Είχε γράψει :Έφυγε ο σκηνοθέτης Δημήτρης Κολλάτος
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Κολλάτος υπερασπίστηκε μαχητικά τα δικαιώματα των αυτιστικών παιδιών, έχοντας προσωπική εμπειρία με τον γιο του, Άλκη
Νέα απώλεια για τον καλλιτεχνικό χώρο. Σε ηλικία 87 ετών «έφυγε» την Πέμπτη (30.01.2025) από τη ζωή ο κινηματογραφικός και θεατρικός σκηνοθέτης, ηθοποιός και συγγραφέας, Δημήτρης Κολλάτος.
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Κολλάτος επέδειξε μαχητική στάση όσον αφορά τα δικαιώματα των αυτιστικών παιδιών, ορμώμενος από την προσωπική του εμπειρία με τον γιο του Άλκη, και τη δημιουργία ειδικού χώρου στην Αίγινα για τα αυτιστικά παιδιά. Στήν αυτοβιογραφική ταινία «Ζωή με τον Άλκη» (1988), το ρόλο του αυτιστικού νεαρού έπαιξε ο άλλος του γιος, Αλέξανδρος Κολλάτος, που βραβεύτηκε με ειδική Μνεία για την ερμηνεία του στο ρόλο του αυτιστικού αδελφού του. Ο Αλέξανδρος στη συνέχεια έγινε ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Τη δυσάρεστη είδηση του θανάτου του Δημήτρη Κολλάτου έκανε γνωστή, με ανάρτησή του στο Instagram, ο Σπύρος Μπιμπίλας:
«Αντίο αγαπημένε μου Δημήτρη..Απο παιδι σ αγαπούσα και μ αγαπουσες αφού ήσουν συμμαθητής του αδελφού της μητέρας μου! Πόσες συζητήσεις κάναμε μαζί! Πόσα γυρίσματα στις ταινίες σου! Πόσα καλοκαίρια στην Αίγινα στο φεστιβάλ του ελληνικου σινεμά που οργανωνες στο κτήμα σου με τις φιστικιών. Δημήτρη δεν θα ξεχασω ποτέ το νοιαξιμό σου για τον Άλκη! Ο Αλέξανδρος κι όλα τα παιδια θα συνεχίσουν το έργο σου και θυμάστε κοντα τους. Το τελευταίο καλοκαίρι στην Αίγινα μου είπες του χρονου πάλι εδώ!!! Αλλά ταξίδεψες Καλό ταξίδι φιλοσοφε, σκηνοθέτη, συγγραφεα, ταξιδευτή των ονείρων θα σε θυμόμαστε, πάντα Δημήτρη Κολλατε!».
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΛΛΑΤΟΣ (1937-2025)
Εφυγε λίγες ώρες πριν απ τη ζωή ο σκηνοθέτης Δημήτρης Κολλάτος.
Ο Δημήτρης Κολλάτος εξέπνευσε στο σπίτι του σήμερα (30/01) το απόγευμα. Σύμφωνα με πληροφορίες, τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας.
Γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου 1937 στην Αθήνα. Έγραψε την πρώτη του ποιητική συλλογή το 1956, ενώ ήταν μαθητής στο λύκειο.
Το 1959-1960 ίδρυσε το Πειραματικό Θέατρο Τσέπης ανεβάζοντας, εκείνη και τις επόμενες δύο θεατρικές περιόδους, σε ένα υπόγειο της οδού Στουρνάρη, τη Φαλακρή Τραγουδίστρια του Ιονέσκο, το Τέλος του Παιχνιδιού του Σάμιουελ Μπέκετ και το Δωμάτιο του Χάρολντ Πίντερ, Ένα βροχερό Απόγευμα του Ουίλιαμ Ινγκ, Ο Μακαρίτης Ρενέ ντε Ομπαλντιά.
Στις 7 Οκτωβρίου 1961 στο Παρίσι ανέβασε την Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη, στο Centre Culturel με πρωταγωνιστές: Arlette Baumann, Roger Jandly, Nicolas Ruffieux,M.-F. Bonte, F. Guiman.
Το γαλλικό περιοδικό L’Express χαρακτήρισε την παράσταση «μία άνοιξη στο γαλλικό θέατρο». Η Arlette Baumann έγινε σύζυγός του, από την οποία απέκτησε δύο γιούς, τον Αλέξανδρο και τον Άλκη.
Το 1962 γύρισε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους Αθήνα Χι Ψι Ξι, που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε η μεσαίου μήκους ταινία του, Ελιές το 1964, που και αυτή βραβεύτηκε.
Το 1966 η μεγάλου μήκους ταινία του, Θάνατος του Αλέξανδρου, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αγνοήθηκε από τα επίσημα βραβεία, πήρε όμως τρία βραβεία κριτικών (καλύτερης ταινίας, καλύτερου σεναρίου, καλύτερης μουσικής) και γνώρισε όχι μόνο καλλιτεχνική αλλά και εισπρακτική επιτυχία, αφού όταν κατάφερε να προβληθεί στους αθηναϊκούς κινηματογράφους έκοψε σε μία εβδομάδα, 29.900 εισιτήρια.
Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε πει: «Η σημαντικοτέρα ταινία που προεβλήθη εις το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αληθινά πανίσχυρη παρουσία που με άφησε άναυδον με το θάρρος και την δύναμιν της συλλήψεώς της, ήταν η ταινία του Δημήτρη Κολλάτου “Ο Θάνατος του Αλέξανδρου”. Αυτή είναι η αληθινά μεγάλη ταινία του φεστιβάλ. Ο Δημήτρης Κολλάτος είναι ο πρώτος Δραματουργός του ελληνικού κινηματογράφου».
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στην Ελλάδα, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Γαλλία, όπου ανέβασε 20 θεατρικές παραγωγές, δημιουργώντας το Θέατρο της Τέχνης (Théatre de l’Art) στο ίδιο κτίριο του Σατλέ, στο Παρίσι. Εκεί παρουσίασε, μεταξύ άλλων, το έργο Philippe Pétain και το θεατρικό έργο του Γυναίκα του Σωκράτη, ένα μονόλογο με πρωταγωνίστρια τη σύζυγό του Arlette Baumann που ανέβασε στο θέατρο Τέχνης. Η πρεμιέρα έγινε στις 22 Δεκεμβρίου 1973. Επιλέχτηκε ως καλύτερη παράσταση της χρονιάς, και παρουσιάστηκε στο θέατρο των εθνών στις Βρυξέλλες και επαναλήφθηκε τον Ιανουάριο του 1975 και το Σεπτέμβριο του 1976.
Γύρισε επίσης την ταινία Συμπόσιο (1972), με θέμα τον έρωτα και την ομοφυλοφιλία. Το 1974 ανέβασε το θεατρικό του έργο Καλησπέρα κύριε Τσέχοφ με συμπρωταγωνίστριες την Arlette Baumann και την Φανί Αρντάν.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1975, άρχισε να ανεβάζει μια σειρά παραστάσεων που από πολλούς θεωρήθηκαν πως έχουν ως στόχο την πρόκληση (όπως τα Σόδομα και Γόμορρα με γυμνό που εκείνη την εποχή έκανε σάλο) ή έστω τον πολιτικοκοινωνικό ακτιβισμό και όχι την τέχνη, όπως οι Οι Εφοπλιστές, Άγιος Πρεβέζης που έγινε και ταινία (1982), Οι Γιατροί.
Κέρδισε ωστόσο τις συμπάθειες με τη στάση του όσον αφορά τα δικαιώματα των αυτιστικών παιδιών, ορμώμενος από την προσωπική του εμπειρία με τον γιο του Αλκη και τη δημιουργία ειδικού χώρου στην Αίγινα για τα αυτιστικά παιδιά.
Στην αυτοβιογραφική ταινία Ζωή με τον Άλκη (1988), το ρόλο του αυτιστικού νεαρού έπαιξε ο άλλος του γιος, Αλέξανδρος Κολλάτος, που βραβεύτηκε για την ερμηνεία του. Ο Αλέξανδρος έκτοτε έγινε ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Άλλη μια ταινία, Κόκκινα Τριαντάφυλλα σου Έκοψα (1993), μιλά όχι μόνο για την εμπειρία ενός γονιού με αυτιστικό παιδί αλλά και για την αυτοκτονία της συζύγου του Arlette Baumann.
Στην ταινία του «Αλέξανδρος και Αϊσέ» (1998), πάλι με πρωταγωνιστή τον γιό του Αλέξανδρο, προσεγγίζει το θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας μέσα από μια ερωτική ιστορία. Ενώ η «Διαθήκη του Ιερέα Ζαν Μεσλιέ» (2009), επιστρέφει πάλι στο θέμα της θρησκείας και το ρόλο της εκκλησίας.
Στην τηλεόραση είχε για ένα χρόνο δική του εκπομπή με τίτλο: «Ο Κολλάτος χωρίς λογοκρισία».
Το 1989 και ξανά το 2013 έθεσε υποψηφιότητα ως ευρωβουλευτής. Το 2011 δημιούργησε την «ένωση πολιτών Πόρτα-Πόρτα».
Το 2014 γύρισε την ταινία Διόνυσος με θέμα την Ελλάδα της κρίσης που συμμετείχε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Το 1993, στο 34ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονεμήθηκε στον Κολλάτο ειδικό βραβείο για το θέμα της ταινίας του Κόκκινο Τριαντάφυλλο σου Έκοψα.
Βιβλία του Δημήτρη Κολλάτου:
– 1956 Δέκα ερωτικά ποιήματα
– 1964, ανατ. 1978 Οι ελιές (διηγήματα), Βιβλιοπωλείον της Εστίας, επανέκδ. 2006 από Εκδόσεις Καστανιώτη
– 1971 Δέκα ερωτικά ποιήματα εμπνευσμένα από τη Σαπφώ
– 1972 Καπετάν Αντώνης: ο τελευταίος των Ελλήνων (μυθιστόρημα), Εκδόσεις Γκοβόστη
– 1975 Η γυναίκα του Σωκράτη (θεατρικό έργο), Πλειάς
– 1986 Η ζωή με τον Άλκη
– 1980 Ψάχνοντας την Πηνελόπη (διήγημα)
– Η Γαλλία του Ζισκάρ (διηγήματα)
– 1983 Αυτό το παιδί είναι μόνο του: επιλογή κειμένων για τον πρώιμο νηπιακό αυτισμό (μελέτη)
– 1984 Η ζωή με τον Άλκη (θεατρικό έργο)
– 2002 Η γυναίκα του Σωκράτη (θεατρικό έργο), επανέκδοση Πελασγός
– 2020 Ερωτικές επιστολές
– 2022 Ταξίδι στη Συρία
Έφυγε χθες 30 Ιανουαρίου από τη ζωή ο ασυμβίβαστος, κινηματογραφικός και θεατρικός σκηνοθέτης, ηθοποιός και συγγραφέας Δημήτρης Κολλάτος. Ο Μάνος Χατζιδάκις τον είχε χαρακτηρίσει τον «πρώτο δραματουργό του ελληνικού κινηματογράφου».
O Κολλάτος ξεκίνησε την πορεία του στο θέατρο (1960) και πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο σκηνοθετώντας το «Αθήνα χ-ψ-ξ», για το οποίο τιμήθηκε με το Α′ Βραβείο ταινίας μικρού μήκους στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1962). Ακολούθησαν οι ταινίες “Οι ελιές» (1964) και «Ο θάνατος του Αλέξανδρου» (1966), οι οποίες βραβεύτηκαν, αλλά για πολλά χρόνια παρέμειναν απαγορευμένες. Παράλληλα, αυτό που έκανε τον Κολλάτο, μεταξύ άλλων, να ξεχωρίσει ήταν ο μακρόχρονος αγώνας του υπέρ των δικαιωμάτων των αυτιστικών παιδιών αλλά και η έντονα πολιτικοκοινωνικές διαστάσεις του έργου του.
Δείτε από το Αρχείο της ΕΡΤ απόσπασμα από την εκπομπή «Τέχνη και Πυροτέχνημα» του 1989, όπου η Ροζίτα Σώκου συνομιλεί με τον Κολλάτο για την ταινία «Οι ελιές» όπου υπέγραφε το σενάριο και τη σκηνοθεσία, ενώ στη συνέχεια προβάλλονται πλάνα από την ταινία.
Σκηνοθετική επιμέλεια του Στέλιου Ράλλη.