Στα όρια της παραφροσύνης πλέον η πολιτική Γεραπετρίτη

Σύμφωνα με αυτά που συμβαίνουν στο Αιγαίο και γύρω από όλα τα νησιά μας, με την Τουρκία να απειλεί και να κάνει τα πάντα για να ανοίξει πόλεμο στα νησιά μας τις τελευταίες δεκαετίες, δεν μας μένει άλλη λύση από το να επικαιροποιήσουμε άρδην το Υπουργείο των Εξωτερικών της χώρας μας διότι οι εναλλαγές των Εθνικών μας θέσεων αγγίζουν τα όρια της παραφροσύνης.
Δεν γεννάται αμφιβολία καμία πως οι εκπεφρασμένες θέσεις των Πρωθυπουργών που πέρασαν από το Μέγαρο Μαξίμου, προήρχοντο
από τους Υπουργούς Εξωτερικών. Όπως επίσης δεν υπάρχει αμφιβολία καμία για το ότι οι θέσεις αυτές των Υπουργόν ήσαν προϊόντα συσκέψεων των επιτελών του εν λόγω Υπουργείου, των διπλωματών περιλαμβανομένων.
Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί η αμέριστη υποστήριξη των ΗΠΑ όλα αυτά τα χρόνια προς την Τουρκία, αλλά και του ΝΑΤΟ δια της θέσης «βρήτε τα μεταξύ σας» δηλαδή διαπραγματευτείτε μαζί τους και ότι…περισσώσετε, αρκεί να μη γίνει πόλεμος μεταξύ σας. Εν τω μεταξύ οι Τούρκοι διαρκώς προκαλούν «σκουντώντας» προκλητικότατα (δες Ίμια, Ηλιάκης κ.α,) μήπως και πέσει από μέρους μας καμιά πιστολιά για να ορμήσουν γνωρίζοντας εκ των προτέρων την τελική θέση που θα κρατήσουν ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, μετά από μερικές κούφιες λεκτικές τυπικές αποδοκιμασίες, δες Κυπριακό, και τίποτα περισσότερο.
Τα πάντα όμως λοιπόν ξεκίνησαν με την κρίση στον Πρίνο, τότε λίγους μήνες πριν πέσει η Χούντα, αλλά δεν τους πέρασε. Για λόγους που δεν οφελεί να αναφερθούν. Ακολούθησε η κρίση για την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο, και δια την οποία ο τότε, στα πράγματα, Καραμανλής έκανε επίσημη πρόταση για καθορισμό αυτής με προσφυγή στο Διεθνές δικαστήριο της Χάγης, για την οποία Χάγη οι Τούρκοι ούτε να ακούσουν δεν ήθελαν (ίσως διότι δεν γνώριζαν από πριν την απόφαση) και η τότε κατάσταση «κοιμήθηκε». Σήμερα είμαστε εμείς που δεν θέλουμε προσφυγή στην Χάγη, αλλά είναι και ο Γεραπετρίτης που δεν θέλει τον πόλεμο όπως και όλοι οι Έλληνες, χωρίς όμως να εξηγείται επαρκώς το γιατί, όχι Χάγη, όπου και που θα λυθούν τα πάντα ειρηνικά με όχι πόλεμο. Το μόνο που έχει μεσολαβήσει είναι η διεθνώς αναγνώριση ΑΟΖ στα νησιά όπως και στα Ηπειρωτικά ίσοις όροις, που οι Τούρκοι δεν την υπόγραψαν. Και έτσι φτάσαμε, εδώ που φτάσαμε, χωρίς σαφή από το ΥΠΕΞ οδηγία για την Χάγη, αφήνοντας να εννοηθεί πως δεν υπάρχει επ αυτού Εθνική ομόφωνη θέση, και έτσι να μας «σέρνουν» σε αυτό που πάντα διακαώς οι Τούρκοι ζητούσαν, δηλαδή σε ένα απ ευθείας διάλογο με την Τουρκία, έναν διάλογο που το ΥΠΕΞ ποτέ δεν ήθελε, και σήμερα τον θέλει, για λόγους που μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν, μαζί και ο Μητσοτάκης. Εν τω μεταξύ οι Τούρκοι κερδίζουν όχι χρόνο μόνο, όπως πάντα το καταφέρνουν, αλλά και σε όλα τα της διπλωματίας και άμυνας θέματα, διαρκώς εξοπλιζόμενοι, αλωνίζοντας την θάλασσα μας, απαιτώντας μόνο και ποτέ μη υποχωρώντας σε τίποτα από αυτά που πάντα διεκδικούσαν με πόλεμο. Τώρα τι πράγμα είναι αυτό που σιγή συμφωνήθηκε από το εδώ ΥΠΕΞ συν Μητσοτάκη μαζί με αυτούς, αυτούς που διαχρονικά μας αποκαλούν «ο εχθρός» μέχρι ακόμα και σήμερα, ας βγάλει ο καθείς συμπεράσματα.
Εδώ αξίζει να σημειωθεί η χτεσινή και όντως απρόσμενη «ντρίπλα» Ερντογάν άκουσον άκουσον, να ζητεί από τον Πούτιν να επιστρέψει την Κριμαία στους Ουκρανούς. Τέτοια στροφή! Μα τέτοια στροφή ούτε ο Φιτιπάλντι δεν είχε επιτύχει στη Φ1. Ακατάσχετο γλείψιμο προς τα δεξιά αυτήν τη φορά. Που αποβλέπει; Μα παντού αποβλέπει «ειρηνικά» σε αντίθεση με τον «φιλοπόλεμο» Μητσοτάκη που πρώτος έστειλε όπλα στον Ζελένσκι, χωρίς να συμβουλευτεί κανέναν.