Στην θλίψη έχει βυθιστεί η «κοινότητα» των μοτοσικλετιστών καθώς ένα μέλος της άφησε αναπάντεχα την τελευταία του πνοή την Κυριακή όταν μπήκε να κάνει ένα μπάνιο στη θάλασσα.
Ο 38χρονος Λάμπης, με καταγωγή από την Αριδαία Αλμωπίας, είχε πάει με την παρέα του για μπάνιο στην παραλία στις Καλύβες Χαλκιδικής. Μπήκε μόνος του στο νερό και κάποια στιγμή για άγνωστη αιτία έχασε τις αισθήσεις του. Όταν μέλος της παρέας του αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πάει καλά ειδοποιήθηκε ο ναυαγοσώστης, ο οποίος με ένα ακόμη άτομο τον έβγαλαν από το νερό ενώ νοσηλεύτρια που βρισκόταν στην παραλία έσπευσε να βοηθήσει. Στο σημείο έφτασε διασώστης του ΕΚΑΒ με μοτοσικλέτα καθώς και ασθενοφόρο. Οι διασώστες έκαναν προσπάθεια περίπου μία ώρα να τον επαναφέρουν αλλά δεν τα κατάφεραν.
Η σελίδα Greek Adventures Riders αποχαιρέτισε τον Λάμπη με μια συγκινητική ανάρτηση και με φωτογραφίες από τα ταξίδια με τη μηχανή που είχε πάει.
Θα μπορούσα να γράψω σελίδες για αυτό τον τύπο και για ότι έχουμε ζήσει μαζί.
«Τα ταξίδια, τις περιπέτειες, τα άγχη και τα γέλια. Περίμενα να ζήσουμε και άλλα τόσα μα δεν προλάβαμε.
Ο πιο μάχιμος από όλους μας, μας άφησε πολύ νωρίς.
Από δω και πέρα δεν θα σε έχουμε δίπλα μας στα ταξίδια μας αλλά μέσα μας!
Καλό ταξίδι Λάμπη μας!
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του».
Μάλιστα, στην ανάρτηση σχολίασε μια γυναίκα που ήταν μπροστά στο τραγικό συμβάν και περιέγραψε καρέ καρέ όσα έγιναν:
«Σας παρακαλώ όποιος γνωρίζει την μάνα του να της μεταφέρει αυτό το μύνημα ….
Δεν υπάρχουν λέξεις που να μπορούν να απαλύνουν τον πόνο σου. Μα θέλω να ξέρεις τι συνέβη χθες, και κυρίως ότι το παιδί σου δεν ήταν μόνο του — ούτε για ένα δευτερόλεπτο.
Ήμουν στην παραλία με τον άντρα μου και την αδερφή μου. Είχε σηκώσει κύμα, και είχαμε βουτήξει. Κάποια στιγμή ακούσαμε φωνές — ένα παλικάρι κρατούσε τον γιο σου και φώναζε με απόγνωση “δεν αντέχω άλλο, βοήθεια…τον ναυαγοσώστη”
Αμέσως κινηθήκαμε. Φτάσαμε κοντά, ήταν περίπου 70-80 μέτρα από την ακτή…κράτησα λίγο το κεφάλι του πάνω απ’ το νερο αλλά δεν είχε τις αισθήσεις του … βυθιζόταν….τον έπιασε και ο άντρας μου μαζί με το άλλο παιδί και τον τραβούσαν έξω με όλη την δύναμη, δεν το αφήσαμε….τον έχω λέει άντρας μου, φώναξε ναυαγοσώστη.. Εγώ κολύμπησα προς την ακτή φωνάζοντας “ναυαγοσώστη -ναυαγοσώστη” Μας άκουσαν και έτρεξαν. Ήδη είχε μπει το παλικάρι…τον είχαν πλέον και οι τρεις.
Μόλις τον βγάλαμε, ξεκίνησαν αμέσως οι προσπάθειες. Έτρεξα στην παραλία και φώναζα αν υπάρχει γιατρός. Ήρθε δεύτερη ναυαγοσώστρια, ξεκίνησε ΚΑΡΠΑ, μετά βρέθηκε μια νοσηλεύτρια, κι άλλοι άνθρωποι… όλοι παλέψαμε. Παλέψαμε τόσο πολύ…Του μιλούσαμε, να γυρίσει…. προσπαθούσαμε να τον κρατήσουμε ζωντανό με όλη την καρδιά και την ψυχή και τα χέρια μας….αλλά δεν γυρνούσε..
Κρατούσα το χέρι του παιδιού σου όσο του κάνανε ΚΑΡΠΑ. Του το έτριβα συνέχεια. Του μιλούσα. Του έλεγα «έλα αγόρι μου, έλα πίσω…»
Κάποια στιγμή με ρώτησαν αν είναι ο γιος μου. Και λύγισα. Είπα: «Όχι… αλλά θα μπορούσε» Γιατί εκείνη την ώρα ένιωθα ότι κρατούσα το δικό μου παιδί. Εχω γιο 25 χρόνων….Δεν άφησα το χέρι του, ούτε για ένα δευτερόλεπτο.
Συνέχισαν ΚΑΡΠΑ, ήρθε το ΕΚΑΒ, απινιδωτής, αναπνοές, προσευχές. Όλοι, με δάκρυα και πίστη, προσπαθούσαμε. Για μια στιγμή, σαν να ζεστάθηκε, σαν να έκλεισε το χέρι του μέσα στο δικό μου. Γύρνα ψυχή μου…ελα ελα…Μα δεν γύρισε. Δεν γύρισε ποτέ…μια ώρα προσπαθούσαμε…αλλά τίποτα..
Το μόνο που θέλω να σου πω είναι πως το παιδί σου δεν ήταν μόνο του. Ήμασταν όλοι δίπλα του. Το περιβάλαμε με αγάπη, πίστη, ανθρώπινη ψυχή. Παλέψαμε για εκείνον, μέχρι την τελευταία στιγμή. Παλέψαμε τόσο πολύ..
Εύχομαι κάπως, κάποτε, να μπορέσεις να βρεις κουράγιο. Δεν έχω λόγια να σου πω πραγματικά… μόνο ότι το αγγελούδι σου δεν ήταν μόνο του…
Είμαι δίπλα σου με την καρδιά μου και την ψυχή μου… είμαστε όλοι συγκλονισμένοι…δεν υπάρχουν λόγια ..
Με βαθιά αγάπη και σεβασμό».