Οσα “ιστορικά” λέει ότι συμβαίνουν, ο Γεραπετρίτης, θυμίζουν την φράση της αείμνηστης Ειρήνης Παπα “Η Ελλάς κουτσαίνει, αλλά παριστάνει ότι χορεύει”

Μανώλης Κοττάκης

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ επισήμανση πρίν υπεισέλθω στό θέμα του σημερινου μας σημειώματος.

Ο Υπουργός Εξωτερικων Γιωργος Γεραπετρίτης δήλωσε χθές στό Open ότι έχουν γίνει στήν εξωτερική πολιτική επί των ημερων του όλα όσα δέν έγιναν τά τελευταια πενηντα χρόνια. Θά μπορουσε νά του πει κανείς «συμφωνω»: Ποτέ κανείς Υπουργός Εξωτερικων δέν δήλωσε από τό 1974 έως σήμερα υποψήφιος «μειοδότης». Πρώτη φορά επί των ημερων του. Ποτέ κανείς δέν δήλωσε «φιλέλλην». Πρώτη φορά επί των ημερων του. Ποτέ κανείς δέν έσκυψε ως υπήκοος σέ Τουρκο Πρόεδρο. Πρώτη φορά επί των ημερων του. Καί ποτέ Πρωθυπουργός δέν δήλωσε ότι «η έννοια της εθνικης κυριαρχίας ειναι σχετική.»

Θά μπορουσε όμως κανείς νά του πει καί «διαφωνω». Γιατί η αλαζονεία καί η αυταρέσκειά του συνιστουν ύβριν γιά πολιτικούς πού θήτευσαν στό ΥΠΕΞ όπως ο Δημήτρης Μπίτσιος, ο Πέτρος Μολυβιάτης, ο Κωνσταντινος Μητσοτάκης, ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Αντώνης Σαμαρας, ο Κάρολος Παπούλιας, ο Νικος Κοτζιας, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. ο Θόδωρος Πάγκαλος, ο Νικος Δένδιας καί άλλοι.

Θά μπορουσε όμως αντί νά «διαφωνει» ή νά «συμφωνει» μαζί του, νά τόν ρωτήσει τό εξης: Ανάμεσα σέ όλα όσα έκανε καί δέν έχουν γίνει τά τελευταια πενηντα χρόνια της εθνικης μας ζωης ειναι καί ότι διοργάνωσε μυστικές συναντήσεις ελληνικης αντιπροσωπείας μέ τούς Τούρκους στήν Γενεύη καί υπέγραψε μυστικά προσχέδιο συνυποσχετικου, όπως αποκάλυψε τήν Κυριακή η Κontra News; Αυτό, άν ισχύει, ειναι πολύ βαρύ, καί μέχρι στιγμης ο κύριος Υπουργός δέν τό έχει διαψεύσει. Αντιθέτως καμαρώνει ως ο πλέον τολμηρός Υπουργός της πεντηκονταετίας καί διεκδικει …προτομή δίπλα στόν Σεφέρη στόν πεζόδρομο της Ζαλοκώστα.

Παμε τώρα στήν ουσία του σημερινου σημειώματος πού θέμα του έχει τήν χρεοκοπία του πολιτικου προσωπικου της χώρας. Ρώτησα έναν φίλο μέ καλές άκρες στήν Ουάσιγκτων άν υπάρχει ένας αριθμητικά, Έλληνας πολιτικός, πού νά επιχείρησε τά προηγούμενα χρόνια νά ανοίξει προληπτικως δίαυλο επικοινωνίας άν όχι μέ τόν ίδιο τόν Πρόεδρο Τράμπ, τουλάχιστον μέ κάποιον από τό επιτελειο του. Η απάντηση ηταν αρνητική. Ποτέ, κανείς.

Ο πρωθυπουργός της χώρας δήλωνε μέχρι τήν τελευταία στιγμή σέ συνομιλητές του ότι «ο αμερικανικός λαός θά αντιδράσει» καί ο Τράμπ θά χάσει ενω δέν παρέλειπε μέσα στό 2024 καί μέ κάθε ευκαιρία νά επιτίθεται από τό πλέον επίσημο βημα του Κοινοβουλίου μας στόν «τραμπισμό». Επιφύλαξη καμμία, ούτε γιά τόν φόβο των Ιουδαίων. Ούτε όμως καί οι κορυφαιοι Υπουργοί θέλησαν νά ανοίξουν δίαυλο επικοινωνίας μέ τόν Τράμπ μεταξύ 2020 καί 2025. Οι περισσότεροι έδωσαν μάχη γιά μιά φωτογραφία μέ τόν Μπάιντεν στόν Λευκό Οικο.

Η παραδοσιακή σχέση της ΝΔ μέ τό αδελφό κόμμα των «Ρεπουμπλικανων» ατόνησε επί του κεντρώου εκσυγχρονισμου ενω η αστική ελίτ της χώρας αντιμετώπιζε μέ αποτροπιασμό τήν ιδέα νίκης του Τράμπ στίς προεδρικές εκλογές λόγω του «πολιτισμικου χάους» πού τήν χωρίζει μέ αυτόν. Η πρώτη άς τήν πουμε «απόπειρα» της Ελλάδος νά προσεγγίσει τήν νέα κατάσταση έγινε μετά τίς Προεδρικές εκλογές μέ γνωστό Forum πού συνεκλήθη στήν Ουάσιγκτων καί ομιλητή τόν πρέσβυ Πάυαττ, ο οποιος έχει γνωστούς δεσμούς μέ τήν «Δημοκρατική» Βικτώρια Νούλαντ.

Περιττεύει νά υπογραμμίσουμε ότι καί από κανένα άλλο κόμμα του Κοινοβουλίου μας ουδείς επιδίωξε επαφή μέ τό επιτελειο Τράμπ. Ενω μέχρι αυτή τήν ώρα η Ελλάδα δέν έχει διαπιστεύσει νέο πρέσβυ στίς ΗΠΑ. Μετά τήν ακύρωση του διορισμου του εμπείρου πρέσβεως Βράιλα εγνώσθη χθές («Τά Νέα») ότι ακυρώθηκε καί ο διορισμός του πρέσβεως Αλεξανδρίδη στήν αμερικανική πρωτεύουσα. Πλήν του Αρχιεπισκόπου Ελπιδοφόρου ο οποιος θά συνοδεύσει τόν Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαιο στήν συνάντησή του μέ τόν Πρόεδρο Τράμπ στήν Ουάσιγκτων τό φθινόπωρο καί του επιχειρηματία Τζών Κατσιματίδη καί ορισμένων άλλων, ουδείς έχει πρόσβαση.

Καί τό χειρότερο: Αυτήν τήν στιγμή η Ελλάδα δέν έχει καθαρή εικόνα γιά τό τί συμβαίνει στό εσωτερικό της Αμερικης, πως σκέπτεται η ηγεσία της καί πως καθρεφτίζεται η σκέψη της στήν εξωτερική της πολιτική. Συνεχίζουμε νά μιλαμε μέ τούς εχθρούς του Τράμπ, παλαιούς καί νέους. Ο Αρχηγός της Αμερικης μπορει νά ειναι «τρελλός», «άξεστος», «απρόβλεπτος», «απότομος», «αναθεωρητής», αλλά αυτόν εξέλεξε ο λαός του καί μέ αυτόν έχουμε νά κάνουμε. Όπως όποιος μιλάει στήν Ελλάδα ειναι υποχρεωμένος νά συνομιλει μέ τόν εκλεγμένο από τόν ελληνικό λαό Κυριάκο Μητσοτάκη, του αρέσει-δέν του αρέσει, έτσι καί εμεις είμαστε υποχρεωμένοι νά μιλαμε μέ τόν Τράμπ. Καί τό κυριώτερο νά καταλαβαίνουμε τόν Τράμπ, ο οποιος μέ τήν πολιτική του κλείνει τόν κύκλο της παγκοσμιοποιήσεως πού άνοιξε τό 2000. Ο οποιος δέν ειναι υπέρ της εσωστρέφειας αλλά υπέρ της αυτάρκειας της χώρας του. Ο οποιος προχθές ανακοίνωσε ότι τά έσοδα από τούς δασμούς θά διανεμηθουν ως μέρισμα στούς οικονομικά ασθενέστερους. Ο οποιος –ξένες αυτές οι εικόνες σέ εμας, μας γυρίζουν σέ άλλες εποχές– κατέβασε τήν Εθνοφρουρά στήν πρωτεύουσα πού έχει τεράστιο πρόβλημα εγκληματικότητας: Ληστειες καί μαχαιρώματα εν μέση οδω μέ δραστες ανηλίκους. Ο οποιος ανανέωσε μέ τό κίνημα MAGA τήν εκλογική βάση των «Ρεπουμπλικανων» τούς οποίους ψήφισαν κατά εκατομμύρια εργάτες καί μετανάστες. Ο οποιος αλλάζει αυτή τήν στιγμή τίς εκλογικές περιφέρειες στίς Πολιτειες των ΗΠΑ γιά νά μήν χάσει 25 έδρες στίς ενδιάμεσες εκλογές καί απολέσει τήν κυριαρχία του στό νομοθετικό σωμα της Γερουσίας. Ο οποιος, τέλος, διεπίστωσε ότι οι μεγαλύτερες ατιμίες στόν 20ό αιωνα έγιναν μέ τήν επίκληση του Διεθνους Δικαίου. Η διαφθορά μεταξύ κυβερνήσεων καί ΟΗΕ έχει γίνει έως καί ταινία του Χόλλυγουντ.

Μας αρέσει, δέν μας αρέσει λοιπόν, μέ αυτόν έχουμε νά κάνουμε καί μέ τόν Πούτιν. Καί, «ιστορικό» δέν ξανάγινε, δέν μιλαμε ούτε μέ τόν ένα ή μέ τόν άλλο. Καί δέν βλέπουμε ούτε τόν έναν ούτε τόν άλλο. Καί τό κυριώτερο: Αρνούμαστε νά καταλάβουμε πως σκέφτεται καί ο ένας καί ο άλλος. Η δημοκρατία ειναι όμως ένα πολίτευμα σχεδιασμένο γιά τήν πειθώ: Άν βρεις πρόσβαση στό τραπέζι καί έχεις επιχείρημα, μπορεις όλα νά τά ανατρέψεις. Εμεις όμως τώρα πού μοιράζεται ο κόσμος τρίτη φορά μετά τό 1945 καί τό 1989, λείπουμε καί κάνουμε εξωτερική πολιτική μέ κυριακάτικες αναρτήσεις στό facebook.

Τό αποτέλεσμα μέχρι στιγμης: Μετά τήν Γαλλία καί η Ρωσσία θέλει τήν Τουρκία γιά εγγυήτρια δύναμη στήν Ουκρανία. Ο Χαφτάρ υποδέχθηκε χθές στήν Βεγγάζη τόν αρχηγό των τουρκικων μυστικων υπηρεσιων καί επίκειται η έγκριση του τουρκολιβυκου μνημονίου από τήν Βουλή της Λιβύης. Η επικύρωση μιας ελληνικης ιστορικης ήττας στήν Μεσόγειο. Όταν μιά χώρα πού καμώνεται ότι ειναι φιλοδυτική, έχει πολιτικό κόσμο μέ μηδενική πρόσβαση στήν ηγεσία της Αμερικης καί όταν μιά χώρα πού καλειται «Δημοκρατία» καμαρώνει πού δέν έχει εναλλακτική λύση στό πολιτικό της πρόβλημα, τότε αυτή η χώρα ειναι πρός τό παρόν πολιτικά χρεωκοπημένη.

Λυπαμαι πολύ γιά τόν κύριο Υπουργό των Εξωτερικων, λοιπόν, αλλά όσα «ιστορικά» λέει ότι συμβαίνουν, μου θυμίζουν μιά φράση της αείμνηστης Ειρήνης Παπα: «Η Ελλάς κουτσαίνει, αλλά παριστάνει ότι χορεύει!»…