Με χτύπησε σαν γροθιά. Το ερώτημα που έθεσε αυτός ο συγκλονιστικός 35χρονος δάσκαλος μπροστά στους γονείς των Τεμπών: «Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε ο άνθρωπος που έδινε εκείνο το βράδυ τις εντολές από το Μαξίμου ή από κάποια από τις δεκάδες πρωθυπουργικές κατοικίες, να πάει στον φυσικό του χώρο, τη φυλακή;».
Είναι γροθιά γιατί χτυπάει στο μέσα μας κενό: «Τίποτα…».
Δε θα δικαστεί.
Δε θα φυλακιστεί.
Δε θα πληρώσει.
Το μόνο που απαλύνει την πίκρα είναι ότι όταν κάποτε φύγει (όπως όλοι μας), θα γίνει στο πολλαπλάσιο αυτό που συνέβη πριν από μερικές εβδομάδες με τον Κώστα Σημίτη. Τα πληρωμένα ΜΜΕ θα κλαίνε τον ευεργέτη τους.
Ο ελληνικός λαός όμως θα «αποχαιρετά» τον εντολέα της συγκάλυψης των Τεμπών, της σκύλευσης των νεκρών, των πεταμένων οστών αριστερά και δεξιά στα χωράφια, της δικαιοσύνης – μαριονέτας, της εξαθλίωσης των θεσμών.
Όσες φορές κι αν εκλεγεί ελέω μίας θλιβερής αντιπολίτευσης, όσα χρόνια κι αν κυβερνήσει (μην ξεχνάτε, ο Σημίτης κυβέρνησε οκτώ), ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα μείνει στη μνήμη αυτού του λαού ως το πιο βαθύ σκοτάδι στην εποχή της πιο μεγάλης παρακμής.
Είναι αμέτρητες οι γροθιές – μπουνιές που ο καθένας μας πολίτες φέρουμε χρέος να κάνουμε αυτοκριτική και αυτό διότι ως κυβέρνηση προέκυψε ύστερα από δυο παρακαλώ εκλογικές αναμετρήσεις και αφού θέλησε καταργήσει την απλή αναλογική.
Τελικά μάλλον στην απλή αναλογική όπως τα πράγματα οδεύουν στο σήμερα.
Διότι δίχως αυτοδυναμία για όλους αποτελεί πόθο μη ανατρέψιμο.
Το κυρίως βεβαίως θέμα που δεν θίγεται παραμένει ότι ωραία ο πρωθυπουργός της χώρας αυτός που είναι, όλοι οι εκλεγμένοι που έχουν αναλάβει θέσεις καθηκόντων σε διάφορα υπουργεία η άλλες θέσεις ηγετικές τι ρόλο παίζουν – διακοσμητικό.
Ούτε έχουν γνώμη- ούτε εκφράζουν άποψη – ούτε αντιλαμβάνονται κραυγή λαού, ούτε ο δικός τους περίγυρος ήθελε κάτι τους ψιθυρίσει – ούτε δικά τους παιδιά τους απασχολούν για το δικό τους μέλλον.
Ποια η απάντηση η άλλως όποια εξήγηση στην φράση Τριαντόπουλος <>.
Άραγε θα πήγαινε εάν η εντολή έλεγε πήγαινε να πνιγείς στο ποταμό Πηνειό?
Μας έχουν κάνει τόσο πλύση λογικής, τόσο καταπίεση προσωπικής ελευθερίας, τόσο εξάρτηση από ανώτερους – ημέτερους που έχουμε χάσει κάθε μορφή προσωπικής έκφρασης, προσωπικής αντίστασης-αντίδρασης.
Έχουμε αφήσει τα άκρως απαραίτητα ιδεώδη στο περιθώριο, κτίζουμε έναν κόσμο ζόμπι, δίχως προσωπικότητα και αυτό τρομάζει πολύ βαθύτερα.
Μας προετοιμάζουν – έρχεται και η τεχνική νοημοσύνη……….