Σαν σήμερα, 28 Ιουνίου 1985, πεθαίνει ο Λάμπρος Κωνσταντάρας. Είχε γεννηθεί στις 13/3/1913 στην οδό Πλουτάρχου 13 στο Κολωνάκι, πολέμησε στο Έπος 1940-41 ως στρατιώτης, τραυματίστηκε & του έσωσε τη ζωή ο ανθυπολοχαγός Οδυσσέας Ελύτης!
Σπουδαίοι καλλιτέχνες, φλογεροί Πατριώτες!
Ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Σπούδασε στο Παρίσι στη θεατρική σχολή του σπουδαίου γάλλου θεατράνθρωπου Λουί Ζουβέ…
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους έλληνες ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου. Μπορεί να διέπρεψε στο απαιτητικό είδος της κωμωδίας, αλλά και οι δραματικοί ρόλοι, τους οποίους ερμήνευσε στο θέατρο, επαινέθηκαν από την κριτική.
Βέρος Αθηναίος, με ρίζες από την Κωνσταντινούπολη, γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1913, στο Κολωνάκι, στην οδό Πλουτάρχου 13, όπως τόνιζε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας τη σχέση του με τον αριθμό 13. Γιος χρυσοχόου, δούλεψε κοντά στον πατέρα του και αφού πέρασε δύο χρόνια στη Σχολή Υπαξιωματικών του Ναυτικού στην Κέρκυρα και ασχολήθηκε παθιασμένα με το ποδόσφαιρο, το 1931 βρέθηκε στο Παρίσι για να σπουδάσει την τέχνη του χρυσοχόου.
Όλως τυχαίως βρέθηκε να παίζει ως κομπάρσος σε μία ταινία και στη συνέχεια σε μία θεατρική παράσταση, που σκηνοθετούσε ο σπουδαίος γάλλος θεατράνθρωπος Λουί Ζουβέ. Μαγεμένος από τα φώτα της ράμπας, αποφάσισε να κάνει στροφή στη ζωή του και ν’ ασχοληθεί με την υποκριτική.
Μαθήτευσε κοντά στον Ζουβέ και το 1937 έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση στο θέατρο με το «Σχολείο Γυναικών» του Μολιέρου. Τον επόμενο χρόνο αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα και εμφανίστηκε στην Αθήνα, στο έργο του Τζέιμς Μπάρι «Τα παράσημα της γριούλας» πλάι στην Κατερίνα (Ανδρεάδη). Ακολούθησαν ρόλοι στα έργα «Το στραβόξυλο» του Δημήτρη Ψαθά, «Ο μισάνθρωπος» του Μολιέρου, «Ο παίχτης» του Ντοστογιέφσκι, με θιάσους όπως των Μιράντας – Παππά και Μουσούρη – Αρώνη.
Το 1945 νυμφεύεται την ηθοποιό Ιουλία Γεωργοπούλου και τον επόμενο χρόνο αποκτά το μοναδικό του παιδί, τον δημοσιογράφο και πολιτικό Δημήτρη Κωνσταντάρα. Το 1948 συγκροτεί για πρώτη φορά θίασο με τη Μιράντα Μυράτ και το 1958 τον πρώτο προσωπικό του θίασο και παρουσιάζει το έργο του Τζον Πρίσλεϋ «Ο ανακριτής έρχεται».
Στη μακρά θεατρική του διαδρομή θα συνεργασθεί με σπουδαίους ηθοποιούς, όπως τη Μαρίκα Κοτοπούλη, την Τζένη Καρέζη, τη Μάρω Κοντού, το Νίκο Ρίζο, τον Ντίνο Ηλιόπουλο, την Αλίκη Βουγιουκλάκη και την Έλλη Λαμπέτη. Τελευταία του εμφάνιση στο σανίδι στην κωμωδία του Κώστα Πρετεντέρη «Τρελλές επαφές ρωμέικου τύπου», που παρουσίασε μαζί με τη Μάρω Κοντού και τον Νίκο Ρίζο τη διετία 1977 – 1979.
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής, κυρίως, μέσα από τη μεγάλη οθόνη. Υπήρξε πρωταγωνιστής από την πρώτη κιόλας ταινία του, «Το τραγούδι του χωρισμού» (1940) σε σκηνοθεσία του Φιλοποίμενος Φίνου, ενώ κράτησε τους πρώτους ρόλους και σε περίπου 90 ακόμα ταινίες. Καθιερώθηκε ως ο κινηματογραφικός μπαμπάς της Αλίκης Βουγιουκλάκη («Διακοπές στην Αίγινα», «Το ξύλο βγήκε από το παράδεισο», «Η Αλίκη στο Ναυτικό», «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια», «Η Λίζα και η άλλη» κ.ά.).
Το 1969 κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Ο Μπλοφατζής». Η τελευταία του ταινία ήταν «Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ» (1981) σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη. Στην τηλεόραση ξεχώρισε με το ρόλο του γυναικοκατακτητή Ζάχου Δόγκανου στο σήριαλ του Κώστα Πρετεντέρη «Εκείνες και εγώ», που προβλήθηκε τη διετία 1976-1977.
Το 1971, νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την κατά 25 χρόνια μικρότερή του Φιλιώ Κεκάτου, με την οποία πορεύτηκε έως το τέλος της ζωής του. Οι δυό τους είχαν γνωριστεί το 1961, μετά το θυελλώδες ειδύλλιό του με την Άννα Καλουτά και τον χωρισμό του από την πρώτη του σύζυγο.
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας υπήρξε σπουδαίος ηθοποιός. Το πηγαίο ταλέντο του διαφαίνεται μέσα από τη μεγάλη γκάμα των ρόλων που ερμήνευσε, τόσο στον κινηματογράφο, όσο και στο θέατρο. Στα πρώτα του βήματα εμφανίστηκε σε δραματικούς ρόλους, ακόμη και ως ζεν-πρεμιέ, ενώ στη συνέχεια ειδικεύτηκε σε πιο κωμικούς, ως φίλος ή πατέρας -καλοσυνάτος, ανοιχτόκαρδος, ακόμη και αυστηρός πότε – πότε γυναικάς και χιουμορίστας.
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας έφυγε από την ζωή στις 28 Ιουνίου 1985 στο «Ασκληπιείο» της Βούλας. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, εξαιτίας αλλεπάλληλων εγκεφαλικών επεισοδίων.
Φιλμογραφία
Το τραγούδι του χωρισμού (1940)
Η φωνή της καρδιάς (1943)
Ραγισμένες καρδιές (1945)
Πρόσωπα λησμονημένα (1946)
Καταδρομή στο Αιγαίον (1946)
Μαρίνα (1947)
Άννα Ροδίτη (1948)
Διαγωγή… μηδέν! (1949)
Οι απάχηδες των Αθηνών (1950)
Εκείνες που δεν πρέπει να αγαπούν (1951)
Άγγελος με χειροπέδες (1952)
Οι ουρανοί είναι δικοί μας (1953)
Ούτε γάτα ούτε ζημιά (1955)
Η άγνωστος (1956)
Η δούκισσα της Πλακεντίας και ο λήσταρχος Μπιμπίσης (1956)
Ο ζηλιαρόγατος (1956)
Συγχώρεσε με παιδί μου (1957)
Η μοίρα γράφει την ιστορία (1957)
Μαρία Πενταγιώτισσα (1957)
Το τρελοκόριτσο (1958)
Διακοπές στην Αίγινα (1958)
Δυο αγάπες δυο κόσμοι (1958)
Ταξίδι με τον έρωτα (1959)
Το αγοροκόριτσο (1959)
Το παραστράτημα μιας αθώας (1959)
Ερωτικά παιχνίδια (1960)
Ένας Δον Ζουάν για κλάματα (1960)
Κρουαζιέρα στη Ρόδο (1960)
Τυφλός άγγελος (1960)
Είμαι αθώος (1960)
Αντίο ζωή (1960)
Η Αλίκη στο Ναυτικό (1961)
Η Λίζα και η άλλη (1961)
Λάθος στον έρωτα (1961)
Θρίαμβος (1962)
Κατηγορούμενος ο έρως (1962)
Αυτό το κάτι άλλο (1963)
Ο Καζανόβας (1963)
Ο κος πτέραρχος (1963)
Μικροί και μεγάλοι εν δράσει (1963)
Ο μπαμπάς μου κι εγώ (1963)
Χτυποκάρδια στο θρανίο (1963)
Η βίλλα των οργίων (1964)
Η χαρτοπαίχτρα (1964)
Θα σε κάνω βασίλισσα (1964)
Ο εαυτούλης μου (1964)
Επιστροφή (1965)
Υιέ μου, υιέ μου (1965)
Υπάρχει και φιλότιμο (1965)
Η γυναίκα μου τρελλάθηκε (1966)
Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966)
Τζένη Τζένη (1966)
Να ζει κανείς ή να μη ζει (1966)
Αν όλες οι γυναίκες του κόσμου (1967)
Πατέρα κάτσε φρόνιμα (1967)
Βίβα Ρένα (1967)
Δημήτρη μου, Δημήτρη μου (1967)
Κάτι κουρασμένα παληκάρια (1967)
Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι (1967)
Ο γεροντοκόρος (1967)
Ο σπαγγοραμμένος (1967)
Καπετάν φάντης μπαστούνι (1968)
Ο Ρωμιός έχει φιλότιμο (1968)
Ο τρελός τα ‘χει τετρακόσια (1968)
Ησαϊα μη χορεύεις (1969)
Ο μπλοφατζής (1969)
Ο τζαναμπέτης (1969)
Ένας τρελός γλεντζές (1970)
Κρίμα το μπόι σου (1970)
Ο τρελοπενηντάρης (1971)
Πίσω μου σ’ έχω σατανά (1971)
Της ζήλειας τα καμώματα (1971)
Ο φαφλατάς (1971)
Τι τριάντα τι σαράντα τι πενήντα (1972)
Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη (1972)
Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα (1972)
Ο φαντασμένος (1973)
Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ (1981)
Θεατρικές παραστάσεις
Τα παράσημα της γρηούλας (1938)
Λόξες γυναικών (1938)
Οικογενειακές καντρίλιες (1939)
Ο μισάνθρωπος (1939)
Το στραβόξυλο (1939)
Ο μισογύνης (1940)
Το μοντέλο της γυναίκας μου (1940)
Έξοδος κινδύνου (1941)
Η κυρία θέλει να χωρίσει (1941)
Η κυρία που κοροϊδεύει (1941)
Μια ζωή είναι αυτή (1941)
Αν έχεις τύχη (1942)
Παντού τα πάντα (1942)
Ο παίκτης (1942)
Ένα καινούριο αστέρι (1942)
Γκραντ Οτέλ (1942)
Εκείνη τη νύχτα (1942)
Η δίκη της Μαίρης Ντάνκαν (1942)
Έρωτα μαστροχαλαστή (1943)
Πρίγκηψ Μουρούζης (1944)
Οι κατακτηταί (1949)
Οι φοιτηταί (1949)
Περάστε την 1η του μηνός (1949)
Έντα Γκάμπλερ (1949)
Μ’ αγαπά-δεν μ’ αγαπά (1949)
Μάγδα (1949)
Μαντάμ Σουσού (1949)
Η κυρία δε με μέλλει (1949)
Η Λούση και τα κορίτσια της (1949)
Ελληνικά όνειρα (1949)
Ο αρχισιδηρουργός (1949)
Δώδεκα παρά πέντε (1949)
Οι μαιτρέσσες του μπαμπά (1955)
Τρεις πετεινοί σ’ ένα κοτέτσι (1955)
Χωρίς γάντι (1956)
Ο ανακριτής έρχεται (1958)
Άνθη λεμονιάς (1962)
Κρατικές υποθέσεις (1962)
Η βροχή (1963)
Η χήρα μου και εγώ (1963)
Η κυρία έχει νεύρα (1963)
Υπάρχει και φιλότιμο (1965)
Η όμορφη κι ο τζαναμπέτης (1968)
Τσιν-Τσιν (1970)
Τι τριάντα, τι σαράντα, τι πενήντα (1971)
Ερωτιάρης… αλά Ελληνικά (1972)
Ευτυχώς τρελάθηκα (1973)
Ένας κόσμος άνω-κάτω (1974)
Αγάπη μου, παγόβουνο (1974)
Με λένε Κώστα (1974)
Συγνώμη που σε ψήφισα πολύ (1974)
Απριλιανά μπαλλέτα (1975)
Υπάρχει και φιλότιμο (1976)
Ο Λαμπρούκος και οι λατρείες του (1977)
Οι λόρδοι της λόρδας (1977)
Τρελλές επαφές ρωμέικου τύπου (1978)
Τηλεοπτικά
Εκείνες κι εγώ (1976-1977, ΥΕΝΕΔ)