Η πρόσφατη αποκάλυψη για τα άλλα δύο (μετά της Κάσου) καλώδια ηλεκτρικής διασύνδεσης στο Αιγαίο, που βρίσκονται πλέον σε κίνδυνο, θέτει επί τάπητος τη συνολικότερη απειλή για νέο εθνικό ακρωτηριασμό που η κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει κάτω από το χαλί.
Του Ανδρέα Καψαμπέλη, εφημερίδα «δημοκρατία»
Η μέθοδος της αναβολής κάθε άλλο «ακίνδυνη» είναι, όπως επιχειρείται να προβληθεί μέσω της κυβερνητικής προπαγάνδας. Και για να μην υπάρχουν αμφιβολίες οι πανηγυρισμοί, σε συνδυασμό με τις απειλές, συνεχίστηκαν αμείωτες και χθες από την τουρκική πλευρά.
Κατά την πάγια τακτική της Άγκυρας, αναλυτές και πρώην διπλωμάτες έχουν ξαμοληθεί και «φτιάχνουν» τη σχετική ατζέντα: «Η δύναμη της Τουρκίας έχει δέσει τα χέρια της Ελλάδας» διατυμπανίζει ο ένας μετά τη λευκή πετσέτα της Αθήνας, «χωρίς την Τουρκία είναι δύσκολο να προχωρήσει οποιοδήποτε έργο στην ανατολική Μεσόγειο» συμπληρώνει ο άλλος. «Οποιοδήποτε έργο».
Έχοντας αποθρασυνθεί, δεν το κρύβουν ότι δεν θα σταματήσουν στο καλώδιο της Κάσου. Η διασύνδεση των νησιών του βορειοανατολικού Αιγαίου μέσω μάλιστα της Θράκης και των Δωδεκανήσων είναι και κάτι παραπάνω από «οποιοδήποτε έργο».
«Όταν ένα έργο αφορά υφαλοκρηπίδα ή ΑΟΖ άλλης χώρας, είναι υποχρεωτική η συνεργασία με το παράκτιο κράτος» κραύγαζε χθες Τούρκος ερευνητής. Πριν από λίγες ημέρες το ίδιο είπε διά του εκπροσώπου του και ο επίτροπος Ενέργειας της Κομισιόν Γιόργκενσεν: «Και η Τουρκία αποτελεί μέρος της υπόθεσης».
Για το καλώδιο των Δωδεκανήσων, στα χαρτιά του ΑΔΜΗΕ αναφέρεται πως όταν ολοκληρωθεί η σύνδεση της Ρόδου «θα δημιουργηθεί ηλεκτρικός βρόχος αδιάλειπτης τροφοδότησης όλων των νησιών του νοτιοανατολικού Αιγαίου». Δηλαδή, και του Καστελόριζου, που ήδη κάποιοι δικοί μας αποδέχονται «μειωμένη επήρειά» του.
Όπως επισημαίνει και ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Βαληνάκης, «άμεσες θα είναι και οι συνέπειες στο Αιγαίο: όλα τα κρίσιμης σημασίας ηλεκτρικά καλώδια που ο ΑΔΜΗΕ σχεδιάζει τα επόμενα χρόνια να ποντίσει για να συνδέσει την ηπειρωτική χώρα με τα νησιά του Αν. Αιγαίου (αλλά και μεταξύ τους) θα αντιμετωπίσουν το ίδιο σενάριο του τουρκικού στρατιωτικού εκφοβισμού».
Εκτός από το επικίνδυνο προηγούμενο που δημιουργείται, με την αναβολή χάνεται και μια μοναδική συγκυρία, κατά την οποία λόγω των ευρύτερων εξελίξεων η Τουρκία μπορεί να βρεθεί στριμωγμένη. Υπάρχουν (ακόμη) κάποια διπλωματικά όπλα που μένουν αναξιοποίητα.
Και όχι μόνο αυτό. Η γαλλική στήριξη, που για να θολώσει τα νερά προανήγγειλε η κυβέρνηση, δεν ήρθε ποτέ. Από τη συνάντηση που είχε ο Μητσοτάκης με τον Γάλλο υπουργό Αμυνας Λεκορνί στο Μαξίμου, ουδέν θετικό περί αυτού προέκυψε. Και η έλευση του αεροπλανοφόρου «Charles de Gaulle» για λίγες ώρες στο Φάληρο μόνο κάποιες επικοινωνιακές ανάγκες εξυπηρέτησε και τίποτε άλλο.
Το σοβαρότερο; Ανησυχία επικρατεί τώρα στους διπλωματικούς κύκλους και για τη στάση του Ισραήλ. «Χρειάζεται ένα κοινό μέτωπο Ισραήλ και Ελλάδας κατά της Τουρκίας, που είναι πλέον κοινή απειλή για τις δύο χώρες» κατά το Τελ Αβίβ μετά την πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία Μητσοτάκη με Νετανιάχου.
Αντί «κοινού μετώπου» όμως, ο δικός μας προτίμησε άλλη μια φορά τη συνθηκολόγηση με τον αντίπαλο.