Σήμερα ζήσαμε έναν Γενάρη που όμοιο του δεν έχουμε ξαναζήσει. Μία αρρωστημένη ατμόσφαιρα, μία ασυνήθιστη ζέστη για την εποχή, παρά την ανάσα που έχει πάρει η μητέρα Γη λόγω του κορονοϊού, τα αποτελέσματα της ανθρώπινης παρουσίας είναι το αποτέλεσμα των μικροβίων πάνω σε έναν οργανισμό.
Η ανθρωπότητα δεν σεβάστηκε αυτό που οι αρχαίοι σοφή και ο ελληνικός πολιτισμός είχε κατανοήσει και εφαρμόζεται ως βασική αρχή του βίου. Το κατά φύσιν ζειν. Ειδικά οι αρχαίοι πρόγονοί μας γνώριζαν ότι η μητέρα γη είναι ζωντανή, είναι ένας ζωντανός, υπέροχος, αειφόρος οργανισμός, που όφειλαν να προστατεύσουν. Γι’ αυτό και ζούσαν ως λευκά αιμοσφαίρια πάνω στον ζωντανό οργανισμό που τους φιλοξενούσε. Ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα ήταν γενήμματα της μητέρας Γης, βγήκαν από την πέτρα.
Το ίδιο και η ορθόδοξη πίστη μας. Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο από χώμα. Άρα ο άνθρωπος ήταν παιδί και αυτός της μητέρας Γης. Σάρκα από την σάρκα της.
Έπειτα ήρθαν οι βαρβαρικές ορδές. Αυτοί που πίστευαν ότι προέρχονται από τον Σείριο και ήρθαν στη Γη με όχημα την σελήνη για να την κατακτήσουν. Αυτός άλλωστε είναι ο μύθος της Εργενεκόν που οδηγεί τους τούρκους εδώ και αιώνες. Φέρθηκαν ως τα μικρόβια που εισέρχονται σε έναν υγιή οργανισμό και σιγά – σιγά τον εξοντώνουν.
Η προστασία της μητέρας Γης λοιπόν για τον έλληνα, είναι συνώνυμο του πατριωτισμού. Συνώνυμο του πολιτισμού και της ελληνικής παιδείας. Η μάχη για την μητέρα Γη είναι το ίδιο σημαντική με την μάχη για την πατρίδα. Και πρέπει να γίνεται χωρίς συμβιβασμούς. Κάθε λεπτό, κάθε ημέρα, για μια ολόκληρη ζωή.
«Εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης.»
Για την Ελλάδα, για την μητέρα Γη. Για να ζήσουμε ως Έλληνες και όχι ως αρρώστια.