Νομοθετική ρύθμιση για τα ακίνητα που ξαφνικά έχασαν το δικαίωμα δόμησης με το Προεδρικό Διάταγμα για τα όρια των οικισμών κάτω των 2.000 κατοίκων ετοιμάζει η ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, τη στιγμή που έχει ξεσπάσει θύελλα αντιδράσεων σε όλη τη χώρα.
- Από τον Βασίλη Παπακωνσταντόπουλο, εφημερίδα «δημοκρατία»
«Η Πολιτεία με επιστημονικά κριτήρια, σεβόμενη την αξιολόγηση του Συμβουλίου της Επικρατείας, μελετά νομοθετική ρύθμιση μέσα από την οποία θα προσπαθήσει να ενσωματώσει τα ακίνητα που έχουν γεωγραφική, πραγματική ή οικιστική σχέση με τον οικισμό» υπογράμμισε ο Σταύρος Παπασταύρου, δίνοντας το στίγμα της κυοφορούμενης ρύθμισης για τα οικόπεδα που βρίσκονται στη λεγόμενη Ζώνη Γ’, την πιο απομακρυσμένη δηλαδή από τον οικιστικό ιστό.
Σύμφωνα με τον Υπουργό, το 1985 για τους 10.000 οικισμούς με κάτω από 2.000 κατοίκους η οριοθέτησή τους γινόταν από τον νομάρχη.
«Ήρθε το Συμβούλιο της Επικρατείας το 2005, 20 χρόνια μετά, και το 2017 και το 2019, και είπε ότι η οριοθέτηση αυτή δεν ήταν σωστή. Είπε δηλαδή ότι ο νομάρχης ήταν αναρμόδιος και ότι τα κριτήρια με τα οποία έκανε την οριοθέτηση δεν ήταν μεθοδολογικά σωστά. Ως αποτέλεσμα, ακύρωσε την οριοθέτηση οικισμών στην Κρήτη και στο Πήλιο, και έτσι δυνάμει έθεσε σε κίνδυνο την οριοθέτηση όλων αυτών των οικισμών. Άρα, το Προεδρικό Διάταγμα που προετοίμασε ο προκάτοχός μου, ο Θόδωρος Σκυλακάκης, όχι απλά δεν αφήνει ‘στον αέρα’ τους οικισμούς, αλλά κάνει ακριβώς το αντίθετο – διορθώνει μια εκκρεμότητα δεκαετιών», υποστήριξε ο κ. Παπασταύρου.
Στο μεταξύ, δημοσιεύθηκαν τα πρακτικά επεξεργασίας του Συμβουλίου της Επικρατείας επί του σχεδίου διατάγματος του ΥΠ.ΕΝ. Μεταξύ άλλων επισημαίνεται ότι κρίθηκε ορθή και νόμιμη η διαπίστωση του υπουργείου για την ανάγκη να καθιερωθεί διάκριση ζωνών εντός του οικισμού (Α’, Β’ και Β’1) και να θεσπιστούν διακριτοί όροι και περιορισμοί δόμησης ανά ζώνη, με βάση τον χρόνο δημιουργίας και τα ειδικότερα χαρακτηριστικά καθεμιάς ή και της πολεοδομικής συγκρότησής του.
Ως προς τη Ζώνη Γ’, όμως, οι σχετικές διατάξεις του σχεδίου κρίθηκαν μη νόμιμες (αφαιρέθηκαν από το τελικό κείμενο). Σύμφωνα με το ΣτΕ, η αναγνώριση της Ζώνης Γ’ θα συνιστούσε κατ’ ουσία επέκταση οικισμού (η οποία θα διευκόλυνε τη δόμηση -με μικρότερες αρτιότητες κ.λπ.-, χωρίς η ζώνη αυτή να έχει πολεοδομηθεί με καθορισμό κοινόχρηστων χώρων κ.λπ.), η οποία απαγορεύεται ρητά τόσο στον εξουσιοδοτικό νόμο όσο και στις διατάξεις του ίδιου του σχεδίου, που αφορά αποκλειστικά την αποτύπωση των ορίων των οικισμών και όχι την επέκτασή τους.