Στο ΠΑΣΟΚ πρέπει να υπάρχει σοβαρό πρόβλημα συνοχής, δυστυχώς για την παράταξη, μόνον στους «διακεκριμένους» του κινήματος
και όχι στους λοιπούς, τουλάχιστον φανερά.
Δεν αποδέχονται λέει τον από την βάση εκλεγμένο, βάσει ενός προγράμματος που ο ίδιος πρότεινε, Πρόεδρο Ανδρουλάκη. Εδώ υπάρχει και ένα δίκαιο, όταν φάνηκε ότι ο Προεδρος συνομιλούσε με τον Μητσοτάκη. Ένα Μητσοτάκη που κάνει ότι μπορεί για να διασωθεί από την άβυσσο που βλέπει μπροστά του.
Προφανώς, και δικαιολογημένα απορούν για το πώς θα είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί το πρόγραμμα που ανέλαβε ο Πρόεδρος να φέρει στον λαό, συνεργαζόμενος με τον εκ διαμέτρου αντίθετο Μητσοτάκη! Τί θα πούνε στον κόσμο τους; Και ο Ανδρουλάκης, πάλι προφανώς, αμέσως το κατάλαβε και το διόρθωσε. Μετά άρχισαν τα άλλα που οδήγησαν στην διαγραφή του στελέχους Κωνσταντινοπουλου.
Αμέσως «τσίνησαν» οι δυο από τους «δελφίνους» του κινήματος, για την Προεδρία. Δούκας λοιπόν και Γερουλάνος είναι οι διαφωνούντες με την πιο πριν διαγραφή, και σε ρυθμό κανονικής αντιπολίτευσης ο Δούκας με παρέμβαση του είπε τα δικά του. Ένα από αυτά τα επιχειρήματα που έθεσε ως το πιο καραμπινάτο, ήταν ότι λόγω της, διαγραφής, κινδυνεύει η Δημοκρατία στην παράταξη, και αντέτεινε ότι θάπρεπε να υπάρχει συνύπαρξη για ενότητα (για ενότητα!) μέσω της πολυφωνίας! Τουτέστιν ενότητα εν μέσω διαφωνιών! Αν είναι δυνατών. Δηλαδή «Βαβέλ» και τρέχα γύρευε.
Τελικά οι «στελεχωμένοι» του κινήματος έδειξαν ανοιχτοί να πάνε στο Συνέδριο για να συμφωνήσουν κοινή πορεία προς τις εκλογές με αρχηγό τον Τσίπρα
και σύμφωνα με Τσίπρα πρόγραμμα, λέγοντας στον λαό τους ότι δεν υπάρχουν διαφορές με το «τετριμμένο» που λέει πως «αυτά που μας ενώνουν, είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν» και,πάμε γι άλλα.
Πασιφανώς για μια τέτοιου είδους ενότητα θα ενημερώσουν με τις επιδιώξεις τους για να ωθήσουν, με το γάντι, τον εκλεγμένο αλλιώς (για αυτοδύναμη κάθοδο) Ανδρουλάκη, εκτός. Αν λοιπόν το οτι αποφασισθεί, στο παρουσία Τσίπρα, συνέδριο αποβεί για το καλό του τόπου, τότε καλή τους επιτυχία.