“Δεν είστε κομμουνιστής;” “θα καταλάβετε ότι οι πολιτικές μου συμπάθειες ανήκουν στη σοσιαλδημοκρατία” (Γκορμπατσόφ, 1993).Σαν σήμερα, 30 Αυγούστου 2022, πεθαίνει ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ,τελευταίος γραμματέας του ΚΚΣΕ και πρωταγωνιστής της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης.
Γεννήθηκε το 1931, στο Πρίβολγε της Σταυρούπολης απο φτωχή αγροτική οικογένεια. Οι γονείς του ήταν Μπολσεβίκοι απο την εποχή της Οκτωβριανής Επανάστασης. Στον πόλεμο ο πατέρας του κατατάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό, πολέμησε στο μέτωπο και τραυματίστηκε στη Μάχη του Κουρσκ.
Ο νεαρός Γκορμπατσόφ διάβαζε πολύ και δούλευε μαζί με τον πατέρα του για πολλές ώρες την ημέρα στο χωράφι. Το 1948 μάζεψαν μια πολύ μεγάλη ποσότητα σιταριού. Ως αποτέλεσμα ο πατέρας του τιμήθηκε με το παράσημο του Λένιν και ο ίδιος με το Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου της Εργασίας.
Έγινε μέλος της Κομσομόλ στα 15 του χρόνια (1946). Το 1950 έγινε υποψήφιο μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος και πέβαλε αίτηση για να σπουδάσει στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Μόσχας (ΚΠΜ) το πιο διάσημο πανεπιστήμιο της χώρας όπου έγινε δεκτός. Το 1952 έγινε πλήρες μέλος του ΚΚΣΕ.
Το 1955, (μετά την αποφοίτηση του) αρχίζει να εργάζεται στην περιφερειακή εισαγγελία της Σταυρούπολης αλλά χρησιμοποίησε τις επαφές του για να πάρει μετάθεση στην Κομσομόλ,όπου έγινε αναπληρωτής διευθυντής της αγκιτάτσιας και προπαγάνδας της Κομσομόλ σε όλη την περιοχή.
Τότε αρχίζει ουσιαστικά η κομματική του εξέλιξη και σταδιοδρομία που βασίστηκε στην ενθουσιώδη υποστήριξη της οπορτουνιστικής γραμμής που επικράτησε στο ΚΚΣΕ την επόμενη χρονιά στο 20ο Συνέδριο του (1956).
Πρωτοστάτησε σε καμπάνιες για την προώθηση της δήθεν “νέας” (οπορτουνιστικής) γραμμής του ΚΚΣΕ (με περιτύλιγμα τον “αντισταλινισμό”) σε όλη την περιοχή της Σταυρούπολης. Έτσι, με όπλο και τις ηγετικές του ικανότητες, αναρριχήθηκε ραγδαία.
Το 1961 έγινε Πρώτος Γραμματέας της περιφερειακής Κομσομόλ. Το 1966 έγινε Πρώτος Γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης της Σταυρούπολης. Το 1971 εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ, το 1978 αναδεικνύεται μέλος της Γραμματείας της ΚΕ, το 1979 αναπληρωματικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Κ.Κ.Σ.Ε. και το 1985, διαδεχόμενος τον αποθανόντα Τσερνιένκο, Γ.Γραμματέας της ΚΕ του Κ.Κ.Σ.Ε.
Είναι η εποχή που ο οπορτουνισμός ως ρεύμα έχει κυριαρχήσει πλήρως στις γραμμές του ΚΚΣΕ για δεκαετίες και μετατρέπεται πλέον σε ανοιχτή αντισοσιαλιστική δύναμη.
Η κοινωνική του βάση είναι κοινωνικές δυνάμεις που σταδιακά είχαν εμφανιστεί στο εσωτερικό της σοβιετικής κοινωνίας, ελέγχοντας σταδιακά τις δομές της σοβιετικής εξουσίας και του ΚΚ : Διάφορα διευθυντικά στελέχη στην βιομηχανία και την αγροτική παραγωγή, κολχόζνικοι αγρότες, ανώτερα τμήματα του κρατικού μηχανισμού κ.α που έβλεπαν πως η προσπάθεια οικοδόμησης του σοσιαλισμού ερχόταν σε σύγκρουση με τα υλικά τους συμφέροντα και προνόμια που είχαν αποκτήσει.
Oι δυνάμεις αυτές κατάφεραν να εκφραστούν πολιτικά μέσα απο το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ αλλά και μια σειρά άλλα μέτρα “Σοσιαλισμού της αγοράς” που προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα του Σοσιαλισμού με καπιταλιστικές μεθόδους όπως η “μεταρρύθμιση” Κοσίγκιν το 1965 η όποια επέβαλε το κέρδος ως βασικό κινητήρα της παραγωγής και βασικό κριτήριο επιτυχίας των μονάδων παραγωγής.
Την δεκαετία του 1980, τα αποτελέσματα αυτής της “θεραπείας” του σοσιαλισμού με..καπιταλιστικά μέτρα είχαν αρχίσει να εξαπλώνονται. Ελλείψεις, “σκιώδες κεφαλαίο” (που είχε δημιουργηθεί απο τα μέτρα του “σοσιαλισμού της αγοράς), ανισότητες, κοινωνική δυσαρέσκεια κ.α.
Όλα αυτά σε συνδυασμό με τις επιπτώσεις του πολέμου στο Αφγανιστάν και την εκτόξευση των αμυντικών δαπανών λόγω των ιμπεριαλιστικών πιέσεων δημιουργούσαν μια δύσκολη κατάσταση στην οικονομία.
Μετά απο τον θάνατο των δύο τελευταίων ηγετών της ΕΣΣΔ (Αντρόποφ και Τσερνιένκο)μέσα σε λίγους μήνες εμφανίστηκε η “λύση” Γκορμπατσόφ. 54 χρονών τότε, ο Γκορμπατσόφ εμφανίστηκε με το προφίλ του “νέου” ηγέτη της “ανανέωσης” που συμπυκνώθηκε στην γραμμή της “Περεστρόικα” (αναδιάρθρωση) και της “Γκλάσνοστ” (διαφάνειας).
Στην πραγματικότητα, όπως αποδείχθηκε η “Περεστρόικα” δεν ήταν τίποτα άλλο απο το όχημα για την επιστροφή στο καπιταλισμό και την ολοκλήρωση της ανατροπής οποιασδήποτε Σοσιαλιστικής σχέσης σε οικονομία και πολιτική υπήρχε ακόμα στην ΕΣΣΔ.
Όλα αυτά παρουσιάστηκαν απο τον Γκορμπατσόφ και την ομάδα του ως “ανανέωση του σοσιαλισμού”, “περισσότερη δημοκρατία”, “συμμετοχή” με περιτύλιγμα αποκομμένα και διαστρεβλωμένα τσιτάτα του Λένιν και του Μάρξ, ύμνους για την ΝΕΠ, σοσιαλδημοκρατική δημαγωγία δήθεν για “δημοκρατία”, “ειρήνη” “ανθρωπισμό” κ.α.
Την ίδια στιγμή ξεκίνησε η μεγάλη επίθεση για την παλινόρθωση των καπιταλιστικών σχέσεων. Σε πολιτικό επίπεδο, νέα οπορτουνιστική επιλογή αποτέλεσαν οι Αποφάσεις του 27ου Συνεδρίου (1986). Στη συνέχεια πέρασε νόμος (1987) που κατοχύρωνε και θεσμικά τις καπιταλιστικές σχέσεις, κάτω από την αποδοχή της πολυμορφίας των σχέσεων ιδιοκτησίας.
Προωθήθηκε επίσης το “άνοιγμα προς τη Δύση”και έτσι η οπορτουνιστική γραμμή για την “ειρηνική συνύπαρξη” μετατράπηκε στη θέση για συνεργασία καπιταλισμού και σοσιαλισμού για την υπεράσπιση των λεγόμενων “οικουμενικών αξιών”.
Ότι είχε θαφτεί μαζί με τον καπιταλισμό ξαναβγήκε στην επιφάνεια: Εθνικισμός, ανορθολογισμός, ακόμα και η αμφισβήτηση της υποχρεωτικότητας των εμβολίων στα παιδιά, όπως π.χ. του εμβολίου της διφθερίτιδας, με αποτέλεσμα μια δεκαετία μετά να εκτοξευθούν τα κρούσματα αυτής της ασθένειας!
Όταν το ΚΚΣΕ έφτασε στο 28ο Συνέδριο του το 1990 δεν ήταν πια πια κομμουνιστικό κόμμα. Δεν εξέφραζε τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού, είχε απαρνηθεί τη θεωρία του μαρξισμού-λενινισμού ενώ “κομμουνιστικό” παρέμενε μόνο στην ονομασία.
Οι δυνάμεις που αντέδρασαν πριν και κατά τη διάρκεια του 28ου Συνεδρίου του KKΣE, δεν κατάφεραν να οργανώσουν με επιτυχία επαναστατική αντίδραση της εργατικής τάξης. Ακολούθησαν τα γεγονότα του Αυγούστου του 1991, η επικράτηση του Γιέλτσιν, η απαγόρευση της δράσης του ΚΚΣΕ και τελικά η υπογραφή της συμφωνίας διάλυσης της ΕΣΣΔ τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς.
Στην συνέχεια, o Γκορμπατσόφ ίδρυσε ίδρυμα με το όνομα του και άρχισε παγκόσμια εκστρατεία συκοφάντησης του σοσιαλισμού. Αρχισε να παραδίδει διαλέξεις διεθνώς ζητώντας μεγάλες αμοιβές και έγινε αγαπημένος κλόουν των Ιμπεριαλιστών στα διάφορα φόρουμ.
Έφτασε να γίνει ακόμα και πολύ καλά αμοιβόμενο ντεκόρ σε διαφημίσεις της “Pizza Hut” και της “Luis Vuitton”. Επιχείρησε προκλητικά να επαναεμφανιστεί ως πολιτικός το 1996 στις Ρωσικές Προεδρικές Εκλογές με αποτέλεσμα την κατακραυγή και τις αποδοκιμασίες σε κάθε περιοδεία του. Τελικά πήρε 0,5% των ψήφων.
Συνέχισε τις ομιλίες και τις παρεμβάσεις στο εξωτερικό, μέχρι που πέθανε το 2022.
Ξεφτίλας . Ένα φιλοχρήματο χαμερπές ανθρωπάκι , που μπορεί να κονόμησε ένα σκασμό λεφτά αλλά πέθανε μόνος , ξεχασμένος και περιφρονημένος από όλους . Η ιστορία ήδη τον κατατάσσει στους μεγάλους προδότες . Ενώ λέει ότι δεν ήταν κομμουνιστής , υποκριτικά έκανε τον κομμουνιστή , μέχρι να βρει την ευκαιρία να διαλύσει την ΕΣΣΔ , προφανώς σε άριστη συνεργασία με CIA και κυβέρνηση των ΗΠΑ . Πρώτος στον σοσιαλισμό , πρώτος και στον καπιταλισμό . Ολοκληρωτικά δικό του επίτευγμα είναι η σημερινή κατάσταση του πλανήτη . Αιματηροί πόλεμοι παντού και οι λαοί να πληρώνουν το τίμημα με ποτάμια αίματος. ΟΥΣΤ παλιοτόμαρο , απόβρασμα της κοινωνίας .