Τα ανεξήγητα 49,9 δις ευρω που χρωστάμε ως κράτος

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Σύμφωνα με τον ΟΔΔΗΧ, το χρέος του κεντρικού κράτους, όλα όσα χρωστάμε δηλαδή ως χώρα (ομόλογα, δάνεια κλπ.), ανερχόταν την 31.12.23 στα 406,5 δις € – ένα τεράστιο ποσόν, στο οποίο δεν συμπεριλαμβάνονται καν τα κρυφά χρέη, όπως τα 25 δις των παγωμένων τόκων του ESM που θα εμφανισθούν το 2033, ούτε οι διάφορες κρατικές εγγυήσεις.

Επίσης σύμφωνα με τον ΟΔΔΗΧ, το χρέος της Γενικής Κυβέρνησης, δηλαδή μαζί με τους οργανισμούς του Δημοσίου, ήταν 356,6 δις € – οπότε θεωρητικά οι δημόσιοι οργανισμοί έχουν καταθέσεις 49,9 δις €, επί πλέον αυτών που συμπεριλαμβάνονται στο μαξιλάρι!

Το καθαρό χρέος τώρα, αφού αφαιρεθούν τα ταμειακά μας διαθέσιμα (=μαξιλάρι), ήταν 323 δις € την ίδια ημερομηνία – πάντα κατά τον ΟΔΔΗΧ (=οργανισμός διαχείρισης δημοσίου χρέους).

Επομένως, τα ταμειακά μας διαθέσιμα ήταν 33,6 δις € – αποτελούμενα από τα χρήματα στο ταμείο του κράτους, από το δάνειο του ESM (περί τα 9,6 δις €), από τα SDR του ΔΝΤ και από τα διαθέσιμα των οργανισμών του δημοσίου.

Η απορία που εκφράσαμε, είναι γιατί χρωστάμε 49,9 δις € περισσότερα – όση δηλαδή είναι η διαφορά των 406,5 δις € από τα 356,6 δις €. Ποιος είναι ο λόγος, αφού τα ταμειακά μας διαθέσιμα ήταν 33,6 δις € – οπότε προφανώς δεν χρειαζόμαστε περισσότερα ή συνολικά 83,5 δις €.

Με ποια λογική λοιπόν έχουμε 83,5 δις € ως κατά κάποιον τρόπο ρεζέρβες που φυσικά μας κοστίζουν τόκους; Επίσης, από πού προέρχονται ή πού ευρίσκονται τα 49,9 δις €, αφού τα διαθέσιμα των φορέων του δημοσίου συμπεριλαμβανόταν στο μαξιλάρι;

Στην ερώτηση μας αυτή που έχουμε αναρτήσει εδώ στο παρελθόν, δεν έχουμε πάρει ακόμη καμία απάντηση – παρά το ότι έχει παρέλθει η νόμιμη προθεσμία προ πολλού. Είναι δε υποχρεωμένη η κυβέρνηση να απαντήσει – αφού ευρίσκεται εντός των πλαισίων του νόμιμου ελέγχου που ασκεί και πρέπει να της ασκεί η κάθε υπεύθυνη αντιπολίτευση.

Το ποσόν των 49,9 δις € πάντως δεν είναι καθόλου αμελητέο – ούτε τόσο χαμηλό, ώστε να μη γνωρίζει η κυβέρνηση πού ευρίσκονται και να μας απαντήσει ως οφείλει.

Προφανώς δε, εμείς θα το επαναλαμβάνουμε συνεχώς, τουλάχιστον για τη σωστή ενημέρωση των Ελλήνων – έως ότου πάρουμε μία απάντηση που είναι ντροπή να μην δίνεται σε έναν εκπρόσωπο των Πολιτών. Πώς να υπάρχει έτσι εμπιστοσύνη στους θεσμούς, χωρίς την οποία κανένα κράτος δεν προοδεύει;