ΕΙΝΑΙ αστείο να ισχυριστεί κάποιος ότι μια εντυπωσιακή παρέλαση δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες. Οι άψογοι σχηματισμοί των μηχανοκίνητων τμημάτων του Στρατού και η πιστή ακολούθηση του βηματισμού από τους οπλίτες και τους αξιωματικούς δεν προμηνύουν κάτι αξιοσημείωτο για τις δυνατότητες μιας χώρας να ανταποκριθεί σε πολεμική δοκιμασία.
ΑΥΤΟ που μπορεί να δημιουργήσει αισθήματα εθνικής υπερηφάνειας στους πολίτες είναι η γενική εικόνα των στελεχών των Ενόπλων ∆υνάμεων και τα οπλικά συστήματα και πυρομαχικά, τα οποία παράγει η ίδια η χώρα. Η Ελλάδα διαθέτει μεν εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό, αλλά δεν παράγει οπλικά συστήματα, δεν παράγει πυρομαχικά, δεν παράγει καν όσα αναλώσιμα, ανταλλακτικά και στολές χρειάζονται ο Στρατός, η Αεροπορία και το Ναυτικό μας.
Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ εγχώριας παραγωγής στα όπλα, εδώ και καιρό, αποτελεί ένα εξαιρετικά ανησυχητικό στοιχείο για το σημείο στο οποίο έχει κατρακυλήσει η ελληνική εθνική άμυνα. Είναι δε τέτοια η ένδεια στην εγχώρια παραγωγή, ώστε η πατρίδα μας δεν κατόρθωσε ούτε εθνικό τυφέκιο να κατασκευάσει! Υποτίθεται ότι το εθνικό τυφέκιο ήταν ένα «στοίχημα» του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, το οποίο θα είχε κερδηθεί μέχρι το 2021. Τότε οι στρατιώτες μας θα το έφεραν υπερηφάνως στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, όταν συμπληρώθηκαν τα διακοσάχρονα από το ξέσπασμα της Επανάστασης του 1821. Ο θησαυρός των υποσχέσεων αλληλοδιάδοχων κυβερνήσεων ήταν, ως συνήθως, άνθρακες.
ΚΑΙ ΟΙ προηγούμενες κυβερνήσεις και, φυσικά, η τωρινή κάνουν δημόσιες σχέσεις με τον ξένο παράγοντα αγοράζοντας οπλικά συστήματα -σχεδόν πάντοτε σε ασύμφορες τιμές- που παράγουν οι ισχυροί «σύμμαχοί» μας και τα διαθέτουν στην Ελλάδα, δίχως μερικές φορές να έχει γίνει καν συμφωνία για την προμήθεια των ανταλλακτικών και των πυρομαχικών που χρειάζονται.
ΟΠΟΤΕ, ουδεμία σοβαρή σύγκριση ή παραλληλισμός μπορεί να γίνει με την κατάσταση που είχαν οι Ένοπλες ∆υνάμεις το 1940, όταν η βιομηχανία μας είχε φτάσει στο σημείο να πουλάει πυρομαχικά που παράγονταν στην Ελλάδα ακόμα και στον Στρατό των Ισπανών ∆ημοκρατικών που διεξήγαν εμφύλιο πόλεμο εναντίον των στρατευμάτων του στρατηγού Φράνκο.
ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΝ, λοιπόν, τις παράτες και τα εύκολα λόγια κι ας ασχοληθούν σοβαρά με την αμυντική μας βιομηχανία.
Πηγη: Κυριακάτικη Δημοκρατια
Στο δίλημμα, αμυντική βιομηχανία ή μίζες,οι μόνιμα διαπλεκόμενοι πολιτικοί ψηφίζουν μίζες…
Έχουν και θείες στη Νιγηρία…..
Επειδή εργάστηκα σε αμυντική βιομηχανία ξέρω πολύ καλά πως την αντιμετωπίζουν διαχρονικά τα ΛΑΜΟΓΙΑ που κυβερνουν..
Και βέβαια είναι υποκριτικό τον ενδιαφέρον του για την πατρίδα…
Οταν το προσωπικο (κυριως τεχνικο) ειναι ελλειπεστατο,τα ανταλλακτικα εκλειπουν, η χρηματοδοτηση ουτε στοιχειωδης,ουτε για αμυνα ζυζηταμε ουτε για τιποτα.Μην νομιζετε οτι το Στεφανοβικειο ηταν μια απλη περιπτωση.Η ζημια ανεπανορθωτη και κοστοβορα.Και,αφου πρεπει να ξεχασουμε την ΕΑΒ,ΕΛΒΟ κλπ,θα μεινουμε με τα μεσαιωνικα Χιουι(αυτα εχουν ανταλλακτικα!) να παιζουμε το “αποκαλυψη τωρα”