Αποτελεί διπλωματική πανωλεθρία η δήμευση της περιουσίας της Μονής της Αγίας Αικατερίνης Σινά από το αιγυπτιακό κράτος. Ο παρουσιασθείς ως «σύμμαχος» της χώρας μας πρόεδρος της Αιγύπτου Σίσι δεν υπολόγισε ούτε στιγμή τα πιθανά αντίμετρα που θα έπαιρνε η ελληνική κυβέρνηση για την απόφασή του να βάλει στο χέρι την περιουσία του αρχαιότερου εν λειτουργία χριστιανικού μοναστηριού σε όλο τον κόσμο.
Γνώριζε εξαρχής ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αντιδρά όπως πρέπει όταν θίγονται τα συμφέροντα του λαού, της πατρίδας και του έθνους.
Ο Ελληνας πρωθυπουργός εζυγίσθη και ευρέθη ελλιποβαρής και σε άλλο, ανάλογης σημασίας γεγονός: όταν ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ερντογάν, αποφάσισε και υλοποίησε τη μετατροπή του ιερού ναού της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης σε τζαμί, ουδέν ουσιώδες έπραξε η ελληνική κυβέρνηση.
Δεν είναι τυχαίες οι άτακτες υποχωρήσεις σε όλα τα μέτωπα. Το δίδυμο Μητσοτάκη – Γεραπετρίτη υποθήκευσε το μέλλον της χώρας με την υποταγή της στα κελεύσματα της Αγκυρας στην υπόθεση της Κάσου, στον αμυντικό σχεδιασμό της Ευρώπης και στο χρυσοφόρο (όπως θα αποδειχθεί για την Τουρκία) πρόγραμμα SAFE, καθώς και σε ένα σωρό άλλα ζητήματα που αφορούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Επίσης, η ασπόνδυλη, ενδοτική πολιτική της κυβέρνησης των Αθηνών υποχωρεί ατάκτως ακόμα και σε προκλήσεις κρατών όπως η Αλβανία και τα Σκόπια!
Η Ελλάδα όχι μόνο απουσιάζει από το διεθνές προσκήνιο, αλλά κατάντησε να θεωρείται πλέον ασήμαντος παράγοντας, σάκος του μποξ πάνω στον οποίο θα κάνουν ασκήσεις… ενδυνάμωσης οι άλλες χώρες.
Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι είναι αποκρουστικά υποκριτικό το λεκτικό ενδιαφέρον που δείχνει ο κ. Μητσοτάκης για τα όσια και τα ιερά της Ορθοδοξίας μας. Ολοι θυμούνται ότι είναι ο πρώτος και ο μόνος ηγέτης που, με πρόσχημα τον κορονοϊό, απαγόρευσε τον εκκλησιασμό, δίωξε ιερείς, έκλεισε ιερούς ναούς και άλλαξε την ώρα στην αναστάσιμη ακολουθία…
Δυστυχώς, οι ήττες του Κυριάκου Μητσοτάκη, για τις οποίες… πανηγυρίζουν οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί που στηρίζουν την κυβέρνηση, θα υπονομεύουν την πορεία του έθνους για πολύ καιρό μετά τη λήξη της ανεκδιήγητης θητείας της κυβέρνησης των «αρίστων».