Ευρωπαϊκή Ένωση : Ανάλωση κατά προτίμηση – Βλέπε πάτο του βαρελιού

Ευρωπαϊκή Ένωση. Μία ένωση κρατών? Μία οικονομική ένωση? Μία στρατιωτική συμμαχία? Όλα τα παραπάνω ή τίποτα τελικά από όλα αυτά? Είναι η Ε.Ε μια ένωση με παρελθόν και μέλλον, ή αυτή η «Ένωση» δεν υπήρξε ποτέ ένωση?
Σύμφωνα με τη «Βικιπαίδεια» «Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) είναι μια οικονομική και πολιτική ένωση (διεθνής οργανισμός) είκοσι επτά ευρωπαϊκών κρατών. Ιδρύθηκε την 1η Νοεμβρίου 1993 με τη θέση σε ισχύ της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (υπογραφή 7.2.1992), γνωστότερης ως Συνθήκης του Μάαστριχτ, βασιζόμενη στις τότε Ευρωπαϊκές Κοινότητες
(Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας). Από τότε νέες διευρύνσεις έχουν αυξήσει τον αριθμό των κρατών μελών της και μεταγενέστερες τροποποιητικές συνθήκες έχουν επεκτείνει τις αρμοδιότητές της. Θεωρείται ως η ισχυρότερη ένωση κρατών μέχρι σήμερα στην παγκόσμια ιστορία, με οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό περιεχόμενο. Η ΕΕ αποτελεί το τρέχον στάδιο μιας ανοιχτής διαδικασίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.»
Η Ελλάδα ξεκίνησε να εμπλέκεται ουσιαστικά στους Ευρωπαϊκούς θεσμούς από το 1961 και τυπικά από το 1974, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Σήμερα η Ελλάδα χαρακτηρίζεται ως ισότιμο μέλος με τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες που απαρτίζουν την Ε.Ε. Είναι όμως η Ελλάδα ισότιμο μέλος με τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες που απαρτίζουν την Ε.Ε. ; Το ερώτημα αυτό άρχισε να μας απασχολεί ενδόμυχα, από το ξεκίνημα της κρίσης. Ίσως όμως και πιο παλιά. Απλά η κρίση ίσως «έριξε τις μάσκες» και μας έκανε να καταλάβουμε ότι σε αυτή την μεγάλη οικογένεια κρατών, τελικά τα σύνορα δεν πέσανε ποτέ. Κάποιος θα τολμούσε να πει πως το «Τείχος του Βερολίνου» έπεσε στη Γερμανία και κάποιοι το ξαναχτίσανε έξω από αυτήν.
Θα ήταν κουτό να θεωρήσουμε πως η Ελλάδα δεν βοηθήθηκε από αυτή την Ευρωπαϊκή Συμμαχία. Ωστόσο πάντα μέσα στην καρδιά μου έμενε ένα κενό. Ένοιωθα κι εγώ, και πολλοί Έλληνες, μοναξιά ανάμεσα σε τόσους Ευρωπαίους. Ένοιωθα Ευρωπαίος, αλλά δυστυχώς ένοιωθα και μόνος μου… Και θα μπορούσε να πει κάποιος ότι « έφταιγε πολλές φορές κι ο Έλληνας» με τις επιλογές του και τις παραλείψεις του γι αυτό. Από την άλλη , κι εμείς οι ίδιοι οι Έλληνες, πόσες φορές στην καθημερινότητά μας μέχρι σήμερα δεν χρησιμοποιήσαμε την φράση «θέλουμε μετά να μας λένε κι Ευρωπαίους»; Φταίει λοιπόν ο Έλληνας ή φταίει η Ευρώπη;
Συμφωνούμε όλοι πως σε μια ένωση, σε μια οποιαδήποτε ένωση , για να συνεχίσει την πορεία της ομαλά, όσοι την απαρτίζουν έχουν δικαιώματα κι έχουν υποχρεώσεις . Και όπως σε καθετί στη ζωή αυτά τα 2 στοιχεία είναι αλληλένδετα. Πρέπει όμως να σκεφτούμε κατά πόσο ήμασταν «εντάξει» απέναντι στην Ευρώπη, αλλά παράλληλα και κατά πόσο ήταν «εντάξει» και η Ευρώπη απέναντι σε εμάς. Από πολύ μικρότερος φανταζόμουν την Ε.Ε μια ένωση στα πρότυπα των ΗΠΑ. Μια ένωση με κοινή οικονομική, κοινωνική και αμυντική πολιτική. Έλεγα με το φτωχό μου μυαλό, όταν συζητούσαμε στα εφηβικά χρόνια για τον κίνδυνο πολέμου με την Τουρκία , κάθε φορά που μάθαινα ότι παραβιάζονταν ο εναέριος χώρος της Ελλάδας από τουρκικά μαχητικά, ότι «πλέον εδώ δεν είναι Ελλάδα τώρα… είναι Ευρωπαϊκή Ένωση! Και δεν φοβάμαι» . Κι όμως οι αναχαιτίσεις γινόντουσαν πάντα από ελληνικά μαχητικά και ο φόβος επέστρεφε. Σαν να το αντιμετωπίζαμε μόνοι μας. Και ξαφνικά όταν μάθαινα για διεκδικήσεις και βλέψεις για επέκταση συνόρων από γείτονες χώρες είτε με παραβιάσεις είτε με ξαναβαφτίζοντας τη χώρα τους με ονομασίες που δεν τους ανήκουν, περίμενα την ΕΕ να σηκώσει το μεγάλο της ανάστημα , όπως έκανε ο μεγάλος μου αδερφός όταν με πείραζαν μικρό στο σχολείο. Κι αντί γι αυτό έμεναν μόνο σε παραινέσεις και προτροπές και στους «ξένους» αλλά και σε εμάς. Κι όταν η χώρα μου δαπανούσε χρήματα για αμυντικές δαπάνες στο φόβο πολέμου με όλους τους κακοπροαίρετους γείτονες, περίμενα ότι αυτά κάποτε θα μειωθούν και θα τα δώσει το κράτος στην υγεία η την παιδεία..αφού τα σύνορα πλέον είναι Ευρωπαϊκά και όλα τα μέλη θα μου παρέχουν προστασία. Κι αντί γι αυτό τα ίδια τα κράτη-μέλη μου πουλούσανε ακριβό και κατεστραμμένο εξοπλισμό για να μην έχω προβλήματα. Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες… ή μήπως οι ακρίδες;
Από το 2008 , και το ξεκίνημα της κρίσης για την Ελλάδα, η Ευρώπη άρχισε να δείχνει ένα άλλο πρόσωπο προς τη χώρα μου. Ξαφνικά άρχισε να γίνεται η χώρα μου ή «μικρή Ελένη που κάθεται και κλαίει γιατί δεν την παίζουνε οι φιλενάδες της». Και η Ευρώπη άρχισε να επεμβαίνει πια. Με έναν τρόπο που ίσως οι Έλληνες δεν το περίμεναν. Το ισότιμο μέλος «Ελλάδα», άρχισε να μην είναι τόσο ισότιμο. Το ισότιμο μέλος δεν μπορούσε να δανειστεί πλέον από τις αγορές λόγω μη βιώσιμου χρέους. Το ισότιμο μέλος έπρεπε να κάνει περικοπές. Το ισότιμο μέλος έπρεπε να κάνει αυτά που ήθελε η Ευρώπη για να μας «ξανακάνει» παρέα γιατί για ακόμη μια φορά η Ελλάδα είχε γίνει ο φτωχός συγγενής της ΕΕ. Και ξαφνικά, η Ελλάδα έπρεπε να κάνει όσα ήθελε η Γερμανία και μόνο αυτή. Το ισότιμο μέλος με τη Γερμανία έπρεπε να κάνει όσα ήθελε η Γερμανία μονομερώς καθώς και κάποιες χώρες που είχαν παρόμοιες αξιώσεις με αυτές της Γερμανίας. Και όλα τα υπόλοιπα κράτη – μέλη να σιωπούν. Και τελικά έπεσαν ακόμα περισσότερο οι μάσκες… Το ισότιμο μέλος έπρεπε να αποφασίσει το ίδιο αν θα παραμείνει ισότιμο ή αν θα παραμείνει μέλος. Η Ευρώπη μου , με ανάγκαζε να αποφασίσω αν θα παραμείνει το «μου». Η Ευρώπη μου στέκονταν απέναντί μου και με μάλωνε αντί να μου δίνει το χέρι της. Οι φίλοι μου που χτίσανε τουρισμό και μουσεία χάρις τη χώρα μου, με γελοιοποιούσανε με την ίδια μου την πολιτιστική κληρονομιά. Φώναζε ο κλέφτης (των μνημείων μου), για να φοβηθεί ο νοικοκύρης. Και ξαφνικά άρχισα να νοιώθω πιο μόνος όσο ποτέ. Αλλά αυτή τη φορά και θυμωμένος. Γιατί η ένωση αυτή δεν ήταν ένωση. Γιατί οι πολιτικοί μου θυσίασαν την ισότητά της Ελλάδας για να παραμείνει μέλος της ΕΕ. Κι ενώ χρόνια ολόκληρα περίμενα να δω έναν Ευρωπαίο να έρθει να φυλάξει τα νότια σύνορα της Ευρώπης και δεν φάνηκε κανείς… είδα να έρχονται εκατοντάδες Ευρωπαίοι για να μου ξεσκονίσουν τα δημόσια έγγραφα, για να βοηθήσουν στην απόλυση εργαζομένων, για να μου αναμορφώσουν την υγεία και την παιδεία. Για να με αξιολογούνε συνεχώς… Η Ελλάδα μου πια έπασχε από σκλήρυνση κατά πλάκας, που ήθελε τον Ευρωπαίο της για να τη συνοδεύει σε κάθε ενέργειά της.
Κι εδώ χάθηκε και η τελευταία ελπίδα μου ότι πρόκειται για ένωση. Ήταν μια γυάλα με ψάρια διαφορετικού μεγέθους, που σιγά-σιγά σταμάτησαν να πορεύονται μαζί, και όπως γίνεται στη φύση το μεγάλο ψάρι άρχισε να τρώει το μικρό. Τόσα χρόνια κι ούτε μία ουσιαστική στήριξη. Και σήμερα που η χώρα μου βρέθηκε σε δύσκολη συγκυρία ή Ευρώπη «μου» είχε γίνει Ευρώπη «τους» και ήμουν ουσιαστικά εκτός ΕΕ ή στην καλύτερη περίπτωση σε «κατά –Νότον» περιορισμό. Και ενώ είμαι μια χώρα που ανήκω στην ευρωζώνη , η δική μου η ζώνη κάθε 3 μήνες έσφιγγε και περισσότερο. Και η Ευρώπη μου για να μην με πει μπαταχτσή , μου ζητούσε (πολύ σωστά) να πληρώσω τους λογαριασμούς μου… Κι όταν άρχισα να ψελλίζω κι εγώ σαν Ελλάδα πως πρέπει κάποιοι από αυτή την ένωση να μου πληρώσουν κι εμένα τους λογαριασμούς μου, κάποιοι προσπαθούσαν να τους κλείσουνε, λέγοντας ότι γι αυτούς δεν υπάρχει πια θέμα, προχωρώντας κι εκείνοι σε μονομερή διαγραφή των χρεών τους προς τη χώρα μου.
Το ξέρω σας ζάλισα. Αλλά όλα αυτά για να καταλάβουμε το σημαντικότερο δίλλημα για τη χώρα και τη ζωή μας από εδώ και πέρα. Η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην Ευρώπη. Η Ελλάδα πρέπει να μείνει στην ένωση. Όμως και η Ένωση πρέπει να παραμείνει στην Ελλάδα. Δεν διαφωνούμε πως σαν Έλληνες κάναμε και παραλείψεις και λάθη. Όμως το αν θα βρεθούμε εκτός Ε.Ε δεν θα είναι επιλογή των Ελλήνων επειδή θα βγάλουν τον Καμμένο, την Παπαρήγα, τον Τσίπρα κλπ κλπ. Θα πρέπει να σκεφτούμε αν θέλουμε να μείνουμε σε μια ένωση όπου θα έχουμε μόνο υποχρεώσεις χωρίς δικαιώματα. Σε μία ένωση που θα πρέπει να φυλάμε μόνοι μας τα σύνορα όλης της Ευρώπης. Σε μία ένωση που θα μας δανείζουν οι φίλοι μας με επιτόκια τοκογλυφικά. Σε μία ένωση, όπου ο ισχυρός της παρέας θα προστάζει, κι εμείς θα πρέπει να λέμε «ΝΑΙ σε όλα»… και επί της αρχής και στα επιμέρους άρθρα. Σε μία ένωση όπου θα έχει ακριβές και υποβαθμισμένες συνοικίες (του Νότου). Σε μία ένωση όπου τα δικά τους θα είναι δικά τους, και τα δικά μας θα είναι δικά τους ή θα περάσουν κι αυτά σταδιακά και με τη βούλα τη δική μας στα χέρια τους (επειδή θα θεωρήσουν ότι είμαστε ανίκανοι να τα αξιοποιήσουμε).Σε μία ένωση όπου η δική μας Εθνική Κυριαρχία θα αποτελεί υπόθεση κάποιου άλλου έθνους. Σε μία ένωση όπου θα πρέπει να εκχωρήσουμε εν τέλει και την Ηθική μας κυριαρχία.
Για να μην μακρηγορούμε η ΕΕ έχει χάσει το στόχο της και έχει απομακρυνθεί από την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Η ΕΕ πρέπει να γυρίσει στις αρχή από την οποία ξεκίνησε. Γιατί αν ήθελε να μας προστατέψει θα είχε εκδώσει το κοινό ομόλογο. Γιατί αν ήθελε να διαφυλάξει τα σύνορά της θα είχε ήδη ευρωστρατό. Γιατί αν ήθελε να ήταν η χώρα μας εντάξει απέναντι στους δανειστές, θα έπρεπε και κάποιες άλλες χώρες να είναι εντάξει απέναντι στα χρέη προς τη χώρα μας. Και αυτό πρέπει να επιδιώξουμε. Γιατί αύριο μεθαύριο μπορεί το μαγαζάκι της ΕΕ να κλείσει. Και δεν θα είναι επειδή ο Τσίπρας, η Παπαρήγα και ο Καμμένος το αποφάσισαν, αλλά επειδή κάποια ισχυρή χώρα αποφάσισε ότι έτσι τη συμφέρει. Και τότε που δεν θα υπάρχει ευρώ θα πρέπει να πάμε σε άλλο νόμισμα με διαλυμένο τον κοινωνικό ιστό της χώρας κι ένα λαό εξαθλιωμένο. Και πάλι η έξοδος μας δεν θα είναι ισότιμη. Γιατί κάποιοι θα μπορούν πολύ πιο εύκολα να ξαναγυρίσουν στην μοναξιά τους έξω από την ΕΕ, έχοντας κερδίσει από τη φτώχια τη δική μας. Ήρθε ο καιρός να πατήσουμε στα πόδια μας και να υψώσουμε το ανάστημα μας.
Η Ελλάδα πρέπει να κάνει διαρθρώτικες αλλαγές. Η Ελλάδα από τη μεριά της πρέπει να σταθεί έντιμη απέναντι σε όσους χρωστά και να πληρώσει τα κεφάλαια εξαιρώντας από αυτά που χρωστά τοκογλυφικά επιτόκια που διόγκωσαν το δημόσιο χρέος της. Θα πρέπει όμως και η Ευρώπη να σταθεί κι εκείνη στο ύψος των περιστάσεων, και κάθε κράτος-μέλος να σταθεί έντιμο απέναντι στις υποχρεώσεις του προς την Ελλάδα. Γιατί φοβόμαστε να μην μείνουμε μόνοι μας, αλλά η ιστορία αποδεικνύει πως τόσα χρόνια είμαστε κατά κάποια έννοια μόνοι μας. Κι αν δεν είμαστε τυπικά μόνοι, και είμαστε ουσιαστικά , η ουσία είναι εκείνη που μετράει. Και ότι και να γίνει, ξέρουμε ότι στη ζωή «κανένας δεν χάνεται» πόσο μάλλον ένα ολόκληρο κράτος που έζησε χιλιάδες χρόνια… Και για να επιζήσει το σαθρό οικοδόμημα της ΕΕ ,στο οποίο δεν φρόντισαν να βάλουν γερά θεμέλια, δεν θα «σκοτώσουμε αυτή τη χώρα ή οποιαδήποτε άλλη». Γιατί αν υποθέσουμε ότι είμαστε επιβάτες μαζί στο ίδιο αεροπλάνο, και αυτό αρχίσει να πέφτει, δεν θα σωθούνε ούτε οι επιβάτες της Α θέσης ούτε εκείνοι της Β…Έτσι η ζωή της ΕΕ περνά από τη ζωή της Ελλάδας… Και γι αυτό η Ελλάς πρέπει να επιζήσει…
Γιατί η «Ελλάς προορίζεται για να ζήσει. Και θα ζήσει»
Τρύφων Κ. Βόλος
ΥΓ: Θα ήθελα να μην δημοσιευτούνε τα στοιχεία επικοινωνίας μου.Μόνο το όνομα του αρθρογράφου.Ευχαριστώ.
Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις