Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται πέντε χρόνια από την επιβολή του πρώτου λοκντάουν από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Για τη μαύρη αυτή επέτειο θα γράψω περισσότερα σε άλλη ανάρτηση αλλά εδώ θα ήθελα να αντιγράψω ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο που έκανε ο ιστορικός Στέφανος Παρασκευαϊδης σε ένα podcast της “Lifo” για τον λοιμό των Αθηνών τα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου :
“Η απόδοση τιμών στους νεκρούς δεν είναι απλά ένα έθιμο ή μια τελετουργία που αφορά τους νεκρούς. Αφορά τους ζωντανούς. Αυτό που κάνει είναι να ενισχύει τους δεσμούς του ατόμου με την κοινότητά του. Διότι η συνοχή μιας κοινωνίας δεν θεμελιώνεται μόνο στο παρόν -στις σχέσεις δηλαδή μεταξύ των ζωντανών μελών της. Είναι πιο ισχυρή όταν θεμελιώνεται στο παρελθόν και στην ιστορία της. Όταν αυτά τα έθιμα καταπατούνται και εγκαταλείπονται μαζικά, η συνοχή της κοινωνίας νομίζω ότι βρίσκεται σε κρίση. Το ίδιο ζήσαμε κι εμείς επί κόβιντ. Θυμόμαστε την απαγόρευση απόδοσης νεκρικών τιμών. Τον πεθαμένο σου δεν τον έβλεπες άμα πήγαινε στο νοσοκομείο… Είναι ένα ζήτημα που νομίζω ότι δεν το έχουμε συζητήσει αρκετά. Έχουμε μιλήσει πολύ για τις ψυχολογικές επιπτώσεις του εγκλεισμού και για άλλα θέματα αλλά για την εγκατάλειψη των νεκρών μας δεν έχουμε μιλήσει.” [1]
[ Να τονίσουμε εδώ ότι στην Ελλάδα η απαγόρευση απόδοσης νεκρικών τιμών ειδικά την πρώτη χρονιά της πανδημίας δεν ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της υγειονομικής κρίσης αλλά πολιτική επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ήταν τότε που οι κηδείες των νεκρών από κορωνοϊο ,κόντρα σε όλες τις οδηγίες των διεθνών οργανισμών, γινόταν με πρωτόκολλα… Έμπολα και σφραγισμένα φέρετρα τυλιγμένα σε νάυλον σακούλες, στερώντας από τους συγγενείς και τους φίλους το ιερό δικαίωμα να αποχαιρετήσουν και να τιμήσουν τους αγαπημένους τους [2]. Μόνο ντροπή σε όσους πήραν αυτήν την απόφαση. ]
ΤΧ
https://twitte.com/blemilo/status/1901226177294946361?s=61&t=69qM24fvfz5o3nkoW_wjtw