Σας ακουω που γκρινιαζετε .. που ενοχλειστε .. που στραβοκαταπινετε οταν εγω κ καποιοι συναδελφοι μου τοποθετουμαστε πανω σε πολιτικα ζητηματα κ εκφραζουμε γνωμη . Λετε : μεινε στη δουλεια σου κ ασε τα αλλα στους πολιτικους..
Ξερετε,.. ειμαστε κ εμεις πολιτες, οπως κ εσεις.. πληρωνουμε φορους , οπως κ εσεις, αισθανομαστε την αδικια, οπως κ εσεις..
Τα ζητηματα του πολιτη, που αναζητα ενα κρατος προνοιας κ δικαιου, δεν ειναι μια συζήτηση μεταξυ μεγαλοστελεχών επιχειρήσεων κ κυβερνήσεων. Ειναι ευθυνη ολων των πολιτων.!
Ενας ηθοποιος, που του εδωσε τη χαρα η ζωη να διακριθεί σε κατι, δεν βρισκεται εκει που βρισκεται μονο για να βγαζει σελφι με την υπεροχη οικογενεια του κ να διαφημίζει την καινουρια οδοντοκρεμα τιγκα στο φθόριο που θα τρεξεις να αγορασεις.
Ενας ηθοποιος εχει ανοιξει την καρδια, την συναισθηματικη νοημοσυνη του , θελοντας κ μη, προσπαθοντας μια ζωη να ερμηνευσει ρολους, να μπει στην θεση του αλλου, να κατανοησει τα πιο σκοτεινα μονοπατια της υπαρξης κ να τα αποτυπωσει με την τεχνη του. Εχει ξενυχτησει μελετωντας κειμενα κ ψαχνοντας δρομους ψυχικους για να βρει συγγένεια με τον χαρακτηρα του ωστε εσυ που πληρωνεις εισιτήριο να μπορεσεις να χαθεις μεσα στον κοσμο του εργου κ να ξεχασεις τις συμβασεις, τον τοπο, τον χρονο, κ τ ονομα σου. Για λιγο γινεσαι διαφανος, χωρις βαρυτητα, χωρις ευθυνη. Γιατι ο αλλος πανω στη σκηνη ή στο γυαλι ή στο πανι εχει φροντισει γι αυτο.
Πειτε μου πως ενα πλασμα που εχει γυμνασει ,θελοντας κ μη, τοσο πολυ την συναισθηματικη του αντιληψη , γινεται να μενει αμέτοχο στον οδυρμο κ τον συλλογικό πονο.
Υπαρχουν μερες που περπαταμε στους δρομους κ οι ταρατσες βγαζουν ατμους απ τους καημους. Βλεπουμε τα ονειρα του κοσμου να σιγοκαιγονται καθε βραδυ στη στοφα των καιρων. Ακουμε τον πονο κ εχουμε μαθει να τον μυριζομαστε ακομα κ πισω απο ψεύτικα χαμογελα. Αντιδρουμε όταν ενα κρατος ασελγει απεναντι στους πολιτες του αντι να τους προστατευει. Καποιος βουταει στη θλιψη, καποιος στην οργη, καποιος κλεινει τα ματια του μη μποροντας ν αντεξει αλλο.
Οι φλεβες μας πάλλονται στον ρυθμο της καρδιας του κοσμου κ οχι στον παλμο των κανονων συμμορφωσης που μας πυροβολουν.
Εμεις, οι θεατρινοι, οι «ρομαντικοι», οι «Δον Κιχωτες», οι «μη-ρεαλιστες» κ ονειροπόλοι, κραταμε ψηλα τους κραδασμους της ανθρωπιας , για να μπορεσει να ανθίσει κατι κ για την επομενη γενια. Κ για να εχει το θηριο λιγη κοντρα στο διαβα του. Εστω μια σπιθαμη κοντρα αερα. Κ ας τους χαλαει μονο τη χωριστρα. Ειμαστε ακομα ζωντανοι.
Όλα αυτά τα έγραψε σχολιάζοντας την παρακάτω ανάρτηση:
🌹«Όταν ήμουν 26 χρονών έπαθα πάρεση. Πλήρη. Ήταν τη μέρα που εκτέλεσαν τον Μπάτση και τον Μπελογιάννη. Όταν το ’μαθα, πάγωσα. Δεν ήταν λύπη, ήταν κάτι παραπάνω. Σοκ!
Καταλάβαινα πως δε θ’ άντεχα, κάτι θα μου συνέβαινε. Κι ωστόσο δεν μπορούσα να διανοηθώ πόσο σχετική είναι η ύλη – το σώμα – με τον συναισθηματικό κόσμο.
Σκέφτηκα αμέσως: Μετά απ’ αυτήν την τραγωδία, μετά από τόση θλίψη, δεν είναι δυνατόν να εξακολουθήσω να είμαι ίδια, κάπου θα βγω αλλαγμένη. Αλλά δεν πίστευα πως θ’ αντιδρούσε έτσι ο οργανισμός μου.
Κι όμως ως το βράδυ είχα παραλύσει. Το μισό μου πρόσωπο ήταν τελείως παράλυτο. Μου κράτησε έξι εβδομάδες. Ήμουν πολύ νέα, έκανα ηλεκτροσόκ – δεν είναι πολύ δύσκολο να περάσει η πάρεση όταν είσαι νέος, όπως επίσης είναι σπάνιο να την πάθεις σε μικρή ηλικία. Αλλά εκείνες τις έξι εβδομάδες δεν μιλούσα καθόλου.
Έτρεχαν τα σάλια μου. Το στόμα μου είχε πάει εκεί…Να, κοίτα, ως τώρα δεν έχει έρθει εντελώς στη θέση του.
Ήταν ένα τραγικό γεγονός εκείνη η εκτέλεση!… Τον Μπάτση τον γνώριζα προσωπικά, ήταν φίλος του Μάριου.
Δεν μπορούσα να συλλάβω το «εν ψυχρώ». Σε πιάνω, σε στήνω, σε σκοτώνω… Ήταν πέρα από τις δυνατότητές μου. Είχα ζήσει ήδη τις μέρες των ανώμαλων καταστάσεων, αλλά αυτό!
Άγριο πράγμα. Και οργανωμένο από το κράτος, ε;
Από το βιβλίο της Φρίντας Μπιούμπι «Έλλη Λαμπέτη: Η τελευταία παράσταση – Μια προσωπική αφήγηση», Εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ (1983).
Σαν σήμερα γεννήθηκε το 1923 η Έλλη Λαμπέτη.
