Σπουδαία γιατρός, αγωνίστρια και Λαίδη. Η Αμαλία Φλέμινγκ ήταν όλα αυτά και ακόμη περισσότερα.
Γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου του 1912 στην Κωνσταντινούπολη. Πατέρας της ήταν ένας γνωστός δερματολόγος της Πόλης, ο Χαρίλαος Κουτσούρης.
Στην Ελλάδα, η οικογένεια της Αμαλίας ήρθε όταν ξεκίνησε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Αν και οι εποχές ήταν πολύ δύσκολες, η νεαρή Αμαλία Κουτσούρη, κατάφερε να λάβει σφαιρική μόρφωση. Τόσο το επάγγελμα του πατέρα της όσο και η οικονομική άνεση της οικογένειας, της έδωσαν σημαντικά εφόδια.
Η ίδια έδειχνε να έχει μεγαλύτερη κλίση προς την συγγραφή και τη λογοτεχνία όμως ο πατέρας της έκανε τα πάντα για να τη μυήσει στην δική του επιστήμη.
Τελικά σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εκεί μάλιστα αναγορεύτηκε διδάκτωρ, και συνέχισε τις σπουδές της στο Παρίσι, όπου και εργάστηκε στο Νοσοκομείο Necker και στο Λονδίνο. Ως φοιτήτρια ακόμη παντρεύτηκε έναν γνωστό αρχιτέκτονα και φίλο του αδελφού της. Ο γάμος ωστόσο δεν πέτυχε.
Στη διάρκεια της κατοχής η Αμαλία επέστρεψε στην Ελλάδα (αφού το Παρίσι βρισκόταν ήδη στα χέρια των Γερμανών) και συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση. Λέγεται πως βοήθησε τόσο οικονομικά, δίνοντας τα χρήματα που κέρδιζε από το νοσοκομείο στο οποίο δούλευε, όσο και πιο πρακτικά, βγάζοντας πλαστές ταυτότητες για τους Εβραίους και κρύβοντάς τους στο σπίτι της.
Με το τέλος του πολέμου, αποδέχθηκε την υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου για να εργαστεί ως ερευνήτρια εκτός συνόρων. Μάλιστα η ίδια είχε αναφέρει σε συνέντευξή της αρκετά χρόνια αργότερα: «Από τους 45 υποψήφιους κατάφερα να βγω πρώτη. Τότε δεν έπαιζε ρόλο μόνο το πτυχίο του πανεπιστημίου, αλλά και η διαγωγή μας στη διάρκεια της κατοχής»
Η ίδια επέλεξε να εργαστεί στο πλευρό του Σκωτσέζου Αλεξάντερ Φλέμινγκ καθώς η ανακάλυψη της πενικιλίνης και το Nόμπελ Iατρικής το 1945, έκαναν τον επιστήμονα ιδιαίτερα ακαταμάχητο και ως γιατρό αλλά και (όπως φαίνεται) ως άντρα. Μεταξύ τους αναπτύχθηκε, εκτός από αμοιβαίο σεβασμό, και μια έλξη. Ωστόσο τα πράγματα για τον Αλεξάντερ Φλέμινγκ ήταν πολύ δύσκολα καθώς ήταν παντρεμένος.
Το 1949, η Αμαλία επέστρεψε στην Ελλάδα για να αναλάβει τη διεύθυνση του Ευαγγελισμού. Την ίδια χρονιά ωστόσο πέθανε και η σύζυγος του Φλέμινγκ. Η Αμαλία προσκάλεσε τον Νομπελίστα για έναν κύκλο διαλέξεων στην Ελλάδα και ο έρωτας αναζωπυρώθηκε. Το 1953 ο Φλέμινγκ επέστρεψε και πάλι στην Ελλάδα και αυτή τη φορά αντί για «αντίο» της πρότεινε να τον παντρευτεί. Και, όπως εξομολογείται η ίδια αργότερα, «βιάστηκα τόσο πολύ να πω «ναι» που αισθάνθηκα εξαιρετικά αμήχανη». Οι βρετανικές εφημερίδες έγραψαν ότι ο Φλέμινγκ παντρεύεται μια Ελληνίδα Καρυάτιδα, αφού η φήμη για την κομψότητα και την αισθητική της λαίδης Φλέμινγκ περνά τα σύνορα της Βρετανίας.
Ο γάμος τους έγινε το 1953 αλλά κράτησε μόνο δύο χρόνια. Ο σπουδαίος επιστήμονας Αλεξάντερ Φλέμινγκ πέθανε το 1955. Αν και δεν τον χρησιμοποιούσε, είχε τον τίτλο της Λαίδης, καθώς ο Φλέμινγκ ήταν Ιππότης (Σερ).
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση.Κατηγορήθηκε μάλιστα ότι σχεδίαζε την απόδραση του Αλέκου Παναγούλη και συνελήφθη. «Η λαίδη Φλέμινγκ, χήρα του ονομαστού εφευρέτη της πενικιλίνης δόκτορος Αλεξάνδρου Φλέμινγκ, συλλαμβάνεται με άλλα τρία άτομα τη νύκτα της 30ής προς την 31η Αυγούστου έξω από το στρατόπεδο στο Γουδί όπου κρατείται ο Αλέκος Παναγούλης καταδικασμένος σε θάνατο για την απόπειρα δολοφονίας του Γεωργίου Παπαδόπουλου» ανέφερε τότε η “Καθημερινή”.
Η Αμαλία, ανακρίθηκε, δικάστηκε και τελικά καταδικάστηκε σε 16 μήνες φυλάκιση. Ωστόσο η δικτατορία φοβούμενη τον αντίκτυπο που θα είχε στη διεθνή κοινότητα η φυλάκιση της Αμαλίας Φλέμινγκ την απελευθέρωσε και την απέλασε, αφαιρώντας της την ελληνική ιθαγένεια. Επέστρεψε στο Λονδίνο από όπου ξαναγύρισε μετά την πτώση της δικτατορίας.
Το 1977 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας και βουλευτής Α’ Αθηνών το 1981 και το 1985 με το ΠΑΣΟΚ.
Πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου του 1986, χωρίς να προλάβει να δει τη δημιουργία του Ιδρύματος Βασικής Βιοϊατρικής Έρευνας Αλέξανδρος Φλέμινγκ, το οποίο ιδρύθηκε χρόνια αργότερα στη Βάρη και σήμερα θεωρείται ως ένα από τα πληρέστερα του είδους του στον κόσμο.
Πηγη: bovary.gr