχι η  α π ο ξ έ ν ω σ ή  του, είναι η πράξη που μεταμορφώνει το ΕΓΩ σε Συνδημιουργώ  του Κόσμου και Δικαιώνει την παρουσία του σ΄ Αυτόν, γευόμενο τους καρπούς του Δένδρου της Ζωής που βρίσκεται στον ίδιο χώρο.
Αυτονόητο λοιπόν πως κάθε ζωντανή ύπαρξη, αναζητά την ευδαιμονία σ’ έναν Κόσμο διτότητος, όπου κάθε εμπόδιο αυξάνει την ευφυΐα και την βούληση του ΕΓΩ στην προσέγγιση του Αγαθού και Ευδαιμονικού.
Η ΕΞΟΥΣΙΑ είναι  επίσης αισθητική Ευδαιμονία και  εντάσσεται και αυτή μέσα στην Φυσική τάξη πραγμάτων, μη δυνάμενη να κατηγορηθεί.        Η Ε Ξ’ Ο Υ Σ Ι Α Σ επιβολή ενός ισχυρού Εγώ πάνω σε άλλα Εγώ, προσφέρει επίσης Ευδαιμονία και χαρά.
Η ΕΞΟΥΣΙΟΛΑΓΝΕΙΑ είναι  και αυτή αισθητική ευδαιμονία, αλλά πέραν του μέτρου και είναι  συνδεδεμένη με το ανεπαρκές του  Σεξισμού. Λαγνεία είναι η ακατάσχετος  τάσης προς την ηδονή και η Εξουσιολαγνεία ενός Εγώ,  είναι η ακατάσχετος τάσης του για ηδονή, όχι εκ της Ουσίας, αλλά εκ της Εξουσίας, με ότι αυτό συνεπάγεται. Συνήθως τέτοια Εγώ προκύπτουν εξ αιτίας ερωτικής στέρησης και ακραία τέτοια παραδείγματα Εξουσιολαγνείας είναι οι ευνούχοι.
Ένα  Εγώ-Ψυχή, κατέχοντας την Γνώση λειτουργίας των Φυσικών Νόμων και Επίγνωση του Αυτεξουσίου του, μπορεί να κτίσει τα Πάντα, από το Μέγιστο Καλό ως το Μέγιστο Κακό.
Αυτό είναι και το Μεγαλείο της Ανθρώπινης Πραγματικότητας.
Ε Π Ι Λ Ο Γ Ο Σ
ΔΕΝ  ΥΠΑΡΧΕΙ  ΟΥΤΕ  ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ  ΟΥΤΕ  ΨΥΧΙΚΗ
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Υπάρχει αισθητικός και σωματικός  προγραμματισμός, που εδραιώνεται μέσω του πόνου και της ηδονής στο υποσυνείδητο του ανθρώπου ή τους Βιολογικούς προγραμματισμούς της παρεγκεφαλίδας του.  Και ο  οποίος προγραμματισμός στην συνέχεια, θα καθορίσει την έλλογη συμπεριφορά του ανθρώπου μετά το εικοστό έτος της ηλικίας του.
Αυτός ο καταστροφικός για την ψυχική υγεία του ανθρώπου προγραμματισμός, ξεκινά με την διαστρέβλωση της πρώτης Ιερής αναπνοής του νεογέννητου ανθρώπου και το πέταγμά του στον καιάδα του βρεφικού θαλάμου. Συνεχίζεται με την ανόητη συνήθεια να τα δίνουμε όλα στα παιδιά στερώντας τους την ευτυχία της προσωπικής ανακάλυψης και τέλος επιτρέποντας την πορνογραφία, την πορνεία και τα παντός είδους εκχυδαϊσμένα Μ.Μ.Ε. να καταστρέφουν την Πρωτογενή Ερωτική τους Συμπεριφορά.
Η καταπόνηση  του φυσικού μας σώματος, μέσω  της εργασίας, της πείνας, της  ερωτικής στέρησης, των ασθενειών, του πόνου και του άγχους, που εντέχνως φυτεύτηκαν μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες, από πολιτικές και θρησκευτικές εξουσίες εδώ και αιώνες .      Οδήγησαν σε ολοκληρωτική διαστροφή τους μηχανισμούς  ευδαιμονίας του φυσικού μας σώματος, με τελική κατάληξη, την ολοκληρωτική απαξίωση των  αισθήσεων του σώματος και της Ζωής εκτενέστερα, γιατί πώς να σεβαστής τη Ζωή όταν αυτή διαρκώς σε φορτώνει με πόνο, απογοήτευση και θλίψη;
Αυτή την κρίσιμη  για την ανθρωπότητα περίοδο, λυσσασμένα εξουσιολάγνα  Ε Γ  Ω, κατέχοντας τα πάντα, εκτός της Αγάπης και της ευδαιμονίας του έρωτα, λυμαίνονται έναν Πλανήτη οδηγώντας την Ζωή του στην καταστροφή. Ονειρεύονται να βρουν άλλη Ζωή σε άλλους πλανήτες, αλλά που σεβάστηκαν την Ζωή αυτού του Πλανήτη, από την οποία και εκπορεύτηκαν .
Ονειρεύονται  να κατακτήσουν την απεραντοσύνη  του Σύμπαντος, αγνοώντας ή  αδιαφορώντας  μέσα στο μεθύσει  της ισχύος τους, ότι κανένα  Έργω, που εκπορεύεται από το Μίσος δεν μπορεί να αντέξει για πολύ μέσα σ’ ένα Σύμπαν Αγάπης.
Αυτοκαταστρέφεται γιατί δεν μπορεί να αντέξει τον εαυτό του.
Αυτές οι τερατώδεις δυνάμεις φθόνου, μίσους, αρπακτικότητας αλλά και ευφυΐας, που οδήγησαν τον πλανήτη μέχρι εδώ, στο χείλος της Αυτοκαταστροφής, είναι υποχρεωμένες να αντιστραφούν στο αντίθετό τους, την Αγάπη, για να διασώσουν το Έργω τους, αλλά και τον εαυτό τους.
Αυτό  Προστάζει ο Νόμος  της Συμπληρωματικότητας  των Αντιθέτων.
Αγάπη και μίσος είναι  αντίθετα μεν, συμπληρωματικά δε, η Ζωή εξελίσσεται  σαν τον Ι Α Ν Ο, πότε με την μια μορφή, πότε με την άλλη, Ποτέ με τη μια.
Ευάγγελος Βαρελίδηs
WWW.VARELIDIS.GR
[email protected]
Τηλ. 6973535681–2109966804 Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις