Η Ολυμπία υπήρξε ο σημαντικότερος θρησκευτικός και αθλητικός χώρος της αρχαίας Ελλάδας
Βρισκόταν στην Πελοπόννησο, στην περιοχή της Ηλείας, στην ειδυλλιακή κοιλάδα που σχηματίζεται στη συμβολή των ποταμών Αλφειού και Κλαδέου. Αφιερωμένη στον πατέρα των θεών, τον Δία, η Ολυμπία δεν ήταν μια τυπική πόλη-κράτος με μόνιμο πληθυσμό, αλλά ένα απέραντο ιερό (η λεγόμενη Άλτις), το οποίο κάθε τέσσερα χρόνια γινόταν η καρδιά του ελληνικού κόσμου.
Απο το arxaiaellinika.gr
1. Μυθολογία και οι Απαρχές της Λατρείας
Η ιστορία της Ολυμπίας χάνεται στα βάθη του μύθου. Πριν καθιερωθεί η λατρεία του Δία, η περιοχή φέρεται να ήταν αφιερωμένη στον Κρόνο και τη Γαία.
Σύμφωνα με την επικρατέστερη μυθολογική παράδοση, οι Ολυμπιακοί Αγώνες ιδρύθηκαν από τον Πέλοπα, ο οποίος νίκησε τον βασιλιά της Πίσας, Οινόμαο, σε αρματοδρομία για να κερδίσει το χέρι της κόρης του, Ιπποδάμειας. Μια άλλη ισχυρή παράδοση αποδίδει την ίδρυση των αγώνων στον Ηρακλή, ο οποίος, αφού καθάρισε τους στάβλους του Αυγεία, οργάνωσε αγώνες προς τιμήν του πατέρα του, Δία, και καθόρισε τα όρια της ιεράς Άλτεως.
2. Αρχαία Ελληνικά Κείμενα: Η Ολυμπία μέσα από τις Πηγές
Η σπουδαιότητα της Ολυμπίας αποτυπώνεται με τον πιο λαμπρό τρόπο στα κείμενα των αρχαίων συγγραφέων.
Ο σπουδαίος λυρικός ποιητής Πίνδαρος, στον Πρώτο Ολυμπιόνικο(Ολυμπιόνικοι Α’), υμνεί τη μοναδικότητα των αγώνων συγκρίνοντάς τους με τον ίδιο τον ήλιο.
«Άριστον μέν ύδωρ, ο δέ χρυσός αιθόμενον πυρ άτε διαπρέπει νυκτί μεγάνορος έξοχα πλούτου· ει δ’ άεθλα γαρύεν έλδεαι, φίλον ητορ, μηκέτ’ αελίου σκόπει άλλο θαλπνότερον εν αμέρα φαεννόν άστρον ερήμας δι’ αιθέρος, μηδ’ Ολυμπίας αγωνα φέρτερον αυδάσομεν·»
(Απόδοση: Το νερό είναι το καλύτερο από όλα, και ο χρυσός σαν φωτιά που φλέγεται μες στη νύχτα ξεχωρίζει από κάθε άλλο πλούτο· αλλά αν, φίλη μου ψυχή, επιθυμείς να υμνήσεις άθλους, μην ψάχνεις στο φως της μέρας άστρο πιο λαμπρό και ζεστό από τον ήλιο στον έρημο ουρανό, ούτε και αγώνα πιο σπουδαίο από της Ολυμπίας θα μπορέσουμε να υμνήσουμε.)
Ο περιηγητής Παυσανίας, στο έργο του Ελλάδος Περιήγησις (Ηλιακά Α’, 10.1), μας δίνει την πιο λεπτομερή περιγραφή του χώρου και της ονομασίας του ιερού άλσους:
«τό δέ άλσος τό ιερόν του Διός παρακαλουσιν Άλτιν εκ παλαιου, παραποιήσαντες τό όνομα: καί δή καί Πινδάρου τινί άσματι ες άνδρα Ολυμπιονίκην Άλτις επωνόμασται τό χωρίον.»
(Απόδοση: Το ιερό άλσος του Δία το ονομάζουν από τα παλιά χρόνια Άλτιν, έχοντας παραφθείρει τη λέξη (άλσος)· και μάλιστα σε μια ωδή του Πινδάρου για κάποιον ολυμπιονίκη, η τοποθεσία αναφέρεται με το όνομα Άλτις.)
3. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες και η Ιερή Εκεχειρία
Το έτος 776 π.Χ. θεωρείται ιστορικά το έτος της πρώτης επίσημης διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων (αν και πιθανότατα προϋπήρχαν σε τοπικό επίπεδο). Από τότε και για περισσότερα από χίλια χρόνια, οι αγώνες διεξάγονταν ανελλιπώς κάθε τέσσερα χρόνια.
Η μεγαλύτερη κληρονομιά της Ολυμπίας ήταν ο θεσμός της Ιερής Εκεχειρίας. Πριν από την έναρξη των αγώνων, κήρυκες (οι σπονδοφόροι) περιόδευαν σε όλο τον ελληνικό κόσμο αναγγέλλοντας την εκεχειρία. Κάθε πολεμική σύγκρουση σταματούσε, και η περιοχή της Ηλείας κηρυσσόταν απαραβίαστη. Αυτό επέτρεπε σε αθλητές και θεατές από τη Σικελία έως τη Μικρά Ασία να ταξιδέψουν με ασφάλεια. Η Ολυμπία λειτούργησε ως ο απόλυτος συνεκτικός δεσμός των Ελλήνων, υπενθυμίζοντάς τους την κοινή τους καταγωγή, γλώσσα και θρησκεία.
4. Τα Σημαντικότερα Μνημεία της Άλτεως
Ο αρχαιολογικός χώρος της Ολυμπίας, όπως αποκαλύφθηκε από τις ανασκαφές, βρίθει από μνημειώδη κτίσματα:
- Ο Ναός του Δία: Χτισμένος τον 5ο αιώνα π.Χ. (γύρω στο 470-456 π.Χ.), αποτελούσε το κορυφαίο δείγμα δωρικού ρυθμού στην Πελοπόννησο. Τα αετώματά του κοσμούνταν με αριστουργηματικά γλυπτά (η αρματοδρομία Πέλοπα-Οινόμαου και η Κενταυρομαχία).
- Το Χρυσελεφάντινο Άγαλμα του Διός: Βρισκόταν μέσα στον Ναό του Δία και ήταν ένα από τα Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου. Φιλοτεχνήθηκε από τον μέγιστο γλύπτη Φειδία. Ο θεός αναπαρίστατο καθιστός σε θρόνο, φτιαγμένος από χρυσό και ελεφαντόδοντο.
- Το Ηραίον (Ναός της Ήρας): Από τους παλαιότερους μνημειακούς ναούς της Ελλάδας (γύρω στο 600 π.Χ.). Εκεί, στο βωμό της Ήρας, γίνεται μέχρι και σήμερα η αφή της Ολυμπιακής Φλόγας.
- Το Στάδιο: Χωρητικότητας περίπου 45.000 θεατών. Εκεί διεξάγονταν τα σπουδαιότερα αθλήματα (δρόμος, πάλη, πυγμαχία, παγκράτιο). Ο στίβος του αποτελούσε ιερό χώρο.
- Το Βουλευτήριο: Η έδρα της Ηλιακής Γερουσίας, όπου οι αθλητές, οι συγγενείς και οι προπονητές τους έδιναν τον ιερό όρκο μπροστά στο άγαλμα του Ορκίου Διός, ότι θα αγωνιστούν τίμια και χωρίς δόλο.
- Το Εργαστήριο του Φειδία: Ο χώρος όπου ο διάσημος γλύπτης κατασκεύασε τμηματικά το γιγαντιαίο άγαλμα του Δία.
5. Η Θέση της Γυναίκας (Η Καλλιπάτειρα και τα Ηραία):
Πρέπει να αναφέρουμε την αυστηρή απαγόρευση εισόδου στις γυναίκες (με ποινή θανάτου από το Τυπαίον όρος), τη μοναδική εξαίρεση της ιέρειας της Δήμητρας Χαμύνης, αλλά και τη συγκλονιστική ιστορία της Καλλιπάτειρας (της μόνης γυναίκας που συγχωρέθηκε). Επίσης, πρέπει να αναφέρουμε τα Ηραία, τους ειδικούς αγώνες δρόμου αποκλειστικά για παρθένες γυναίκες.
6. Οι Ελλανοδίκες και η Αυστηρή Οργάνωση:
Μας λείπει η αναφορά στους Ελλανοδίκες, τους υπέρτατους και αδιάφθορους κριτές των αγώνων. Πώς επέλεγαν τους αθλητές και πώς επέβαλαν σωματικές ποινές ή πρόστιμα (τα οποία χρηματοδοτούσαν τους Ζάνες, τα χάλκινα αγάλματα του Δία που στήνονταν προς παραδειγματισμό όσων έκλεβαν).
7. Τα Αθλήματα και η Εξέλιξή τους:
Μια σύντομη αλλά περιεκτική καταγραφή του πώς ξεκίνησαν όλα με ένα μόνο αγώνισμα (τον στάδιον δρόμο) και πώς σταδιακά προστέθηκαν ο δίαυλος, το πένταθλο, η πάλη, η πυγμαχία, το παγκράτιο και ο οπλιτόδρομος.
8. Η Πολιτική Διάσταση (Θησαυροί και Φιλιππείο):
Η Ολυμπία ήταν και διπλωματικό κέντρο. Πρέπει να προσθέσουμε το Άνδηρο των Θησαυρών (τα μικρά κτίρια όπου οι πόλεις-κράτη, κυρίως αποικίες, φύλαγαν τα πολύτιμα αφιερώματά τους) και το Φιλιππείο, το εντυπωσιακό κυκλικό μνημείο που έχτισε ο Φίλιππος Β’ της Μακεδονίας, δείχνοντας πώς η Ολυμπία χρησιμοποιήθηκε για πολιτική προπαγάνδα.
9. Η Αρχαιολογική Ανακάλυψη:
Δύο γραμμές για το πώς ήρθε ξανά στο φως η Ολυμπία από τους Γερμανούς αρχαιολόγους τον 19ο αιώνα (Ερνστ Κούρτιους), ενώνοντας το αρχαίο παρελθόν με το σήμερα.
10. Η Παρακμή και το Τέλος
Η ακτινοβολία της Ολυμπίας συνεχίστηκε και κατά τη ρωμαϊκή εποχή, ωστόσο η εξάπλωση του Χριστιανισμού σήμανε το τέλος της. Το 393 μ.Χ., ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α’ απαγόρευσε με διάταγμα τη λειτουργία των παγανιστικών ιερών και την τέλεση των αγώνων. Αργότερα, ο Θεοδόσιος Β’ διέταξε την καταστροφή των ναών.
Αυτό που δεν κατάφεραν οι άνθρωποι, το ολοκλήρωσε η φύση. Δύο καταστροφικοί σεισμοί τον 6ο αιώνα μ.Χ. γκρέμισαν ό,τι είχε απομείνει (συμπεριλαμβανομένου του Ναού του Δία), και οι πλημμύρες των ποταμών Αλφειού και Κλαδέου έθαψαν το ιερό κάτω από παχύ στρώμα λάσπης, διατηρώντας το όμως για τις μελλοντικές γενιές των αρχαιολόγων.
Η Αρχαία Ολυμπία δεν υπήρξε απλώς ένας γεωγραφικός τόπος. Μέσα από την Εκεχειρία και το «Ευ Αγωνίζεσθαι» (το ιδεώδες του τίμιου και καλού αγώνα), μετουσιώθηκε σε μια πανανθρώπινη ιδέα που επιβιώνει ζωντανή μέχρι σήμερα.