Ήμουν τσαγκάρης.
Σ’ ένα υπόγειο έφτιαχνα παπούτσια
και τραγουδούσα.
Εκεί με βρήκε ο Μίκης Θεοδωράκης.
Μέσα σε μία εβδομάδα τραγούδησα
στη Μόσχα, στην αίθουσα Τσαϊκόφσκι,
τους ”Μοιραίους” του Κώστα Βάρναλη.
Ήταν τέλος του 1966.
Ακολούθησαν 30 συναυλίες σε όλες
τις πόλεις της Σοβιετικής Ένωσης.
Τον Μάη του ’67 πήγα στο Παρίσι.
Άρχισαν οι συναυλίες σε 5 ηπείρους,
με τη Μαρία Φαραντούρη.
Εκατοντάδες συναυλίες στο εξωτερικό.
Περνάνε διάφορα από το μυαλό.
Μνήμες, νοσταλγία, μία επιθυμία:
Θα ήθελα
να μου ξανασυμβούν όλα αυτά.
Δεν πρόσβαλλα τα αυτιά των άλλων.
Δεν πρόδωσα κανέναν.
Δε ζήτησα ποτέ από τον
εκάστοτε συνθέτη της μόδας υλικό
ανάλογα με το πνεύμα της εποχής.
Ποτέ δεν είπα: ”SOS παιδιά,
θα τραγουδήσω στα μεγάλα μαγαζιά,
γράψτε μου κάτι να ‘χει μεγάλη απόδοση.”
Είμαι περήφανος
γιατί δε συμβιβάστηκα, γιατί
δεν απαρνήθηκα αυτό που είμαι.
Πορεύτηκα στη νύχτα
τραγουδώντας Σικελιανό,
Ελευθερίου, Χριστοδούλου.
Τραγούδια ωραία με λόγο σοβαρό.
Μου άρεσε η ποίηση – ακόμα διαβάζω.
Δε μπορούσα, λοιπόν, να τραγουδήσω
κάτι φτηνό.
Ο ποιητής Δημήτρης Χριστοδούλου
έφτιαξε το χαρακτήρα μου.
Σε αυτόν οφείλω τη γνωριμία μου
με την ποίηση, με τη λογοτεχνία.
Δεν είχα σχέση με τη μάθηση
και είμαι ευχαριστημένος
που προσπάθησα να μη μείνω αδαής.
Άνοιξα κάποια βιβλία,
γνώρισα ανθρώπους ξεχωριστούς.
Σαράντα χρόνια γεμάτα.
Η γενιά μου είχε διωγμούς,
στερήσεις, οικογένειες σε εξορίες.
Αγωνία για την επιβίωση,
όχι για το επιπλέον.
Υπήρχε ένα κοινό όραμα.
Ύστερα μπήκαν κι άλλοι σ’ αυτό.
Ποιητές και δημιουργοί.
Ήταν οι αιμοδότες.
Ο Θεοδωράκης και ο Χατζιδάκις.
Ακούσαμε Σεφέρη, Ρίτσο, Βάρναλη.
Ο λαός αγαπούσε εξίσου
τη ”Συννεφιασμένη Κυριακή”
και το ”Γιε μου,
σπλάχνο των σπλάχνων μου.”
Πάντα φορούσα λευκά ρούχα.
Στον Μεσαίωνα
το λευκό ήταν στοιχείο πένθους.
Είχα πολλά να πενθήσω.
Τη ζωή που φεύγει,
αυτό που δεν πάει καλά,
τους δικούς μου αγνοούμενους,
τους άλλους στην εξορία.
Λίγες ήταν οι χαρές.
Γεννήθηκα στην Καισαριανή.
Εδώ που μένω.
Εδώ γονείς, εδώ παιδιά,
εδώ έφυγαν όλοι οι αγαπημένοι,
από εδώ θα είναι το τελευταίο ταξίδι.
Εδώ, στην Καισαριανή,
εξοικειωθήκαμε νωρίς με το θάνατο.
Δεν τον προκαλώ,
αλλά του λέω περήφανα:
”Δε σε φοβάμαι. Έλα να φύγουμε
και θα τα πούμε στο δρόμο…”
Αντώνης Καλογιάννης
kathimerini. gr
Απόσπασμα από συνέντευξη
στη Γιώτα Συκκά.
Ο Αντώνης Καλογιάννης έφυγε από τη ζωή στις 11 Φλεβάρη του 2021 σε ηλικία 81 ετών.
Θ. σχ.