Να σταματήσει η Ελλάδα να κρέμεται από τα χέρια κάθε Γεραπετριτη

Περατώθηκε λοιπόν και η επίσκεψη Γεραπετρίτη στη Λιβύη που μετέβη για το θέμα των μεταξύ μας θαλασσίων ζωνών που μονομερώς προκάλεσε παραβίαση η Λιβύη, Ανατολική και δυτική.

Εδώ ανακύπτει ένα θέμα. Εκτός από τις αγκαλιές που πήγε εκεί και έπαιξε με Λίβυους ο Γεραπετρίτης, για ποιον άλλο λόγο ταξίδεψε γυρίζοντας όπως αναμενόταν, δηλαδή όπως πήγε.

Πως λοιπόν η Αίγυπτος αποδέχτηκε την μέση γραμμή του διεθνούς δικαίου και η Λιβύη όχι; Απλό η Λιβύη εκτελεί ότι της υπαγορεύει ο Ερντογάν, και αυτό το γνωρίζαμε, πλην του ΥΠΕΞ, άπαντες. Άρα, προς τι τα ταξίδια και οι αγκαλιές; Το θέμα είναι γενικότερο και συνίσταται στο ότι εδώ δεν υπάρχει κυβέρνηση! Δεν υπάρχει κυβέρνηση ικανή να διαχειριστεί καταστάσεις πριν αυτές προκύψουν, για το πως θα τις διαχειριστεί, αν ποτέ, προκύψουν τέτοιες, σαν αυτές που μας προκύπτουν.

Δεν είμαστε η μόνη Ευρωπαϊκή χώρα με σύνορα στην Μεσόγειο. Υπάρχουν κι άλλες, όμως μόνο εμείς προβληματιζόμαστε, όταν πάντοτε και κατά κανόνα, απαράβατο, αιφνιδιαζόμαστε, από των Εθνικών μας ζητημάτων καταστάσεις, ως «απρόβλεπτες» χαρακτηρισμένες από αυτούς που μας κυβερνούν, και έτσι μας βρίσκουν πάντοτε ανέτοιμους, και πάντα καθυστερημένους.

Το αυτό αφορά και το 80% του Εθνικού μας Κοινοβουλίου, που απασχολείται πρώτο και καλύτερο με τα κομματικά του, και όχι με τα Εθνικά μας. Το βλέπουμε από τις προτάσεις για σύσταση επιτροπών εξέτασης ή προανάκρισης ή με ότι άλλο της διαφθοράς σχετικά, όπως και τα σημερινά, που είναι μια χρόνια ασθένεια των δικών μας κυβερνώντων, που μας μαστίζει, και πάντοτε εκτός χάραξης μιας ακόμα πολυσχιδούς και ΜΟΝΙΜΗΣ, επιτροπής, εξωτερικής πολιτικής επί των Εθνικών θεμάτων, από εντός του Κοινοβουλίου μας των διακομματικής, και όχι ανάλογα της κομματικής τους, απαραίτητα, μέσα στο Κοινοβούλιο δύναμης.