Ο Ουίλιαμ Χάμιλτον ήταν Ιρλανδικής καταγωγής και κατατάχτηκε στο Αγγλικό Ναυτικό το 1801. Προήχθη σε πλοίαρχο το 1810 και τον Ιούλιο του 1820 ανέλαβε τη φρεγάτα Κάμπριαν.
Με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης, ο Χάμιλτον ανέλαβε την διοίκηση των Αγγλικών πολεμικών πλοίων τα οποία περιπολούσαν στο Αιγαίο. Βασική αποστολή είχαν την προστασία των Αγγλικών εμπορικών πλοίων στο Αρχιπέλαγος, το κυνήγι Ελλήνων πειρατικών πλοίων και να παρακολουθεί την επανάσταση, συναντώντας Έλληνες και Τούρκους αξιωματούχους.
Όποτε το Κάμπριαν αγκυροβολούσε σε Ελληνική ακτή, ο Χάμιλτον συναντούσε πρωτεργάτες της Επανάστασης με τους οποίους συζητούσε πολλές ώρες, ανταλλάσσοντας πληροφορίες και σε πολλές περιπτώσεις του ζητούσαν τη συμβουλή του.
Οι Έλληνες εκτιμούσαν ιδιαίτερα την άποψή του και τον θεωρούσαν ως άτυπο εκπρόσωπο της Αγγλικής κυβέρνησης. Οι πολιτικοί, οι οπλαρχηγοί οι πρόκριτοι, καθώς και οι φιλέλληνες τον αναφέρουν ως φίλο των Ελλήνων.
Έπαιρναν πολύ σοβαρά τη γνώμη του και σέβονταν τις αποφάσεις του ακόμα και σε επεισόδια τα οποία δεν ήταν ευνοϊκά για την Ελληνική πλευρά.
Ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματα του αναφέρεται στις συναντήσεις με τον Χάμιλτον. Σε μία απ’ αυτές ο αξιωματικός πρότεινε στον Κολοκοτρώνη να συμβιβαστούν με τους Τούρκους με τη μεσολάβηση της Αγγλίας.
Ο Έλληνας αρχιστράτηγος διηγείται το διαλογό τους:
“Μίαν φοράν, όταν επήραμεν το Ναύπλιον, ήλθε ο Άμιλτων να με ιδή. Μου είπε ότι: “Πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμόν και η Αγγλία να μεσιτεύση”.
Εγώ του αποκρίθηκα ότι: “Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς, καπετάν Άμιλτων, ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάμαμεν με τον Τούρκο. Άλλους έκοψε, άλλους εσκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, εζούσαμεν ελεύθεροι από γενεά εις γενεά. Ο βασιλεύς μας (Κωνσταντίνος Παλαιολόγος) εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε. Η φρουρά του, είχε παντοτινόν πόλεμον με τους Τούρκους, και δύο φρούρια ήταν πάντοτε ανυπότακτα”.
Με είπε: “Ποία είναι η βασιλική φρουρά του, ποία είναι τα φρούρια;”
“Η φρουρά του βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι κλέφτες, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά”.
Έτσι δεν με ομίλησε πλέον”.
Πληροφορίες αντλήθηκαν από Τερτσέτη Άπαντα, «Κολοκοτρώνη Απομνημονεύματα», εκδόσεις Χρ. Γιοβάνης, τόμος Γ’.