του Γιώργου Τασούδη
Οι κατά τον εύστοχο χαρακτηρισμό του Γ. Κοντογιώργη, ντόπιες εκλόγιμες μοναρχίες, οι ανέκαθεν πολιτικά ετεροπροσδιοριζόμενες, δηλαδή σε απλά ελληνικά ξενόδουλες, οικοφοβικές και από καιρό εις καιρόν μειοδοτικές, δηλώνουν, με ύφος μπλαζέ και ειρωνικό, ότι το Αιγαίο Πέλαγος δεν είναι ελληνική λίμνη. Προσλαμβάνοντας τη δήλωση με διάθεση παιγνιώδη, τους δίνεις κι ένα δίκιο. Εξηγούμαι.
Το Αιγαίο Πέλαγος και η Ανατολική Μεσόγειος, στη δυναμική τους μορφή, δηλαδή όπως αμφότερα διαμορφώνονται μέσω της άσκησης των καθόλα νόμιμων κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, βάσει των Διεθνών Συμβάσεων και Δικαίων, καθίστανται όχι απλά λίμνη, αλλά Αρχιπέλαγος, ελληνικό μα και… ευρωπαϊκό. Ο επίσημος χάρτης που πρόσφατα ανάρτησε η Ε.Ε., με τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό των Κρατών – μελών της, το διατρανώνει με τρόπο διαυγή και αδιαμφισβήτητο: Αιγαίο και Αν. Μεσόγειος δεν είναι λίμνη, αλλά Αρχιπέλαγος, δεν είναι μόνο ελληνικά, αλλά και ευρωπαϊκά.
Όμως, η κατάσταση είναι σοβαρή. Ας μη γελιόμαστε. Κάθε κοινός νους δύναται να αντιληφθεί τόσο το πνεύμα, όσο και το μεθοδευόμενο γράμμα των εν λόγω δηλώσεων και ότι οι άνθρωποι σοβαρολογούν. Η επίμαχη, λοιπόν, δήλωση των πολιτικών ελίτ, δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως απλή εκφορά γνώμης ή ως φραστικό παίγνιο, αλλά ως υποκειμενική απόφανση και κυρίως ως έκφραση πολιτικής πρόθεσης που έχει προ πολλού αποφασιστεί να καταστεί πολιτική πράξη.
Στο όνομα του εθισμού τους στον πολιτικό ετεροπροσδιορισμό και την άκρατη πολιτική ιδιοτέλεια, όλα δείχνουν ότι οδηγούμαστε σε μιαν άνευ προηγουμένου μειοδοσία, με την απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων σε Αιγαίο και Αν. Μεσόγειο, για χάριν της επιτήδειου τραμπούκου της περιοχής Τουρκίας, καθιστώντας τις εν λόγω περιοχές από εν δυνάμει Αρχιπέλαγος όχι απλά σε λίμνη, αλλά σε… γκιόλα.
Η μεθόδευση δεν είναι τωρινή:
α. Έχει ξεκινήσει ήδη από το 2001! Ο τ. Υπουργός Εμπορίου της Κύπρου, αείμνηστος Νίκος Ρολάνδης, με τηλεφωνική του παρέμβαση στην τηλεοπτική εκπομπή του κ. Νίκου Αργυρόπουλου, «Η Ώρα των Βετεράνων», στον τηλεοπτικό σταθμό BLUE SKY, την 15 Ιουλίου 2011, μίλησε για πιέσεις που άσκησε το 2001 η τότε κυβέρνηση Σημίτη στην αντίστοιχη κυπριακή, ώστε η χάραξη ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου να γίνει 8 ναυτικά μίλια… ανατολικότερα από τη γραμμή επαφής που προέκυψε, βάσει του διεθνούς τρόπου υπολογισμού. Η Κύπρος τελικά υπέκυψε στις πιέσεις που της ασκήθηκαν, καθώς αυτές είχαν ως μοχλό πίεσης την προοπτική ένταξής της στην Ε.Ε.
β. Και συνεχίστηκε με τη συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου, για τη χάραξη της μεταξύ τους ΑΟΖ, η οποία καθορίστηκε δυτικότερα του 28ου μεσημβρινού, ο οποίος τέμνει τη Ρόδο και δεν περιλαμβάνει το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελορίζου.
Προφανώς, αμφότερες οι εν λόγω συρρικνώσεις, οι οποίες πλήττουν ανεπανάληπτα (και ίσως ανεπανόρθωτα) τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου, αφορούν στη δημιουργία ικανού θαλασσίου χώρου που θα αξιοποιηθεί ως κατευναστικό πεσκέσι της Τουρκίας.
Συσχετίζοντας τα προαναφερόμενα με όσα συντελούνται το τελευταίο χρονικό διάστημα σε Μ. Ανατολή και Συρία, επαναφέρουμε συμπληρωματικά έναν κατ’ εκτίμηση ιδιαιτέρως επίκαιρο προβληματισμό, ο οποίος είχε τεθεί το 2012 σε κείμενο με τίτλο «Το αίνιγμα της Τουρκίας – Ερμηνευτική προσέγγιση στην εξωτερική πολιτική της γείτονας»:
«(Η δεύτερη λύση μιλάει για) ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν στις περιοχές της ανατολικής Τουρκίας, του βορείου Ιράκ και της Συρίας (η οποία ήδη έχει προσφέρει καθεστώς αυτονομίας στα 1,9 εκατομμύρια Κούρδων της επικράτειας της), και με επακόλουθο τύπου ντόμινο: από τη μεν τουρκική πλευρά τον αποκλεισμό της από την περιοχή εκείνη και από τη δε ελληνική την άσκηση εις βάρος της ακόμα πιο συντονισμένων και πιεστικών ανατολικών ενεργειών, λόγω στροφής και αποκλειστικής προσήλωσης του ενδιαφέροντος της Τουρκίας προς τα νότια και δυτικά. Αυτό όμως που πρέπει να προβληματίσει είναι ότι η ασθενική κατάσταση της Ελλάδας σε συνδυασμό με το μονόδρομο πολιτικό προσανατολισμό της, για χρηματοδότηση και προστασία από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, ίσως την καταστήσει πηγή ανταλλαγμάτων της Δύσης προς τη συνεργάσιμη Τουρκία, προκειμένου να επιβραβευτεί ή διασκεδαστεί η παροχή υποχωρητικών διευκολύνσεων από τουρκικής πλευράς, επί παραδείγματι στο κουρδικό ζήτημα.»
Συνοψίζοντας. Ο ακρωτηριασμός των ΑΟΖ Ελλάδος και Κύπρου, όπως περιγράφηκε ανωτέρω και η άρνηση επέκτασης της Αιγιαλίτιδας Ζώνης στα 12 ν.μ., περιορίζουν τον θαλάσσιο ζωτικό μας χώρο, ήτοι την υδάτινη/θαλάσσια επικράτεια της χώρας, από Αρχιπέλαγος σε λιμνούλα. Επιπροσθέτως, η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται από την κορύφωση της προπαρασκευής της κοινής γνώμης με διάφορα μέσα, προκειμένου να (απο)δεχτεί τα μειοδοτικά τετελεσμένα, όσο το δυνατόν… ομαλότερα.
Τι μέλλει γενέσθαι; Εναλλακτικές προτάσεις έχουν κατατεθεί σωρηδόν. Όμως, οι υπεύθυνοι της εφαρμοσμένης πολιτικής στη χώρα, το έχουν καταστήσει σαφές ότι έχουν και ακολουθούν πιστά τους δικούς τους και κατά πως όλα ομολογούν εθνικά επιζήμιους, σχεδιασμούς. Ίσως είναι η ώρα ο κυρίαρχος λαός να λειτουργήσει επιτέλους ως τέτοιος. Δημοκρατικά και Συνταγματικά να αντιδιαστείλει εαυτόν από τα διαφαινόμενα σε βάρος των εθνικών συμφερόντων πολιτικά σχέδια, έχοντας κατά νου ότι η Ελλάδα δεν είναι μικρή. Ούτε σε ιστορία, ούτε σε πολιτισμό, ούτε σε… χωροταξία.
Ως προς το τελευταίο. Ελλάδα δεν είναι μόνο τα ηπειρωτικά. Είναι τα νησιά, τα πελάγη, η Αν. Μεσόγειος, τα οποία παράγουν πλούτο και πολιτισμό. Σαν συνυπολογιστούν η Ελλάδα, από πλευράς εκτάσεως, γίνεται όσο η Γαλλία. Το μόνο μικρό στην Ελλάδα, δυστυχώς, είναι το ανάστημα αυτών που την κυβερνούν. Με την απόφανση σαφέστατα να μην περιορίζεται μόνο στους τωρινούς. Καιρός του ποιήσαι…