Βασίλης Βιλιάρδος
«Οι ευρωπαϊκοί φόροι στην ενέργεια, κινούνται σε επίπεδα τριπλάσια από τα αντίστοιχα των ΗΠΑ – οπότε, εκτός από την απώλεια της ανταγωνιστικότητας, όπως στους παραγωγούς αλουμινίου, χάλυβα, χημικών και τσιμέντου, υπάρχει θέμα μετεγκατάστασης σε χώρες με χαμηλό κόστος ενέργειας. Δηλαδή στις ΗΠΑ – οι οποίες προσελκύουν τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες με επί πλέον επιδοτήσεις.
Από την άλλη πλευρά, τα δικαιώματα εκπομπής ρύπων διοξειδίου του άνθρακα (CO2), έχουν αυξηθεί κατά 1.000% στην ΕΕ από το 2017, καθιστώντας ασύμφορο το λιγνίτη και πυροδοτώντας τον πληθωρισμό – ενώ μόνο κατά την διάρκεια του 2021, η αύξηση φθάνει το 200%. Με τα χρήματα δε αυτά, επιδοτείται το καρτέλ αιολικής και ηλιακής ενέργειας – ως αντιστάθμισμα της ζημιογόνου παραγωγικής λειτουργίας του.
Το έμμεσο αυτό φορολογικό μέτρο, είχε ως αποτέλεσμα οι κυβερνήσεις των χωρών μελών της ΕΕ να συγκεντρώσουν συνολικά περισσότερα από 63 δις € την περίοδο 2021/2023 – επιβαρύνοντας το ενεργειακό κόστος και εντείνοντας τις πληθωριστικές πιέσεις».
Την ίδια στιγμή, η ενεργειακή κερδοσκοπία που ήδη συμπληρώνει τρία χρόνια με αφορμή τον πόλεμο της Ουκρανίας και την αλλοπρόσαλλη πράσινη μετάβαση, έχει γίνει αποδεκτή ως κάτι το φυσιολογικό – παρά το ότι έχει διαμορφώσει ιδιαίτερα σκληρές συνθήκες διαβίωσης και δραστηριότητας νοικοκυριών και επιχειρήσεων.
Το πιο σημαντικό είναι ίσως το κερδοσκοπικό πάρτι της ανεξέλεγκτης πλατφόρμας συναλλαγών TTF στο χρηματιστήριο του Άμστερνταμ – η οποία προσδιορίζει τις τιμές του φυσικού αερίου στην Ευρώπη κατά 80%.
Εν προκειμένω, στην αρχή η πλατφόρμα ήταν μια απλή θυγατρική εταιρεία της Gasunie Transport Services B.V. – η οποία είναι διαχειριστής του συστήματος μεταφοράς φυσικού αερίου της Ολλανδίας.
Αργότερα όμως, πουλήθηκε στην εταιρεία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών των ΗΠΑ Intercontinental Exchange Inc. – κύριοι μέτοχοι της οποίας είναι οι Vanguard, BlackRock, State Street, Capital Research, Morgan Stanley, Geode and Lazard.
Δηλαδή οι ΗΠΑ, οι οποίες ευθύνονται για τη δολιοφθορά των Nord Stream με στόχο την ενεργειακή απομόνωση της ΕΕ από τη Ρωσία, ελέγχουν και την TTF – ενώ με το κλείσιμο της στρόφιγγας φυσικού αερίου από την Ουκρανία, καθώς επίσης το σταμάτημα των άλλων αγωγών, η ΕΕ είναι υποχρεωμένη να καλύπτει τις ανάγκες της με το πανάκριβο αμερικανικό LNG.
Ακόμη χειρότερα, δρομολογεί μία νομοθεσία που δυσκολεύει την προμήθεια της με LNG από το Κατάρ – παράλληλα με μία άτυπη απαγόρευση των επενδύσεων σε νέες πηγές φυσικού αερίου, όπως στη Μεσόγειο, επίσης σε αγωγούς όπως στον East Med, σε συνδυασμό με την εγκατάλειψη της πυρηνικής ενέργειας στη Γερμανία.
Η ολλανδική πλατφόρμα τώρα, η TTF, αναπτύχτηκε ταχύτητα μέσω των κινήτρων που έδωσε η κυβέρνηση της Ολλανδίας – με κυριότερο την απαλλαγή της από κάθε έλεγχο εποπτικής Αρχής. Έτσι κατάφερε μέσα σε πολύ λίγα χρόνια, να αποκτήσει μεγάλη ρευστότητα και να υποσκελίσει την αντίστοιχη βρετανική – η οποία κυριαρχούσε στην αγορά έως το 2017.
Η TTF συγκέντρωσε σχεδόν το 80% της ρευστότητας της αγοράς αερίου στην Ευρώπη – με αποτέλεσμα την αύξηση των συναλλαγών αντιστάθμισης και διαχείρισης κινδύνου, καθώς επίσης των κερδοσκοπικών συναλλαγών από μεγάλους traders και κερδοσκοπικά funds. Ως εκ τούτου, κατάφερε να αποτελέσει τη βάση τιμολόγησης του αερίου στην Ευρώπη.
Η σύνδεση τώρα της τιμής του φυσικού αερίου με ένα χρηματιστηριακό προϊόν που ελέγχεται από κερδοσκόπους, αφού ο όγκος των πραγματικών συναλλαγών αντιπροσωπεύει μόλις το 10% των συνολικών, ενώ το υπόλοιπο 90% αφορά χρηματιστηριακά «στοιχήματα», οδήγησε στον εγκλωβισμό των καταναλωτών – σε ένα σύστημα ανεξέλεγκτης κερδοσκοπίας.
Δεν πρόκειται λοιπόν για μία παράδοξη αυτοχειρία της Ευρώπης; Για ένα ενεργειακό χαρακίρι, πόσο μάλλον όταν οι ΗΠΑ με τη νέα κυβέρνηση τους «αποχωρούν» από την ηλιακή/αιολική ενέργεια και αυξάνουν τις επενδύσεις τους σε εξορύξεις;
Δεν είναι άστοχα τα νομοθετικά μέτρα που μεταφέρουν, μέσω των φόρων και των πανάκριβων τιμών του ηλεκτρισμού, ολόκληρο το κόστος της περιβαλλοντολογικής πολιτικής και της αισχροκέρδειας των καρτέλ στους Πολίτες; Από την ενέργεια δεν εξαρτάται η ανταγωνιστικότητα των βιομηχανιών και των άλλων επιχειρήσεων; Λογικά δεν προκαλούν όλα αυτά δυσφορία και κοινωνικές αντιδράσεις, με αποτέλεσμα τις πολιτικές κρίσεις σε πολλές χώρες;