Δημήτρης Καπράνος
«Ξαναβρηκε η πόλη τόν σφυγμό της» έλεγε η κυρία στήν τηλεόραση, αναφερομένη στήν κίνηση, η οποία επανέκαμψε.
Ασφαλως, δέν εννοουσε τόν σφυγμό μιας ευρωπαϊκης μεγαλουπόλεως, πού κινειται στό τέμπο του μετρό, των ποδηλάτων καί των καθαρων καί συνεπων δημοσίων συγκοινωνιων. Ουδεμία σχέση μέ όλα αυτά ο χωρίς οικτο εκνευριστικός, εξαντλητικός, θορυβώδης καί ρυπαρός σφυγμός της Αθήνας στίς 8.30 τό πρωί.
«Η επιστροφή από τίς διακοπές ειναι σάν νά αλλάζεις κανάλι καί από ντοκυμανταίρ μέ παιχνιδιάρικα δελφίνια πέφτεις σέ “ριάλιτι” μέ παικτες πού τσακώνονται γιά μιά θέση πάρκινγκ στό Παγκράτι. Έχεις περάσει δύο εβδομάδες ακούγοντας τζιτζίκια καί κυμα, ανεβαίνεις τήν Λεωφόρο Συγγρου καί σέ τρία λεπτά σέ έχουν ήδη καθυβρίσει δύο μηχανάκια, σου έχει κόψει τήν χολή ένα λεωφορειο καί αναθεματίζεις τήν ώρα καί τήν στιγμή πού δέν έμεινες μόνιμα στό χωριό» μου έλεγε συνάδελφος, στό γραφειο.
Καί όλο αυτό τό εξαίσιο σκηνικό, μέ 35 βαθμούς υπό σκιάν, καυσαέριο φρέσκο καί πυκνό, σέ έναν εκκωφανστικό συνδυασμό ήχων, κορναρίσματα, φρένα καί η κυρία από τό διπλανό όχημα, πού οδηγει ενω μιλα στό κινητό κι έχει καί τσιγάρο στό στόμα.
Όσο κι άν προσπαθεις, δέν μπορεις νά συνηθίσεις αυτό τό εθνικό μας σπόρ. Επιστρέφεις από κάπου, όπου τό μοναδικό «μποτιλιάρισμα» ηταν πέντε γαϊδουράκια στό σοκάκι, καί ξαναζεις τήν πρωινή κατάρα.
Σαράντα λεπτά γιά τρία χιλιόμετρα! Όχι πώς δέν τό περίμενες. Απλως κάθε χρόνο κάνεις πώς τό ξεχνας. Όπως ξεχνας ότι πρέπει νά χάσεις βάρος, αλλά πληρώνεις τό γυμναστήριο καί δέν πηγαίνεις.
Άσε πού πάντα ζεις μέ τήν ψευδαίσθηση ότι «εφέτος η Αθήνα θά ειναι πιό άνετη». Κάθε χρόνο, η ίδια, χαμένη ελπίδα. «Έ, δέν μπορει, τόσοι έφυγαν μόνιμα στήν επαρχία, θά ’χει αδειάσει λίγο». Καί μετά, βρίσκεσαι κολλημένος στήν Αλεξάνδρας, σκεπτόμενος ότι θά χρειαζόσουν λιγώτερο χρόνο περπατωντας καί θά ήσουν ήδη Ζάππειο, μέ τόν καφέ στό χέρι.
Τί νά πουμε; Άν ηταν τό παρκάρισμα άθλημα, θά έπρεπε νά παίρνουμε μετάλλιο στούς Ολυμπιακούς Αγωνες! Άχ, καλοκαιράκι στό χωριό, πού άφηνες τό αυτοκίνητο κάτω από τόν πλάτανο, καί τώρα κάνεις βόλτες τριάντα λεπτά γιά μιά θέση στό Περιστέρι. Καί όταν τήν βρεις, σέ χωράει ίσα-ίσα καί ιδρώνεις μέχρι νά τά καταφέρεις…
Πάει, τελείωσε ,μήν πειτε «όχι». Η κίνηση της Αθήνας ειναι τό καλύτερο «τέστ» προκειμένου νά διαπιστώσεις πόσο πραγματικά «ξεκουράστηκες». Άν δέν φωνάξεις, άν δέν ιδρώσεις πρίν κάν φθάσεις στό γραφειο τήν πρώτη ημέρα, έχεις απτή απόδειξη ότι «οι διακοπές πέτυχαν!». Άν όμως μέσα στήν πρώτη ώρα έχεις αναθεματίσει θεούς καί δαίμονες, τότε… «καλως ορίσατε στήν πραγματικότητα»…
Οδηγω σχεδόν πενηντα χρόνια. Κάποτε η οδήγηση αποτελουσε ευχαρίστηση. Τώρα, ειναι καταναγκασμός, αναγκαιο κακό, σκέτη δοκιμασία. Γι’ αυτό καί τό αποφεύγω, κατά τό δυνατόν. Μετρό, παρά τό στριμωξίδι, καί περπάτημα, όσο γίνεται. Η οδική δοκιμασία στήν πρωινή Αθήνα δέν θ’ αλλάξει ποτέ, ειναι βέβαιο. «Τά κεφάλια μέσα», πού λένε μερικοί…